บทที่ 1343 สร้างความลำบากให้พวกเธอแล้ว

“คนเมื่อกี้ไม่เห็นพวกเราไม่ใช่เหรอ?”

นรมนถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

บุริศร์พูดขึ้นเบาๆ: “ถ้วยน้ำชาสามใบนั้นก็เปิดเผยจำนวนของพวกเราที่นี่แล้ว อีกอย่างถ้ามีสองทางออกล่ะก็ เป็นไปได้ว่าผู้ชายคนนั้นคงเห็นประตูทางเข้าที่โดนพวกเราเตะจนพังไปแล้วแน่ๆ”

นรมนถึงนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาเข้ามากันยังไง

“งั้นตอนนี้เราทำยังไงกันดี?”

นรมนเท้าเอว

ถ้าอีกเดี๋ยวจะมีการต่อสู้ที่รุนแรงดุเดือดเกิดขึ้น เธอกลับไม่ได้กลัวสักเท่าไหร่ แค่ได้อยู่กับบุริศร์ จะอยู่ที่ไหนก็ได้

บุริศร์บีบมือของนรมนเบาๆ พูดอย่างอ่อนโยน: “พวกเรายังมีหงส์ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ก็หวังว่าเธอจะมาถึงที่นี่เร็วกว่าคนของสมชัย”

พูดๆอยู่ มือถือของบุริศร์ก็ดังขึ้น

เห็นหมายเลขที่โทรเข้ามา บุริศร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“เธอมาแล้ว พวกเราควรจะออกไปเดี๋ยวนี้เลย”

ชัญญากับนรมนคลายกังวลลงได้

บุริศร์กดรับ

“หงส์ คนของเธอถึงไหนแล้ว?”

“เข้าไปในเขตรกร้างแล้ว แต่ว่าพวกเฮียอยู่ที่ไหนกัน?”

เสียงของหงส์ค่อนข้างรีบร้อน

บุริศร์ส่งตำแหน่งของที่นี่ไปให้ แล้วถือโอกาสพูดเรื่องผู้ชายคนเมื่อกี้ กับการมีตัวตนของชัญญาไปด้วยเลย

หงส์ตะลึงงัน

“ชัญญา？ คนของตระกูลธนเกียรติโกศลน่ะเหรอ?”

ถึงยังไงหงส์ก็อยู่ที่ประเทศZมาหลายปี ต้องชัดเจนเรื่องของคนตระกูลธนเกียรติโกศลอยู่แล้ว

บุริศร์อืมออกมาเบาๆ หงส์จึงค่อนข้างร้อนรน

“เฮียบุริศร์ อยากหาเรื่องให้ฉันตายรึไง คนของฉันที่ส่งออกไป ถ้าเขตรกร้างไม่มีคนอยู่ แล้วพระราชาถามขึ้นมาฉันคงบอกได้มากที่สุดแค่ว่ามาล่าสัตว์ที่ด้านนี้ ตอนนี้ชัญญาโดนคุมขังอยู่ที่นี่ เฮียยังจะพาเธอไปด้วยอีก นี่ไม่ได้บอกพระราชาอยู่โต้งๆเหรอว่าฉันเป็นคนพาตัวไป?”

น้ำเสียงของหงส์ร้อนรนเล็กน้อย

บุริศร์ก็คิดไม่ถึงว่าแค่เข้ามาในประเทศFก็จะเจอคุณน้าธนเกียรติโกศลเลย เขารู้สึกผิดต่อหงส์ขึ้นมาทันที

“ให้ฉันส่งคนไปก่อความวุ่นวายที่เขตชายแดนสักหน่อยไหม เพื่อให้สมชัยคิดว่าคนของพวกฉันพาคุณน้าธนเกียรติโกศลออกไป?”

