บทที่ 1346 แต่ฉันไม่ได้รักเธอ

นี่เป็นคำเตือนที่บุริศร์มอบให้เธอ!

ในความทรงจำของหงส์ น้อยมากที่บุริศร์จะพูดกับตนเองอย่างนี้ ตอนนี้เพื่อนรมนแล้วไม่นึกว่าจะทำกับเธอเช่นนี้ หงส์อดไม่ได้ที่จะน้อยใจ

“เฮียบุริศร์ หลายปีมานี้ฉันทำเพื่อสหภาพQTตั้งมากมาย ทำเพื่อเฮียตั้งมากมาย ตอนนี้เพื่อนรมนคนเดียวเฮียก็จะไม่สนใจฉันแล้วใช่ไหม?”

น้ำเสียงนั้นมาพร้อมกับความปวดใจที่พยายามอดกลั้นเอาไว้ จู่ๆบุริศร์ก็ทนไม่ไหวแล้ว

“หงส์ เธอเป็นภรรยาของฉัน ฉันไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนทำร้ายเธอทั้งนั้น ในฐานะที่เป็นผู้ชาย ถ้าแม้แต่ภรรยาของตนเองยังปกป้องไม่ได้ เธอคิดว่าฉันยังเหมาะที่จะเป็นผู้ชายอยู่อีกเหรอ?”

“แต่......”

“พอแล้ว นรมนเป็นผู้หญิงที่ดีมากๆ ถ้าพวกเธอได้เจอกัน ฉันเชื่อว่าเธอต้องชอบนรมนแน่ๆ”

บุริศร์พูดจบก็ตัดสายไปทันที

หงส์ได้ยินเสียงตู๊ดๆจากในมือถือ แววตาจึงหม่นหมองลงเล็กน้อย

น้อยมากที่บุริศร์จะใส่ใจคนๆหนึ่งเช่นนี้

เธอมองเอกสารกองหนึ่งที่สืบหามาในมือ ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับนรมน

แต่ก่อนนรมนธรรมดามาก เป็นผู้หญิงธรรมดาๆที่ต่อให้โดนทิ้งไว้ที่ข้างถนนก็คงไม่มีใครสนใจสักเท่าไหร่ มีสิทธิ์อะไรถึงได้รับความชื่นชอบจากบุริศร์? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอใช้เล่ห์เหลี่ยมกับบุริศร์ ขึ้นไปบนเตียงของเขาจะกลายเป็นคุณนายบุริศร์ได้ยังไงล่ะ?

ผู้หญิงอย่างนี้หงส์ไม่ยินดีที่จะกล่าวถึงจริงๆ แม้ว่าข้อมูลภายหลังจะแสดงให้เห็นว่าหลายปีมานี้ นรมนก็ได้รับความลำบากมากมาย ถึงขั้นเกือบจะตายในกองเพลิง แต่แล้วยังไงล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอหวังสูงคิดจะแต่งงานกับบุริศร์ จะเกิดเรื่องอย่างนี้ไหม? สรุปแล้ว นรมนั่นแหละที่หาเรื่องใส่ตัวเอง รับกรรมจากการกระทำของตนเอง แต่ใครจะรู้ว่าบุริศร์กลับปกป้องเธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

มีสิทธิ์อะไร?

มือของหงส์กำเอกสารแน่น จนยับเยินไปหมดแล้ว แววตาปรากฏความแน่วแน่ออกมา

หลังจากบุริศร์วางสาย กำลังมองพายุหิมะที่ด้านนอก รู้สึกแย่มาก

สำหรับเขาความสำคัญของหงส์ไม่เหมือนกัน

ปีนั้นหงส์เข้าร่วมสนามรบเพื่อเขา ฝ่าดงกระสุนมาด้วยกัน ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ไปด้วยกัน พูดตามจริง ช่วงเวลานั้นบุริศร์ไม่ได้มองเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งเลย

เธอเป็นพี่น้อง พี่น้องที่มอบชีวิตให้ได้ แต่ในภารกิจครั้งหนึ่ง บุริศร์โดนจับตัวไป และเพื่อช่วยบุริศร์กลับมา หงส์ไม่สนใจระเบียบข้อบังคับ ไม่สนใจคำสั่ง บุกเข้าไปในแนวหลังของศัตรูเพียงคนเดียว ด้วยความมุทะลุจากผู้ก่อการร้ายทั้งหมดสามสิบกว่าคนได้กลายเป็นสายเลือดตลอดทาง เมื่อช่วยบุริศร์ออกมาได้ ตนเองกลับถูกยิงจึงโดนทิ้งอยู่ที่แนวหลังของศัตรู

บุริศร์ไม่รู้ว่าเธอต้องทนอะไรบ้าง รู้แค่หลังจากที่ช่วยหงส์กลับมา ทั้งร่างของหงส์เต็มไปด้วยเลือด แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ส่วนท้องของเธอโดนกระสุนยิงทะลุ หมอบอกว่าชีวิตนี้เธอสูญเสียสิทธิ์ที่จะเป็นแม่คนไปแล้ว

นี่เป็นสิ่งที่บุริศร์ติดค้างเธอตลอดชีวิต

เขายังจำได้ตอนนั้นหงส์ยิ้มพูดกับเขา: “เฮียบุริศร์ ไม่เป็นไร เฮียคงไม่รังเกียจฉันใช่ไหม? งั้นเฮียแต่งงานกับฉันดีกว่า”

