บทที่ 1347 ไม่ได้คาดหวังอะไรก็ต้องสบายใจบ้างอยู่แล้ว

หลังจากราเชนเข้ามา ก็เห็นน้องห้าที่ไม่ค่อยโชว์ตัวให้ใครได้เห็นสักเท่าไหร่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว ท่าทางเอื่อยเฉื่อยเหมือนกับลูกแมวเหลือเกิน

“ญาณิน ได้ยินว่าเธอเป็นหวัดแล้ว วันนี้ดีขึ้นหรือยัง?”

เขาเดินย้อนแสงเข้ามา ร่างสูง180บดบังแสงอาทิตย์ส่วนหนึ่งเอาไว้ แต่กลับทำให้ในใจของหงส์สั่นไหวเล็กน้อย

ไม่ได้เจอตั้งหลายปี พี่รองคนนี้สูงขึ้นไม่น้อยเลย ยังจำตอนเด็กๆที่พี่รองผอมแห้งได้ดี ท่าทางไม่น่าโตอย่างนั้น ไม่นึกว่าจะมีชีวิตรอดมาได้

ข้อมูลของราเชนหงส์ก็มี ตอนที่รู้ว่าเขาชอบผู้ชายเธอไม่ได้เหยียดหยามสบประสาท แต่กลับรู้สึกว่าเขาทุ่มเทเพื่อความรักมากจริงๆ เขาเองไม่มีความคิดที่จะช่วงชิง แต่ดันโดนบีบบังคับจนกลายเป็นอย่างตอนนี้

เป็นคนที่น่าสงสารคนหนึ่ง

“ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงนะคะพี่รอง แค่อาการหวัดเล็กๆน้อยๆพี่รองก็ยังใส่ใจ ขนาดพ่อยังไม่เคยถามถึงเลย”

หงส์ก้มหน้า ราวกับค่อนข้างเสียใจ

ราเชนมองน้องห้าที่อยู่ด้านหน้า นึกถึงตนเองในอดีต จึงอดสงสารไม่ได้

“เขายุ่งเรื่องสำคัญอยู่ทั้งวัน จะมาสนใจเรื่องเล็กๆพวกนี้ได้ยังไงล่ะ? นี่เป็นยาแก้หวัดที่พี่ให้คนชงมาให้ ใช้ยาจีนเป็นส่วนประกอบ ไม่มีผลข้างเคียง เธอดื่มสักหน่อยเถอะ ร่างกายคล่องแคล่วปราดเปรียวขึ้นแล้ว ตัวเราถึงจะกระปรี้กระเปร่า อยู่ที่นี่ ถ้าตนเองไม่รู้จักเป็นห่วงตนเอง คนอื่นก็ยิ่งไม่ใส่ใจเธอนะ”

หงส์ชะงักเล็กน้อย

พูดตามจริง อยู่ในพระราชวังนี้ เธอใช้ชีวิตอย่างไร้ตัวตน บางครั้งองครักษ์กับสาวใช้ต่างก็ลืมการมีตัวตนของเจ้านายอย่างเธอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกพี่ชายน้องสาวพวกนั้นเลย ตอนนี้ราเชนมาที่นี่กลับทำให้เธอมีความระแวงเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะพี่รอง ธีรตา ไปยกยามาให้ฉัน”

“ค่ะ องค์หญิง”

ธีรตาเดินไปรับยามาจากในมือของราเชน ส่งไปให้หงส์

หงส์ดื่มอย่างไม่ลังเล กลับทำให้ราเชนค่อนข้างประหลาดใจ

“น้องห้าไม่กลัวพี่วางยาพิษเหรอ?”

“คนอย่างฉันที่เกือบจะโดนลืมเลือนไปแล้ว พี่รองจำเป็นต้องเปลืองแรงวางยาพิษฉันด้วยเหรอคะ?”

หงส์พูดอย่างเจ็บปวด

นี่เป็นความเศร้าของลูกๆชนชั้นสูงอย่างพวกเขา

ถ้าเกิดคุณไม่ใช้ประโยชน์จากสิ่งที่มีมูลค่านี้จะไม่มีใครจำคุณได้ ต่อให้เป็นพ่อของตนเองก็เป็นเช่นนี้ เธอรู้ดี ตอนนี้ตนเองยังต้องเป็นองค์หญิงที่คอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ แต่ยังมีจุดประสงค์อื่นอีกด้วย

องค์หญิง ตั้งแต่อดีตกาลก็ต้องแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์เพื่อพลังอำนาจที่แข็งแกร่ง

หงส์แค่ไม่รู้ว่าพระราชาจะให้ตนเองรับหมั้นใคร แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร ตอนนี้เธอมีที่พึ่งแล้ว

ถึงยังไงบุริศร์ก็มาแล้วไม่ใช่เหรอ?

