บทที่ 1345 เธอไม่เคยคิดอยากจะเป็นน้องสาวของเขาเลย

“ไม่หล่อเหรอ?”

บุริศร์กลับไม่ใส่ใจ

“น่าเกลียดจะตาย”

นรมนพูดอย่างไม่ชอบใจ บุริศร์จึงยิ้มเล็กน้อย

“น่าเกลียดก็ถูกแล้วไง อย่างนี้จะได้ไม่มีคนสนใจผม ถึงยังไงแค่ชายวัยกลางคนอ้วนๆคนหนึ่งคนอื่นก็คงไม่สนใจจนเกินไปหรอก นอกจากนี้เฉียงยังเตรียมบัตรประจำตัวใหม่ให้พวกเราด้วย ค้นหาจากในอินเตอร์เน็ตก็เจอ”

คำพูดของบุริศร์กลับทำให้นรมนประหลาดใจมาก มีฝีมืออย่างนี้ได้ แสดงว่าอีกฝ่ายก็เป็นคนที่เก่งกาจคนหนึ่ง

“ฉันลูบๆท้องคุณดู ก็รู้สึกเหมือนกำลังจะคลอดเลย คุณบุริศร์ ฉันถามหน่อย คุณลำบากไหม?”

นรมนหยอกล้อขึ้นมาทันที

บุริศร์ยอมให้มือของเธอลูบๆอยู่บนท้องของตนเอง สิ่งที่คลุมอยู่หนาๆชั้นหนึ่งค่อนข้างเกะกะจริงๆ แต่ทว่ายังโชคดีที่อากาศตอนนี้ไม่ได้ร้อนมาก ยังพอทนได้

“เล่นพอหรือยัง?”

“ยัง ใบหน้านี้ของคุณคงทำให้ฉันสะดุ้งตื่นกลางดึก ฉันคงรู้สึกว่านอนกับผู้ชายผิดคนแน่ๆ”

นรมนพูดออกไปตามใจ จึงทำให้บุริศร์ถือโอกาสดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดทันที

“นอนกับผู้ชายผิดคน? เหรอ? ตั้งแต่มาที่นี่ก็กล้าขึ้นไม่น้อยเลยนะ”

บุริศร์พูดๆแล้วก็ยื่นมือปีศาจไปทางนรมน

“ฮ่าๆๆ อย่าเล่น จั๊กจี้!”

นรมนทนการจั๊กจี้ของบุริศร์ไม่ไหว รีบเอ่ยปากขอร้องด้วยเสียงหัวเราะ

ทั้งสองคนหยอกเย้ากันตามอำเภอใจ หลังจากมาถึงที่นี่ นรมนรู้สึกว่าได้ปลดปล่อยตัวตนที่เป็นตัวเองออกมา ความสงบนิ่งเก็บตัวตอนที่อยู่เมืองชลธีโดนเธอละทิ้งไม่ได้ใส่ใจไปตั้งนานแล้ว ในทางกลับกันท่าทางที่สดใสเบิกบานเหมือนช่วงมหาวิทยาลัย ทำให้บุริศร์ยิ่งชอบ

นรมนไม่รู้ว่า นี่เป็นเพราะไม่มีคนที่คุ้นเคยอยู่ข้างๆกาย เธอจึงไม่จำเป็นต้องวางตัวให้เหมาะสม ไม่จำเป็นต้องรักษาท่าทีของคุณนายบุริศร์เอาไว้ ตอนนี้ถือว่าเป็นการใช้ชีวิตแบบที่ตนเองต้องการที่สุดแล้ว

ชัญญาเห็นทั้งสองคนหยอกเย้ากัน จึงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว ยิ้มๆแล้วไปที่ห้องอื่น

หลังจากนรมนกับบุริศร์เล่นกันจนพอแล้ว ทั้งสองคนจึงล้มตัวลงไปบนเตียง กลิ่นอายของความยุ่งเหยิงวุ่นวาย นี่คนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่าพวกเขาเพิ่งทำเรื่องที่น่าเคอะเขินอะไรแน่ๆเลย

เฉียงกับช่างแต่งหน้าออกไปอย่างเข้าใจสถานการณ์ ให้เวลาส่วนตัวแก่พวกเขา

นรมนกำลังเล่นนิ้วมือของบุริศร์ ถามขึ้น: “มาที่นี่คุณวางแผนอะไรไว้บ้าง? แล้วเราสองคนถือว่ากำลังเข้าถ้ำเสืออยู่หรือเปล่า?”

“ประมาณนั้น”

บุริศร์ลูบผมยาวๆของนรมน ความนุ่มลื่นทำให้เขาไม่อยากเอามือออกไป

เขาพูดขึ้น: “จริงๆผมก็ไม่ได้มีแผนการอะไร แค่เข้ามาดูๆ รวบรวมหลักฐานสักหน่อย ถ้าได้เจอคนที่พวกเราอยากเจอ ได้พากลับไปก็โอเคแล้ว ส่วนเรื่องอื่น ต้องดูว่าราเชนกับหงส์คิดยังไง ถ้าพวกเขายังคิดจะอยู่ที่ประเทศF พวกเราก็ยกประเทศFที่ใสสะอาดให้พวกเขา ถ้าพวกเขาไม่ต้องการ เราก็ทำลายทันทีเป็นไง?”