นี่เป็นเพียงวิธีเดียวที่บุริศร์คิดออกในตอนนี้

หงส์กลับพูดขึ้น: “ฉันติดต่อกับวินเซนต์แล้ว ให้เขาส่งเฮลิคอปเตอร์เข้ามาพาคนของตระกูลธนเกียรติโกศลออกไป พระราชาคุมขังเธอไว้ได้หลายปีขนาดนี้ ถึงกับทำให้พื้นที่ป่ากลายเป็นเขตรกร้างไร้ผู้คนเพื่อเธอ แสดงว่าพระราชาให้ความสนใจเธอมากๆ เพียงแค่เธออยู่ภายในประเทศ ต่อให้พระราชาต้องหาไปทั่วทุกที่ก็จะตามหาเธอจนเจอ ตอนนี้ฉันไม่มีความสามารถมากมายขนาดที่จะซ่อนคนของตระกูลธนเกียรติโกศลไว้ได้อย่างมิดชิด ดังนั้นเฮียบุริศร์ ถ้าเฮียคิดถึงความปลอดภัยของเธอจริงๆ ก็ให้เธอออกไปเดี๋ยวนี้”

“แต่กว่าวินเซนต์จะส่งคนมาถึงต้องใช้เวลา ฉันกลัวว่าพระราชาจะตามมาทัน”

บุริศร์ก็คิดถึงปัญหานี้ แต่ตอนนี้ก็กลัวว่าชายคนนั้นจะกลับไปบอกสมชัย แล้วพวกเขาที่คิดจะออกไปจากเขตรกร้างนี่ก็คงสายไปแล้ว

หงส์ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วพูดขึ้น: “ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ทำได้เพียงใช้กำลังพลของสหภาพQTของพวกเราที่ปกปิดตัวตนเอาไว้ แต่ทว่าทำอย่างนี้ พวกเราอาจจะสูญเสียพรรคพวกไปด้วย เพราะการเปิดเผยเพียงครั้งเดียว ด้วยนิสัยของพระราชาต้องกำจัดทิ้งอย่างแน่นอน เฮียบุริศร์ นี่เท่ากับว่าใช้ชีวิตของสหายหลายสิบคนเพื่อแลกกับคนของตระกูลธนเกียรติโกศลเพียงคนเดียว สิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยนนี่มากเกินไปนะ”

หงส์เป็นคนฝึกฝนอบรมคนพวกนี้มาอย่างลับๆ เริ่มแรกก็ใช้สถานะของตนเองพาพวกเขาเข้ามาในประเทศF เผื่อในอนาคตอาจจะมีสักวันที่ต้องเอาไว้ป้องกันเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด แต่วันนี้เพื่อคนของตระกูลธนเกียรติโกศลเพียงคนเดียวถึงกลับต้องสูญเสียชีวิตของสหายหลายคนขนาดนี้ หงส์ไม่ยินยอมอยู่แล้ว

สำหรับเธอ สหภาพQTเป็นผู้มีพระคุณของเธอ เป็นครอบครัวของเธอ แต่คนของตระกูลธนเกียรติโกศลไม่ใช่

แม้ว่าบุริศร์จะจงรักภักดีต่อคนของตระกูลธนเกียรติโกศล แต่เธอไม่ใช่คนของประเทศZ สำหรับท่าทีที่มีต่อคนของตระกูลธนเกียรติโกศลก็ไม่ได้เคารพขนาดนั้น

บุริศร์เข้าใจนิสัยกับความแน่วแน่ของหงส์ดี แต่ชัญญาใช่ว่าจะเข้าใจ เขามองไปที่ชัญญาโดยไม่รู้ตัว ชัญญาจึงพูดขึ้นเบาๆ: “เธอพูดถูก การแลกเปลี่ยนอย่างนี้มันมากเกินไป อีกอย่างชีวิตของฉันชัญญาก็คือชีวิตหนึ่ง แล้วชีวิตของคนอื่นไม่ใช่ชีวิตเหรอ? ถ้ามันไม่ได้เธอกับ นรมนไปก่อนเลย ฉันจะอยู่ที่นี่ แค่ฉันยังอยู่ สมชัยไม่ทำอะไรหรอก อย่างมากที่สุดก็แค่ย้ายฉันไปอยู่ที่อื่น วางใจเถอะ เขาไม่เอาชีวิตฉันแน่นอน ถึงยังไงสถานะที่เป็นคนของตระกูลธนเกียรติโกศลสำหรับเขาแล้วยังมีประโยชน์อยู่อีกมาก”

