ตอนที่ 1342
บทที่ 1342 ไม่นึกว่าจะหยาบคายเช่นนี้
October 31, 2026
“พวกเธอรีบเข้าไปซ่อนในตู้เร็ว”
คำพูดของชัญญาทำให้นรมนกับบุริศร์ค่อนข้างประหลาดใจ แต่ทว่าก็ไม่มีเวลาอธิบายอะไรมาก เพื่อความปลอดภัยบุริศร์จึงต้องรีบดึงนรมนเข้าไปซ่อนในตู้
เรื่องนี้บุริศร์เชื่อคำพูดของชัญญาอย่างบอกไม่ถูก
หลังจากนรมนเข้าไปซ่อนก็โดนบุริศร์กอดอยู่ในอ้อมอก ลมหายใจของทั้งสองคนปะปนเข้าด้วยกัน ในที่ว่างแคบๆ รูปร่างที่ค่อนข้างใหญ่ของบุริศร์ เห็นได้ชัดว่าห้อมล้อมนรมนเอาไว้อย่างแน่นหนา แต่ความรู้สึกอย่างนี้ยังคงแปลกใหม่มาก
เสียงโซ่เหล็กดังขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่านรมนกับบุริศร์จะอยู่ในตู้ก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน ทั้งสองคนสบตากัน แล้วก็ได้ยินเสียงที่เย็นชาของชัญญาลอยเข้ามา
“พวกนายอยากให้ฉันหิวตายหรือไง? ช่วงเวลาส่งอาหารนี่นานขึ้นเรื่อยๆเลยนะ ทำไม? ตอนนี้สมชัยใกล้หมดความอดทนกับฉันแล้วงั้นสิ?”
ถึงนรมนจะไม่รู้ว่าชัญญากำลังคุยกับใคร แต่ทว่าฟังจากน้ำเสียงแล้วแย่มากๆ
เสียงโซ่เหล็กหยุดลงแล้ว ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายที่ดังขึ้น
“คุณชัญญาตลกแล้ว พระราชาของพวกเราใส่ใจคุณชัญญามากนะครับ”
“งั้นเหรอ?”
ชัญญาคำรามออกมาอย่างเย็นชา มองสิ่งของในมือของอีกฝ่าย จึงยิ้มเยาะพูดขึ้น: “เดี๋ยวพายุหิมะก็จะมาแล้ว พระราชาของพวกนายให้สิ่งของกันหนาวฉันแค่นี้น่ะเหรอ? วางแผนจะให้ฉันตายใช่ไหม? ที่นี่กลายเป็นเขตรกร้าง เครื่องให้ความอุ่นก็ไม่ทำงานแล้ว ยังไม่เตรียมถ่านมาให้ฉันอีก ในฤดูที่เย็นยะเยือกอย่างนี้ ฉันจะใช้ชีวิตยังไง?”
ฝ่ายชายพูดขึ้นด้วยท่าทีนอบน้อม: “คุณชัญญา ช่วงนี้ภายในประเทศมีเรื่องที่ค่อนข้างสำคัญต้องสะสาง พระราชาบอกว่าในช่วงไม่กี่วันนี้ให้คุณทนไปก่อน เดี๋ยวจะจัดการให้ครับ”
“เฮอะๆ ในช่วงไม่กี่วันนี้ให้ทนไปก่อนงั้นเหรอ? สงสัยเขาอยากให้ฉันหนาวตายน่ะสิ หลายปีมานี้ไม่ได้อะไรที่มีคุณค่าจากตัวฉันเลย จึงอยากจะยอมแพ้ฉันแล้ว ให้ฉันเอาตัวรอดเองใช่ไหมล่ะ?”
ชัญญาเต็มไปด้วยความเดือดดาล แต่ยังไงด้วยนิสัยที่หนักแน่นของอีกฝ่าย ก็ยังคงพูดอย่างนอบน้อม: “คุณชัญญาพูดเล่นแล้ว ตัวตนของคุณมีคุณค่ามากที่สุดอยู่แล้วครับ พระราชาไม่ยอมให้คุณตายแน่นอน แต่พระราชาได้ยินมาว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาในเขตรกร้างที่ด้านนี้ ยังหวังอีกว่าคุณชัญญาจะไม่ติดต่อกับคนนอกสะเปะสะปะนะครับ”
“น่าขำจริงๆเลย ที่นี่โดนพวกนายจัดการจนกลายเป็นเขตรกร้างไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมีคนแปลกหน้าเข้ามา ผีหรือเปล่า?” ชัญญาคำรามอย่างเย็นชา ไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
ฝ่ายชายมองไปรอบๆอยู่ครู่หนึ่ง เห็นน้ำชากับถ้วยน้ำชาสามใบที่ยังร้อนๆอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“คุณชัญญาที่นี่มีแขกเหรอครับ?”
“แขก? งั้นก็คงเป็นพวกนายนั่นแหละที่ให้คนเข้ามา”
ชัญญาก็มองไปที่ถ้วยชาบนโต๊ะโดยปริยาย แต่ทว่าสีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง จึงทำให้ฝ่ายชายค่อนข้างไม่แน่ใจ
“คุณชัญญาแล้วถ้วยน้ำชาสามใบนี้คือ......”
“ฉันอยู่คนเดียวมันเงียบเหงาเกินไป จึงจินตนาการว่ามีคนมานั่งคุยเล่นกับฉันที่นี่ ฉันชงชาให้เขา แล้วพูดคุยกันไม่ได้เหรอ?”