แต่ราเชนกลับไม่รู้ถึงสิ่งที่หงส์คิดอยู่ในใจ ได้ยินเธอพูดอย่างนี้จึงอดไม่ได้ที่จะไม่สบายใจ

“ใช่สิ เหมือนคนอย่างพวกเราถ้าตนเองไม่พยายามทำให้เขาเห็นความดีของพวกเรา คงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไปได้”

หงส์นิ่งไปเล็กน้อย

“พี่รองมาเป็นพันธมิตรกับฉันเหรอ? นี่ไม่ใช่ความคิดที่ดีนะคะ ฉันไม่เคยสนใจแย่งชิงตำแหน่งของพวกพี่เลย”

ราเชนกลับหาที่นั่งนั่งลงไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วมองธีรตาที่อยู่ด้านข้าง หงส์จึงเข้าใจขึ้นมาทันที

“เธอออกไปก่อนเถอะ”

“ค่ะ”

ธีรตาถอยออกไปแล้ว

ตอนที่ในห้องรับแขกเหลือแค่หงส์กับราเชน ราเชนถึงมองหงส์ตรงๆ พูดขึ้น: “น้องห้า พี่รองรู้ว่าเราสองคนไม่ได้สนิมสนมกัน พูดเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัวอยู่ที่นี่ก็น่าขำจริงๆนั่นแหละ แต่ว่านอกจากเธอที่นี่ พี่รองนึกถึงที่อื่นไม่ออกแล้ว”

“พี่รองมีเรื่องอะไรกันแน่? พูดมาตรงๆเลยค่ะ ถึงฉันจะไม่สนใจแย่งชิงตำแหน่งจากพวกพี่ แต่ทว่าได้รับความเอ็นดูจากพี่ชายมากขึ้น ก็รู้สึกดีกว่าอยู่ตัวคนเดียวอย่างโดดเดี่ยวเยอะเลย ถึงยังไงฉันก็ดื่มยาของพี่รองไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

หงส์ส่งวิ้งค์ให้อย่างซุกซน ท่าทางทะเล้นๆนั้นกลับทำให้ราเชนแปลกใจ

เขาจึงตะลึงไปโดยปริยาย แล้วก็หัวเราะขึ้นมาทันที

“ชีวิตในวังของน้องห้ากลับไม่มีความกังวลใจเลยนะ”

“ไม่ได้คาดหวังอะไรก็ต้องสบายใจบ้างอยู่แล้วสิคะ”

คำพูดของหงส์ทำให้ในใจของราเชนสั่นไหวเล็กน้อย

ไม่ได้คาดหวังอะไรงั้นเหรอ?

ก็จริง ตอนแรกตนเองก็ไม่ได้ปรารถนาที่นี่เลยสักนิดถึงอยากจะออกไปไม่ใช่เหรอ? แต่ตอนนี้กลับต้องดิ้นรนอยู่ในความวุ่นวาย

แววตาของเขาปรากฏความเจ็บปวดออกมาชั่วขณะ แต่กลับทำให้หงส์มองเห็นอย่างชัดเจน

สำหรับพี่ชายพวกนี้ หงส์ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย แต่เพราะความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับนรมน เธอถึงคิดจะตีสนิทกับราเชนสักหน่อย จึงพูดขึ้น: “นี่พี่รองประสบเรื่องลำบากอะไรเข้าแล้วใช่ไหม?”

“ก็ไม่ได้มีอะไร แค่องครักษ์คนหนึ่งของพี่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ทว่าเขาผิดใจกับกล้าณรงค์ที่ปรึกษาข้างกายของน้องสาม อยู่กับพี่ยากที่จะปกป้องชีวิตเอาไว้ได้ ดังนั้นพี่จึงอยากถามน้องห้าว่าที่นี่พอจะมีห้องว่าง ให้พี่ยืมหน่อยไหม”

ราเชนพูดขึ้น แต่หงส์กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย