บทที่ 1355 นรมนเป็นเส้นตายของฉัน

ชีวิตในวังหลายปีมานี้ทำให้เธอรู้จักเสแสร้ง ในตอนที่ได้ยินว่าบุริศร์จะไปหานรมนนั้น หงส์ก็อยากจะรั้งเขาไว้อย่างอัตโนมัติ แต่กลับลืมไปว่าบุริศร์ไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาทั่วไป สำหรับมารยาแบบนี้แน่นอนว่าจะต้องมองได้ทะลุปรุโปร่งอยู่แล้ว

เธอเองที่เป็นคนโง่เกินไปแล้ว

หงส์รีบถลึงตาใส่เฉียงทีหนึ่ง แล้วก็พูดเสียงขรึมขึ้นว่า “เฉียง ห้ามพูดไปเรื่อยนะ เฮียบุริศร์ไม่ได้ทำอะไรฉันซะหน่อย เมื่อกี้ฉันยืนไม่มั่นคงเอง หลายวันมานี้ไม่ได้นอนหลับดี ๆ แล้วเมื่อกี้ก็ตื่นเต้นและรีบร้อนไปหน่อย ที่ขาพลิกไป ก็ไม่ได้เกี่ยวกับเฮียบุริศร์”

พูดจบหงส์ก็เงยหน้าขึ้นไปมองบุริศร์ทีหนึ่ง

บุริศร์กลับยังคงจ้องมองเธออย่างเย็นชาอยู่ แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “กลุ่มทหารยามอยู่ที่ไหน? ถ้าเธอสามารถให้ความช่วยเหลือได้ก็ดี ถ้าไม่ได้ก็อย่ามาขัดขวางฉัน เธอเองก็รู้นะ ว่าเธอขวางฉันไม่ได้หรอก”

พูดจบบุริศร์ก็หมุนตัวเดินไปเลย

ร่างกายของหงส์นิ่งไปเล็กน้อย จากนั้นในแววตาก็มีความไม่พอใจและความอิจฉาพาดผ่านไปเสี้ยวหนึ่ง

ตกลงนรมนผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีกันแน่?

คุ้มค่าที่จะให้บุริศร์ไปช่วยไปช่วยเธออย่างไม่คิดถึงความปลอดภัยของตัวเองแบบนี้เหรอ?

“ตกลงคนหายไปไหนแล้ว?”

หงส์ถามเสียงต่ำขึ้น

ธีรตารีบพูดขึ้นว่า “พวกเราไม่เห็นเธอค่ะ ฉันได้ให้ติณห์ไปค้นหาแล้ว”

ดวงตาของหงส์เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

นรมนคนนี้ดูท่ายังพอมีสมองอยู่บ้าง ถึงกับรู้ว่าเธอไม่น่าเชื่อถือด้วย?

หรือว่าเธอจะรู้อะไรมาเหรอ?

ใจของหงส์รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาบ้าง แต่ว่าก็ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ฉันจะไปตามเฮียบุริศร์ พวกเธอไปค้นหานรมนต่อ พยายามหาตัวให้เจอก่อนพวกเรา จากนั้นก็……”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

ธีรตารีบพยักหน้าขึ้น

หงส์รีบร้อนตามฝีเท้าของบุริศร์ไป

“เฮียบุริศร์ ถ้าคุณจะไปช่วยเธอก็ตามฉันมา ฉันรู้จักเส้นทางหนึ่งที่สามารถไปถึงที่ทำการของทหารยามได้โดยตรงเลย แต่ว่าเธอจะอยู่ที่นั่นหรือเปล่านั้นฉันไม่รู้นะ”

ตอนนี้ใจของบุริศร์ร้อนราวกับเปลวไฟ ไม่ได้ยินว่าหงส์พูดอะไรด้วยซ้ำ เพียงแต่พูดขึ้นเสียงเย็นว่า “ถ้าหากว่าเธอคิดดีกับนรมนตั้งแต่แรก นรมนก็คงไม่เกิดเรื่องขึ้นหรอก”

คำพูดนี้พูดจนหงส์รู้สึกไปไม่เป็นเลย

“เฮียบุริศร์ นี่คุณหมายความว่ายังไง? ถึงแม้ว่าฉันจะมีความไม่ชอบใจต่อเธอ แต่ก็ไม่เคยคิดทำร้ายเธอเลยนะ”

“แต่ว่าเธอก็ไม่เคยคิดที่จะช่วยนรมนหรอกใช่ไหม”

อยู่ ๆ บุริศร์ก็หยุดฝีเท้าลงทันที และจ้องมองหงส์ ในใจนั้นรู้สึกทุกข์ใจเป็นอย่างมาก

“หงส์ ฉันรู้ว่าเธอมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งมากต่อฉัน และตัวฉันเองก็ยอมรับว่าตัวเองติดค้างเธอไว้ แต่ว่านรมนไม่ได้ติดค้างเธอ ตอนแรกฉันนึกว่าตลอดระยะทางนี้เธอทำอะไรเพื่อฉันมามากมาย และทำได้ดีมากด้วย และก็คงจะไม่มีทางทำร้ายนรมน แต่ตอนนี้ดูท่าฉันจะคิดผิดไปแล้ว”

คำพูดของบุริศร์นั้นพูดได้ช้ามาก ไม่มีใครรู้ว่าความรู้สึกในใจของเขาตอนนี้นั้นเป็นยังไง แต่ว่ากลับทำให้หงส์ตกตะลึงไปทันทีเลย

เขากำลังโทษเธอ!