เวลานั้น บุริศร์เคยคิดที่จะแต่งงานกับเธอ ถึงยังไงผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่สามารถให้กำเนิดลูกได้คงไม่ง่ายเลยที่จะตามหาผู้ชายที่จริงใจกับตนเอง เขาไม่อยากให้ในวันข้างหน้าหงส์ทะเลาะกับสามีของตนเอง กลายเป็นครอบครัวที่ไม่มีความสุขเพราะเรื่องนี้ ดังนั้นบุริศร์จึงเงียบ ไม่ได้ตอบแล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ทุกคนต่างก็รู้ๆกันอยู่ว่าพวกเขาคบกัน

ตอนนั้นหงส์มีความสุขดี แม้ว่าร่างกายจะไม่สมบูรณ์เธอก็ไม่ใส่ใจ บุริศร์พอจะรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นของเธอ แต่เขากลับอึดอัดและไม่สบายใจเลย

ด้วยหลักความรู้สึกเขาไม่อยากแต่งงานกับหงส์ เพราะเขาคิดกับเธอแค่สหายร่วมสนามรบ เป็นความรักแบบพี่น้อง ไม่ใช่ความรู้สึกแบบคนรักแน่นอน

ในหัวใจของบุริศร์ ก็มีความใฝ่ฝันสำหรับความรัก เขาหวังว่าจะมีคู่ชีวิตที่ได้อยู่ด้วยกันตลอดไป ดังนั้นจึงปฏิเสธ แต่ด้วยหลักเหตุผล เขารู้ว่าหงส์จำเป็นต้องได้รับการรักษา

ตอนนั้นอารมณ์ของหงส์แปรปรวน เพื่อให้เธอให้ความร่วมมือในการรักษาของหมอ จึงฝืนใจทำได้เพียงยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาที่เล่าลืออยู่ภายนอกไปโดยปริยาย

หงส์ดำดิ่งอยู่ในความสุขตลอดทั้งวัน บาดแผลจึงหายค่อนข้างเร็ว

บุริศร์ยังจำได้ว่าวันนั้นที่อาการบาดเจ็บของหงส์ดีขึ้นเธอสวมชุดแต่งงานสีขาว ตอนนั้นเขาถึงรู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นผู้หญิงจริงแท้แน่นอน และผู้หญิงคนนี้อยากแต่งงานกับเขา อยู่กับเขาไปตลอดชีวิต

เวลานั้นหัวใจของบุริศร์ขัดแย้งกันมากๆ เขารู้ว่าตนเองค่อนข้างเลว แต่ก็ยังเอ่ยปาก

เขาบอกว่า: “หงส์ ขอโทษด้วย ชีวิตนี้ฉันคิดกับเธอได้แค่น้องสาว ต่อไปฉันจะเป็นผู้สนับสนุนที่ทรงพลังที่สุดของเธอ ตระกูลโตเล็กจะเป็นบ้านของเธอ ฉันรับรองเลยว่าจะไม่มีใครกล้ารังแกเธอ แต่ฉันแต่งงานกับเธอไม่ได้”

ความรักของเธอจบลงทันที

เธอมองบุริศร์อย่างตกตะลึง ความเจ็บปวดในดวงตาค่อยๆปรากฏออกมา เสียดแทงเข้าไปในดวงตาของบุริศร์ทันที

เธอร้องไห้แล้ว

นั่นเป็นครั้งแรกที่บุริศร์เห็นหงส์ร้องไห้ แล้วก็แค่ตอนนั้นที่เขาเพิ่งรู้ว่าหงส์ก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ผู้หญิงที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะมีคนจินตนาการได้

“ขอโทษด้วย หงส์ ฉันรู้ว่าฉันค่อนข้างใจร้ายที่ทำอย่างนี้กับเธอ แต่บนโลกใบนี้ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะตามหาความรักที่เป็นของตนเอง ที่ฉันทำกับเธอมันไม่ใช่ความรัก ในใจของฉัน ฉันวางแผนสำหรับอีกครึ่งชีวิตของฉันในอนาคตเอาไว้แล้ว แต่แผนการนั้นไม่ใช่เธอ ฉันเคยคิดว่า ควรแต่งงานกับเธอเพื่อรับผิดชอบใช่ไหม แต่ในใจของฉันบอกฉันว่า ทำอย่างนี้มันเลวกับเธอและเลวกับตัวฉันเองมากๆ”

“เฮียบุริศร์ ฉันไม่แคร์ ฉันแต่งงานกับเฮียก็คือแต่งด้วยความรักอยู่แล้ว”

หงส์ร้องไห้คร่ำครวญ ใจสลาย การรอคอยในหลายวันมานี้เดิมทีคิดว่าจะมีงานแต่งงานที่ทำให้คนอิจฉา ใครจะคิดว่าบุริศร์กลับเอ่ยปากขอเลิกรา

เธอรับไม่ได้หรอก

แต่บุริศร์กลับบอกว่า: “แต่ฉันไม่ได้รักเธอ ไม่รัก การแต่งงานก็จะไม่มีความสุข ไม่รัก อะไรๆก็เป็นคำสัญญาที่ไม่มีทางเป็นจริงทั้งนั้น หงส์ ฉันไม่ได้รักเธอ ต่อให้จะผ่านไปสิบปียี่สิบปี ฉันก็ยังคงไม่รักเธอ ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่อยู่ด้วยกันไปนานๆแล้วจะเกิดความรู้สึกประเภทนั้น ความรักที่ฉันต้องการคือรักแรกพบ หัวใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ พวกเราอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้แล้ว พูดตามจริง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอบาดเจ็บ ฉันถึงกับไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่าเธอเป็นผู้หญิง ฉันเป็นคนที่แน่วแน่มาโดยตลอด เธอรู้ดี”