คำพูดนี้ของชัญญาเหมือนกับเกิดอะไรขึ้นแล้วจริงๆ
ฝ่ายชายไม่ค่อยเชื่อ อยากจะเข้าไปดูในห้องนอนของชัญญาสักหน่อย แต่กลับเห็นชัญญาเข้ามายืนขวางเอาไว้ ตะโกนออกมาอย่างเย็นชา: “กำเริบเกินไปแล้วนะ! นายมันตัวอะไร? ยังกล้าจะเข้าห้องของฉันอีก?”
“ไม่กล้าครับ แต่ว่าคุณชัญญาถ้าซ่อนคนอื่นไว้ที่นี่ กระผมก็จนปัญญาที่จะอธิบายกับพระราชานะครับ ดังนั้นเพื่อให้ดีกับทุกฝ่าย คุณชัญญาหลบให้ผมเข้าไปดูจะดีกว่า”
แม้อีกฝ่ายจะท่าทางเคารพนอบน้อม แต่คำที่พูดออกมากลับน่ารังเกียจ อย่างน้อยที่สุดตอนนี้ก็ทำให้ชัญญาสะอิดสะเอียนมาก
“สถานะตัวตนของฉันง่ายที่จะให้นายทำตัวกำเริบเสิบสานนักใช่ไหม! อีกอย่างนะ ห้องใหญ่ขนาดนี้ นายคิดว่าจะซ่อนคนเอาไว้ได้เหรอ?”
“งั้นก็ต้องดูนะครับจะได้รู้”
ฝ่ายชายพูดจบก็ผลักชัญญาออกไป ท่าทางไม่มีความเคารพเลย ทำให้ชัญญาโมโหจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน อยากจะกำจัดเขาทิ้งไปซะจริงๆ
ใจของนรมนตื่นเต้นลนลานขึ้นมาทันที
ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่?
ไม่นึกว่าจะหยาบคายเช่นนี้!
บุริศร์เตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา แค่ผู้ชายคนนั้นเปิดตู้ เขาก็จะเอาชีวิตของผู้ชายคนนั้นทันที
บรรยากาศที่ตึงเครียดพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
หลังจากชายคนนั้นเข้ามาสำรวจไปรอบๆห้องสักครู่ เมื่อเห็นว่ากำลังจะเดินไปทางตู้ ชัญญาจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วโยนถ้วยน้ำชาในมือออกไปทันที
ถ้วยน้ำชากระแทกเข้าไปที่กลางหัวของชายคนนั้นพอดี เขาชะงักงัน แล้วก็ได้ยินเสียงคำรามที่เย็นชาของชัญญาพูดขึ้น: “นายอยากตายจริงๆใช่ไหม? ฉันกลับไม่ถือสาที่จะฆ่าสุนัขที่สมชัยส่งมาหรอกนะ ถึงยังไงถ้านายตายไปก็ต้องมีคนอื่นมาแทนนายอยู่แล้ว”
พูดอย่างเย็นชา ถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ชัญญากำลังถือมีดสั้นเอาไว้ในมือ ประกายความโหดเหี้ยมสาดเข้ามาในดวงตาของฝ่ายชาย เห็นได้ชัดว่ากำลังครุ่นคิด
“คุณชัญญาพูดเล่นแล้ว นี่เป็นของที่พระราชาเตรียมไว้ให้คุณกินสามวัน ถ้าไม่มีเรื่องอะไร คุณชัญญาพยายามกินให้น้อยหน่อยนะครับ เพราะพายุหิมะกำลังจะมาแล้ว พวกผมคงออกมาไม่ได้”
ท่าทีนอบน้อมของฝ่ายชายกลับอีกครั้ง แต่ชัญญาไม่สนใจเลยสักนิด
“ไสหัวไป!”
ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ใส่ใจท่าทีของชัญญา หลังจากที่ชัญญาพูดจบก็ออกไป
เสียงโซ่เหล็กลอยเข้ามาอีกครั้ง ตั้งแต่ระยะใกล้ๆจนออกไปไกล
นรมนอยากจะผลักประตูตู้ออกไป แต่กลับโดนบุริศร์ห้ามเอาไว้
เขาส่ายหน้าใส่เธอ
นรมนแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขยับตัวอีก ในสถานที่อย่างนี้ เธอเชื่อมั่นบุริศร์ไปโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะเป็นการตัดสินใจใดๆ แค่บุริศร์รู้สึกว่าทำได้ก็จะทำได้
ทั้งสองรออยู่อีกสักพัก ชัญญาก็ยังไม่เข้ามา แต่กำลังยกถ้วยน้ำชาอยู่ที่ด้านนอก เทน้ำชาทิ้งไป แล้วยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาอีกครั้ง พูดกับตนเอง: “ธเนศพล มา ดื่มชา ลองชิมผู่เอ๋อร์ที่น้าเพิ่งต้มสิ ถ้าชิมแล้วบอกได้ว่าเป็นแบบดั้งเดิมหรือแบบสมัยใหม่ น้าจะมีรางวัลให้นะ”
นรมนตะลึงเล็กน้อย บุริศร์เองก็ชะงักไป
แม้จะตกอยู่ในสภาพอย่างนี้ ในใจของชัญญาก็ยังคงคิดถึงธเนศพล
คำเล่าลือจากโลกภายนอกที่บอกว่าเธอเลี้ยงธเนศพลเหมือนกับลูกในไส้ ดูแล้วคงจะเป็นเรื่องจริง
นรมนรู้สึกเห็นอกเห็นใจผู้หญิงคนนี้
ก็ในตอนนี้เอง ไม่มีเสียงโซ่เหล็กดังขึ้น แต่ชายคนก่อนหน้านี้กลับผลักประตูเข้ามา