หนำซ้ำยังพูดแทงใจดำมาตรง ๆ เลยว่าเธอทำร้ายนรมน!

ถึงแม้ว่าเธอจะทำแบบนั้นไปจริง ๆ แต่ว่าอยู่ในใจบุริศร์นั้นตัวเองได้ย่ำแย่ขนาดนั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“เฮียบุริศร์ อยู่ในใจคุณฉันเป็นคนแบบนี้เหรอ?”

“พูดอะไรในตอนนี้ยังจะมีความหมายอยู่อีกเหรอ? นรมนหายไปแล้ว นี่ถึงจะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด!”

บุริศร์โทษตัวเองไม่หยุด

ทั้ง ๆ ที่เขารู้ถึงความรู้สึกที่หงส์มีต่อตัวเอง แต่ว่าก็ยังคงคิดว่าหงส์ยังเป็นหงส์คนเดิมอยู่อีก นี่เขาเองที่โง่เกินไป

ถ้าหากว่าเกิดอะไรขึ้นกับนรมนละก็ เขาจะไม่มีทางให้อภัยตัวเองแน่ ๆ

บุริศร์พูดจบแล้วก็หมุนตัวเดินไปเลย

“เฮียบุริศร์!”

“เธออยู่ที่นี่เถอะ ในเมื่อเธอไม่ได้อยากจะช่วยฉันและนรมนด้วยความจริงใจ งั้นตั้งแต่นี้เป็นต้นไปไม่ว่าเรื่องอะไรของฉัน การกระทำใด ๆ ของฉันก็ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว รวมทั้งความเป็นความตายของฉันด้วย”

อยู่ ๆ บุริศร์ก็เปิดปากพูดขึ้นมา จนทำให้ดวงตาของหงส์เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมาทันที แต่ครั้งนี้นั้นอยากจะร้องไห้ขึ้นมาจากใจจริง ๆ แล้ว

“เฮียบุริศร์ คุณจะทำแบบนี้ได้ยังไง? ฉันคือหงส์ของคุณนะ ฉันเป็นคนของสหภาพQTนะ คุณอยู่ที่นี่ ฉันจะไม่สนใจความเป็นความตายของคุณได้ยังไงกัน? คุณทำแบบนี้คืออยากจะทำให้ฉันไม่มีจุดยืนในสหภาพQTเหรอ?”

“ไม่มีสหภาพQTแล้ว เธอยังมีประเทศF”

คำพูดของบุริศร์ทำให้หงส์รู้สึกตัวเย็บวาบไปทั้งตัว

บุริศร์จะไม่เอาเธอแล้วเหรอ?

เป็นเพราะว่าเธอไม่ได้พานรมนกลับมาด้วยเหรอ?

มิตรภาพระหว่างเธอกับเขาในหลายปีมานี้ เทียบไม่ได้กับผู้หญิงคนนั้นที่ไม่มีอะไรเลยเหรอ?

ในใจของหงส์รู้สึกไม่พอใจ

“ฉันไม่! ฉันมีแต่สหภาพQTเท่านั้น มีแต่เฮียบุริศร์คุณ คุณจะไม่เอาฉันไม่ได้นะ! ฉันไม่สน คุณจะมาทิ้งฉันไปไม่ได้นะ! คุณเคยพูดแล้วไง ว่าชาตินี้จะดูแลฉัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน แต่คุณก็จะดูแลฉันเหมือนเป็นพี่ชายคนหนึ่ง คุณเคยพูดไว้แล้ว คุณจะไม่รักษาคำพูดไม่ได้นะ!”

อยู่ ๆ หงส์ก็มากอดบุริศร์เอาไว้ และกอดไว้แน่นมาก

เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว

กลัวว่าบุริศร์จะทอดทิ้งเธอไปจริง ๆ กลัวว่าบุริศร์จะไม่เอาเธอแล้วจริง ๆ แล้วไล่เธอออกจากสหภาพQT ยิ่งกลัวว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไปบุริศร์จะไม่สนใจเธออีก

บุริศร์กลับแกะมือของหงส์ทีละนิ้วทีละนิ้ว แล้วก็พูดอย่างเย็นชาขึ้นว่า “เธอสามารถทำร้ายฉันได้ และสามารถฆ่าฉันได้ แต่ว่าไม่ควรแตะต้องนรมน นรมนเป็นเส้นตายของฉัน เป็นจุดต้องห้ามของฉัน ไม่ว่าใครที่แตะต้องเธอ ฉันก็จะไม่ปล่อยไว้ทั้งนั้น หงส์ ทางที่ดีเธออย่าได้ทำอะไรกับนรมนไปจริง ๆ ไม่งั้น……”

คำพูดข้างหลังบุริศร์ไม่ได้พูด แต่ว่ากลับยิ่งทำให้คนกดดันและกลัวมากว่าพูดไปซะอีก

หงส์ไม่อยากจะยอมรับ และไม่ยินยอมที่จะยอมรับ ถึงแม้ว่าเธอจะใช้เรี่ยวแรงไปทั้งหมด แต่ก็ยังคงโดนบุริศร์สลัดทิ้งไปได้

บุริศร์มุดตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

“เฮียบุริศร์!”