สำหรับที่นี่บุริศร์ไม่มีความประทับใจ แล้วก็ไม่มีความรู้สึกใดๆด้วย ที่มาก็เพราะภารกิจของตนเองกับเรื่องบางอย่างเท่านั้น

ตนเองกับนรมนโดนลอบทำร้ายมานานขนาดนี้แล้ว ต้องรวบยอดคิดบัญชีทั้งหมดใช่ไหมล่ะ?

แต่ก่อนคิดมาโดยตลอดว่าเชษฐ์เป็นคนทำ แต่ตอนนี้ดูแล้วคงเป็นวิธีที่สมชัยยืมมือคนอื่นมาฆ่าทั้งนั้น

ความเกลียดชังของตระกูลพรโสภณ ความคับแค้นใจของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา การลอบทำร้ายของตระกูลโตเล็ก พวกเขาต้องให้คำอธิบายแก่ผู้สูญเสียที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย

นรมนพยักหน้า

เธอพูดขึ้น: “ฉันอยากให้โสธรกลับไปอย่างปลอดภัย”

“พวกเราจะปกป้องเขาอย่างดี วางใจเถอะ”

บุริศร์พูดขึ้น นรมนก็สบายใจ

“บุริศร์ จริงๆฉันรู้สึกว่าลงโทษสมชัยกับคนพวกนั้นก็พอ ส่วนประเทศF ประชาชนของที่นี่เป็นผู้บริสุทธิ์ไม่ใช่เหรอ?”

“เรื่องนี้ค่อยว่ากันอีกที”

บุริศร์รู้สึกว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องพวกนี้

เฉียงส่งคนให้นำอาหารและเครื่องดื่มมาให้พวกเขา พายุหิมะที่ด้านนอกเริ่มหนักขึ้นแล้ว

นรมนยืนอยู่ที่ด้านหน้าของหน้าต่างฝรั่งเศส กำลังมองพายุหิมะข้างนอก อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น: “ดีที่พวกเรากลับมาแล้ว ไม่งั้นถ้ายังอยู่ที่เขตรกร้างคงหนาวตายแน่ๆ”

“อาจจะตายโดยที่ไม่มีใครรู้ด้วยก็ได้”

บุริศร์กอดเอวบางๆของนรมนจากด้านหลัง

ตอนนี้เธอสวมเสื้อไหมพรมสีขาว กับกางเกงยีนส์ที่รัดใต้ฝ่าเท้า ใบหน้าอ่อนวัยที่มีชีวิตชีวา ทำให้บุริศร์ใจเต้นโครมคราม

บุริศร์วางคางไว้บนไหล่ของนรมน พูดขึ้น: “ภรรยา ผมอยากศึกษาเรื่องราวบางอย่างระหว่างสามีภรรยาบนเตียงสักหน่อย จะได้ไหม?”

ระหว่างทางที่มานี้ บุริศร์อดกลั้นเอาไว้จนจะตายแล้วจริงๆ ทำไงได้นรมนสุขภาพไม่ดี สภาพแวดล้อมก็ไม่ได้ปลอดโปร่งมากพอ ทำให้เขาไม่กล้าทำเกินขอบเขตมาโดยตลอด ตอนนี้พายุหิมะทำให้พวกเขาต้องอยู่ที่นี่ชั่วคราว บุริศร์จึงอดไม่ได้ที่จะคิดขึ้นมา

ลมหายใจอุ่นๆเป่าอยู่ที่ข้างหู นรมนแค่รู้สึกจั๊กจี้หู ภายในร่างกายราวกับมีความรู้สึกอะไรบางอย่างจึงเริ่มร้อนๆขึ้นมา

“เรื่องบางอย่างระหว่างสามีภรรยาอะไรกัน? ฉันไม่เข้าใจ เค้ายังเป็นแค่เด็กน้อยนะ!”

นรมนแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่กลับโดนบุริศร์อุ้มขึ้นมา

“เด็กน้อยใช่ไหม? งั้นพ่อจะสอนบางอย่างที่เรียกว่าพิธีสู่การเป็นผู้ใหญ่ให้”

บุริศร์พูดเจ้าเล่ห์

นรมนรู้สึกว่านิ้วเท้าของเธอก็เขินอายจนแดงไปหมดแล้ว

“หึ่ย หน้าไม่อาย”

นรมนเพิ่งพูดจบ ก็โดนบุริศร์โยนลงไปบนเตียงทันที

“ได้แค่ภรรยาก็พอแล้ว จะสนใจหน้าอีกทำไม? อีกอย่างพวกเราก็มีใบรับรองถูกต้อง ประเทศชาติอนุญาตแล้ว ใครจะกล้าว่าอะไร?”

บุริศร์พูดแล้วก็ขึ้นไปบนเตียง

เริ่มแรกนรมนยังแสร้งผลักออกไป ภายหลังกลับเป็นฝ่ายเอาอกเอาใจขึ้นมาแทน

พายุหิมะด้านนอกยังคงตกอย่างต่อเนื่อง ถึงกับรู้สึกว่าหนักขึ้นด้วย แต่ภายในห้องกลับอบอุ่น ราวกับอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ

ตอนที่นรมนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ด้านนอกก็มืดลงแล้ว

บุริศร์ยังอยู่บนเตียง กล้ามหน้าอกที่กำยำทำให้นรมนหน้าแดงได้เสมอ

“ตื่นแล้วเหรอ? หิวไหม? ผมเรียกคนเข้ามาส่งอาหารให้”

“ไม่เอา”