ตอนที่ 1344
บทที่ 1344 ใช้ได้เลยนะ
October 31, 2026
“ไม่เพียงแค่เข้าเขตเมืองเท่านั้น หัวหน้าหน่วยบอกให้ผมพาพวกคุณเข้าวังเลยครับ”
คำพูดของเฉียงทำให้นรมนตกใจ ชัญญาก็ตะลึงไปด้วย
“เข้าวัง?”
“ครับ หัวหน้าหน่วยบอกว่าที่ที่อันตรายที่สุดก็คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด นี่เรียกว่าความมืดใต้แสงไฟ ยังไงพระราชาก็คงคิดไม่ถึงว่าพวกคุณจะซ่อนกันอยู่ในวัง”
ไม่ว่าจะยังไงเฉียงก็ศรัทธาในตัวของหงส์เสมอ มองออกว่าชื่อเสียงบารมีของหงส์สูงมาก
นึกถึงคนๆนี้ที่เป็นน้องสาวของราเชนลูกพี่ลูกน้องเธอ นรมนก็สงสัยขึ้นบ้างแล้ว
บุริศร์จับมือนรมนเอาไว้ พูดเบาๆ: “อีกเดี๋ยวอย่าขี้สงสัยเกินไป เข้าใจไหม?”
“อื้อ”
นรมนพยักหน้า
บุริศร์ก็เหมือนกับพยาธิที่อยู่ในห้องของเธอ เธอกำลังคิดอะไรอยู่เขาก็รู้แล้ว น่าเบื่อชะมัดเลย
เห็นนรมนไม่คึกคักเหมือนเมื่อครู่ บุริศร์จึงยิ้มพูดขึ้น: “รอให้ผ่านด่านตรวจความปลอดภัยแล้ว คุณอยากทำอะไรก็ตามใจคุณเลย ต่อให้คุณจะไปหาราเชนก็ได้”
“ฉันอยากไปหาโสธร”
เทียบกับราเชนแล้ว นรมนเป็นห่วงโสธรมากกว่า
ตั้งแต่หลังจากประเทศFปิดประเทศ ก็ไม่มีข่าวคราวของโสธรเล็ดลอดออกมาเลย อีกอย่างเขาติดตามอยู่ข้างกายของกล้าณรงค์ กล้าณรงค์เป็นคนหน้าเนื้อใจเสือเจ้าเล่ห์เกินไป ก็ไม่รู้ว่าโสธรโดนจับได้หรือเปล่า แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้าง
“ได้ ผมจะไปเป็นเพื่อนคุณ”
บุริศร์กลับรับปากเธออย่างง่ายดาย
ชัญญาแค่ฟังเท่านั้น ไม่ได้แสดงความเห็นใดๆ ชื่อของคนพวกนี้เธอไม่คุ้นเคยเลย ส่วนคนที่เธอคุ้นเคยกลับไม่ได้อยู่ที่นี่
“คุณอารองทวีทรัพย์ธาดายังสบายดีไหม? พวกเธอช่วยเขากลับมาแล้วใช่ไหม?”
เดิมทีคิดว่าชีวิตนี้ตนเองคงไม่ถามเรื่องที่เกี่ยวกับบุญทิวาอีกแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังอดไม่ได้
นรมนมองชัญญา นึกถึงเรื่องทั้งหมดที่บุริศร์บอกตนเอง พูดขึ้น: “คุณอารองของฉันกลับไปก่อนที่พวกเราจะมาแล้วค่ะ โดนรับตัวไปที่เมืองหลวงแล้ว หลายปีมานี้เขาโดนสมชัยคุมขังเอาไว้ตลอด สถานการณ์แย่มาก”
“คุณอารองของเธอ? บุญทิวาเป็นคุณอารองของเธอ?”
ชัญญาเบิกตาโพลงทันที ประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
นรมนกับบุริศร์ถึงพบว่าพวกเขาไม่ได้พูดถึงตัวตนของนรมนกับชัญญาเลย
“ค่ะ ฉันเป็นลูกของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ชินทรเป็นพ่อของฉัน คิมเป็นแม่ของฉันค่ะ ตั้งแต่เล็กโดนอุ้มผิดไป จึงเติบโตอยู่ในตระกูลธนาศักดิ์ธน ก็เลยนามสกุลธนาศักดิ์ธนค่ะ”
นรมนเล่าคร่าวๆ ส่วนพ่อแม่ของตระกูลธนาศักดิ์ธนตอนนี้เธอไม่อยากพูดถึงอีกแล้ว จะได้ไม่ต้องนึกถึงความเจ็บปวดอีก ถือโอกาสบอกว่าอุ้มผิดไปเลยดีกว่า
คำพูดของเธอแม้จะย่อออกมาสั้นๆ แต่เป็นระเบียบชัดเจน ครู่เดียวชัญญาก็เข้าใจแล้ว
“ตอนที่ชินทรสละชีวิตยังไม่ได้แต่งงาน ไม่นึกว่าเขาจะมีลูกกับลูกสาวของคุณท่านตนุวรด้วย แล้วก็ไม่นึกว่าฉันจะไม่รู้เรื่องพวกนี้ ดูแล้วหลายปีมานี้ฉันคงตกข่าวจากทุกคนแล้วจริงๆ”
ชัญญาฝืนยิ้ม เป็นความเจ็บปวดเสียใจที่ไม่เคยมีใครเคยสัมผัส
นรมนก็เศร้าใจ แม้จะไม่รู้ถึงความรักความแค้นของผู้อาวุโสในวงศ์ตระกูล แต่เห็นสภาพในตอนนี้ของคุณอารองที่ทรุดลงอย่างไม่มีทางหายเป็นปกติ ไหนจะเห็นชัญญาในตอนนี้อีก นรมนไม่รู้จริงๆว่าตนเองควรพูดอะไรดี
เธอตบๆไปที่มือของชัญญาเบาๆ พูดขึ้น: “ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นค่ะ”
“ใช่ ต้องดีขึ้น แล้วธนเดชล่ะ?”