แค่ชัญญาพูดออกไป หงส์ก็ชะงักงันทันที

เธอเคยคิดๆดูว่าคนของตระกูลธนเกียรติโกศลจะเห็นด้วยกับคำแนะนำของเธอหรือเปล่า พูดตามตรงเธอแค่ลองหยั่งเชิงปฏิกิริยาคนของตระกูลธนเกียรติโกศลเท่านั้น

ถ้าชัญญาคิดจะหลบหนีไปโดยที่ไม่สนใจความเป็นความตายของคนอื่น หงส์ก็จะทิ้งเธอทันที สำหรับเธอแล้ว เธอยอมรับแค่บุริศร์เท่านั้น ส่วนความเป็นความตายของคนอื่นเธอไม่สนใจหรอก

แล้วก็ไม่คิดจะสนใจด้วย แต่ตอนนี้ได้ยินชัญญาพูดอย่างนี้ แววตาของหงส์สั่นไหวเล็กน้อย

แต่บุริศร์กลับพูดขึ้น: “ไม่ได้ครับ ผมรับปากคุณชายธเนศพลไปแล้วว่าจะพาคุณกลับไป อีกอย่างคุณชายธเนศพลก็บอกแล้วว่าตอนนี้สหภาพQTทำทุกอย่างเพื่อเขา”

คำนี้พูดให้หงส์ฟัง

หงส์ขมวดคิ้วแน่น แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วก็ได้ยินบุริศร์พูดขึ้น: “หงส์ ส่งพรรคพวกหลายๆคนออกไปสร้างความวุ่นวายรอบๆเขตรกร้าง พร้อมทั้งติดต่อวินเซนต์ให้ส่งเฮลิคอปเตอร์เข้ามารับ บอกเหล่าสหายของพวกเรา อย่าเผชิญหน้าต่อต้านพวกเขาโดยตรง แค่เฮลิคอปเตอร์ของ วินเซนต์มาถึง ก็ให้พวกเขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ออกไป”

“แล้วคนของตระกูลธนเกียรติโกศลล่ะ?”

หงส์เข้าใจความหมายของบุริศร์ เขาอยากให้สหายของตนเองออกไปจากประเทศF

แต่คนพวกนี้ก็เพื่อปกป้องเขาถึงได้พาเข้ามาเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้เพื่อคนของตระกูลธนเกียรติโกศลคนเดียวจึงต้องถอนกำลังออกไปทั้งหมด งั้นต่อไปความปลอดภัยของบุริศร์ใครจะดูแล?

แววตาของบุริศร์หม่นลงเล็กน้อย พูดขึ้น: “คุณน้าธนเกียรติโกศลไปกับฉัน แค่เฮลิคอปเตอร์ของวินเซนต์เข้ามาในประเทศ สมชัยก็จะคิดว่าเขามารับคุณน้าธนเกียรติโกศลออกไป ดังนั้นต่อให้คนของพวกเราขึ้นเครื่องบินไปหมดแล้ว เขาก็คงไม่คิดว่าคุณน้าธนเกียรติโกศลจะอยู่ที่นี่”

“เฮียบุริศร์ เฮียกำลังเดินไปหาอันตรายนะ”

หงส์รู้ แค่วินเซนต์มาถึง เหล่าสหายของเธอก็จะออกไปได้อย่างปลอดภัย ยังไงซะเฮลิคอปเตอร์ของวินเซนต์ก็เป็นเครื่องบินรบ สำหรับประเทศFในตอนนี้เหนือกว่าอย่างสมบูรณ์ แต่บุริศร์กลับเอาความเสี่ยงมาไว้ที่ตนเอง

บุริศร์พูดเบาๆ: “ไม่มีเวลาแล้ว ทำตามที่ฉันบอกเถอะ”

“เฮียบุริศร์ พาคนของตระกูลธนเกียรติโกศลตามคนของฉันไปเถอะ”

ในที่สุดหงส์ก็ยอมอ่อนข้อให้