“ตายแล้วค่ะ”
คงไม่ได้คิดว่าจุดจบจะเป็นอย่างนี้ ชัญญาตะลึงงันไปทันที ในแววตาปรากฏอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างออกมาชั่วครู่ แล้วก็กลับสงบเหมือนเดิม
ไม่มีใครพูดอะไรแล้ว
รถขับเข้าไปในเขตเมือง
มีด่านตรวจอยู่ตลอดทาง ในใจของนรมนกับบุริศร์ก็ประหม่าขึ้นมา
แต่เฉียงกลับขับรถไปด้วยสีหน้าเหมือนเดิม
“หยุดก่อน ตรวจสอบตามปกติ”
รถของเฉียงโดนคนขวางเอาไว้
“ฉันเป็นลูกน้องขององค์ชายสาม ออกนอกเมืองไปทำธุระเล็กน้อย ตาที่ไม่มีแววของพวกนายบอดหรือไง มองใบอนุญาตผ่านเข้าออกหน้ารถของฉันไม่ชัดใช่ไหม?”
น้ำเสียงของเฉียงเคร่งขรึมดุดันมาก
อีกฝ่ายมองรถของเฉียงแล้ว ใบหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที แล้วเคลื่อนไปที่ด้านข้าง พูดขึ้น: “ขอโทษด้วยพี่ชาย ตรวจตามหน้าที่ครับ ขออภัยด้วย เชิญครับ”
เฉียงไม่แม้แต่จะสบตาอีกฝ่าย เหยียบคันเร่งออกไปทันที
บุริศร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามขึ้น: “องค์ชายสาม? นายไม่ใช่คนของหงส์เหรอ?”
“หัวหน้าหน่วยบอกว่าพวกผมเป็นลูกน้องเธอไม่ได้ครับ ไม่งั้นถ้าเธอเกิดเรื่องจะโดนกำจัดทิ้งทั้งหมด จึงแบ่งแยกเหล่าสหายอย่างพวกผมไปให้องค์ชายแต่ละคน อย่างนี้พอจะมีแนวโน้มตรวจสอบได้ทั่วทั้งวัง แล้วก็ทำให้พวกผมปลอดภัยมากขึ้นเล็กน้อย ต่อให้ตรวจสอบออกมาได้คนหนึ่ง ก็จะไม่เดือดร้อนไปถึงคนอื่นๆด้วยน่ะครับ”
ยิ่งฟังเฉียงพูดอย่างนี้ นรมนก็ยิ่งชื่นชมในตัวหงส์
“หัวหน้าหน่วยของพวกนายยอดเยี่ยมจริงๆ”
“แน่นอนครับ”
เฉียงไม่ปกปิดความศรัทธาที่มีต่อหงส์เลย
บุริศร์ไม่ได้พูดอะไร แค่เห็นแววตาที่ตื่นเต้นของนรมนก็อมยิ้มเล็กน้อย
ตอนที่รถขับเข้ามาถึงใจกลางเมือง ถนนสองข้างทางเต็มไปด้วยทหารยืนรักษาการณ์ บรรยากาศในตอนนี้ค่อนข้างตึงเครียด
นรมนพิงอยู่ในอ้อมอกของบุริศร์ ถามขึ้น: “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าที่นี่มันน่าอึดอัดขนาดนี้?”
“น่าจะเกิดเรื่องอะไรแล้ว?”
บุริศร์ความรู้สึกไวมาตั้งแต่เกิด แววตาเปล่งประกายออกมาเล็กน้อย
ชัญญาขมวดคิ้ว พูดขึ้นเบาๆ: “ตอนนี้ที่นี่น่าจะเป็นพื้นที่คุมเข้ม พวกเราคงยากที่จะเข้าไปได้”
เฉียงจอดรถไว้ในโรงแรมที่อยู่ด้านข้าง แล้วให้บุริศร์นรมนกับชัญญาลงจากรถ เข้าไปในโรงแรมทันที