บทที่ 1374 คนไม่ใช่ต้นหญ้า ใครกันจะไม่มีความรู้สึก

ตอนที่ประเทศที่เธอเชื่อมั่นทอดทิ้งเธอไป ตอนที่ครอบครัวที่เธอทุ่มเทให้สุดแรงทอดทิ้งเธอ เรณุกายังจะมีอะไรให้ต้องเคารพอีก? ยังจะมีอะไรให้อ่อนน้อมถ่อมตนอีก?

เมื่อก่อนเป็นเพราะว่าเธอมองไม่เห็นความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ จึงได้แต่หายใจไปวัน ๆ เหมือนกับหมาตัวหนึ่ง พอมาวันนี้บุริศร์มาแล้ว พออยู่ต่อหน้าลูกชายของเธอ เธอจะมาทำให้ตระกูลโตเล็กขายหน้าอยู่แบบนี้ได้ยังไงกัน?

ถึงแม้ว่าบุริศร์จะฆ่าเธอ เธอก็จะขอตายอยู่ในมือของคนตระกูลโตเล็ก จะขอฝังอยู่ในสุสานของคนตระกูลโตเล็ก เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองยังมีสิทธิ์นี้อยู่หรือเปล่า

ดวงตาของเรณุกามีแววเศร้าหมองพาดผ่านไปเสี้ยวหนึ่ง แต่ก็ยังมองสบตาที่หวาดกลัวของปรัญชัยอยู่ แล้วพูดเสียงเย็นขึ้นว่า “ไหนแกอยากจะรู้ว่าพวกเขาเป็นใครไม่ใช่เหรอ? งั้นฉันจะบอกแกให้นะ พวกเขาก็คือบุริศร์และนรมน นายใหญ่และนายหญิงคนปัจจุบันของตระกูลโตเล็ก ไหนแกบอกว่าฉันปฏิบัติภารกิจไม่สำเร็จสมควรตายไม่ใช่เหรอ? งั้นตอนนี้แกโดนคนของตระกูลโตเล็กจับตัวไว้ได้แล้ว และตอนนี้คนทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ก็จะสามารถโดนช่วยออกไปได้แล้ว งั้นภารกิจของแกก็ต้องล้มเหลวไปด้วยแล้ว และก็สมควรตายแล้วใช่ไหม?”

ปรัญชัยอึ้งเลยทันที จากนั้นก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยากจะพูดอะไรออกมาแต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ

เรณุกาเห็นแล้วแต่ก็ทำเป็นมองไม่เห็น แล้วพูดต่อไปว่า “แม่ของฉันจะมีสถานะอะไร ยังไม่ถึงคิวแกต้องมาว่าท่าน ไม่ว่าจะพูดยังไงแล้ว ฉันก็ถือได้ว่าเป็นอาของแก! แต่ว่าแกทำอะไรกับฉันไปบ้าง? ฉันถือว่าพวกแกเป็นญาติพี่น้องของฉัน ฉันเชื่อฟังคำสั่งของพวกแก ออกไปจากประเทศ แยกจากกับญาติพี่น้องไปเป็นสายลับอยู่ต่างบ้านต่างเมือง หักหลังความรักของตัวเอง หักหลังชีวิตแต่งงานของตัวเอง แถมยังยอมขายชีวิตของตัวเองทั้งชีวิตเพื่อมาแลกเปลี่ยนข่าวกรองให้กับประเทศ เพื่อมาแลกเกียรติยศให้กับวงศ์ตระกูล แต่ว่าพอภารกิจของฉันล้มเหลวแล้ว ประเทศของฉันและคนในครอบครัวของฉันได้ให้อะไรกับฉันบ้าง? ปรัญชัย ฉันเป็นลูกนอกสมรสที่เอาชื่อใส่เข้าไปในบัญชีรายชื่อวงศ์ตระกูลไม่ได้ แล้วแกล่ะเป็นตัวอะไร? อยู่ที่นี่ ฉันเป็นอาของแก แกควรจะมีความเคารพพื้นฐานต่อฉัน แต่ว่าแกทำอะไรไปบ้างล่ะ? แกกลับจะให้พวกเดรัจฉานพวกนี้มาเหยียดหยามฉัน! อยู่ที่ประเทศZ ถึงแม้ว่าฉันจะมีความผิดที่ให้อภัยไม่ได้ แต่ฉันก็ยังเป็นภรรยาที่แต่งงานอย่างออกหน้าออกตาของทศกร เป็นนายหญิงที่เป็นประมุขของตระกูลโตเล็ก แล้วแกมีสิทธิ์อะไรมาสร้างความอัปยศอดสูแบบนี้ให้ฉัน?”

ดวงตาของบุริศร์เคร่งขรึมลงไปหลายส่วน แต่กลับไม่พูดอะไรสักคำ

นรมนเองก็คิดไม่ถึงว่าอยู่ที่นี่ และอยู่ภายใต้สถานการณ์แบบนี้จะมาเจอกับเรณุกาเข้า ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเธอปรากฏตัวออกมากะทันหัน บางทีนรมนอาจจะลืมคนคนนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ แถมยังอาจจะคิดว่าเธอได้ตายไปแล้วด้วยซ้ำ ในเมื่อหลังจากที่ปฏิบัติการครั้งนั้นแล้ว เรณุกาก็หายสาบสูญไปจากโลกมนุษย์เลย

บางทีการที่เรณุกาไม่ปรากฏตัวออกมาก็อาจจะเป็นสิ่งที่บุริศร์หวังไว้ด้วยเหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้เธอปรากฏตัวออกมาแล้ว แถมยังด้วยท่าทางแบบนี้ ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาด้วยสภาพที่น่าอนาถแบบนี้ ความสะเทือนใจในใจของบุริศร์จะต้องมีไม่น้อยแน่

ช่วงที่ผ่านมานี้เพราะว่าเรื่องราวอย่างอื่น ความรู้สึกหลากหลายที่บุริศร์มีต่อเรณุกาก็ได้ปล่อยวางไปบ้างแล้ว แต่ว่าตอนนี้กลับโดนสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง

คนไม่ใช่ต้นหญ้า ยังไงก็ต้องมีความรู้สึกกันบ้าง?

ตั้งหลายปีมาขนาดนี้ ถึงจะเป็นแผนการหรือกลลวง แต่ระหว่างบุริศร์และเรณุกานั้นก็ไม่มีทางที่จะไม่มีความรักของแม่ลูกอยู่เลยสักนิด

เพียงแต่แค่โดนแผนการและกลลวงพวกนั้นทำลายไปจนไม่เหลือภาพแล้วเท่านั้น

พอมาวันนี้ได้เห็นเรณุกาแทนตัวเองว่าเป็นคนของตระกูลโตเล็กอีกครั้งหนึ่ง สีหน้าของบุริศร์ก็ดูแย่มาก แต่ก็ไม่ได้ขัดขวาง

มือของนรมนโดนบุริศร์กุมไว้ในมืออยู่ตลอด เหงื่อเย็น ๆ ในฝ่ามือทำให้หลังมือของนรมนเปียกชื้นไปด้วย

เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรดี หรือควรจะปลอบใจบุริศร์ยังไง จึงได้แต่อยู่เป็นเพื่อนเขาไปแบบนี้

ปรัญชัยยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เรณุกากลับไม่ให้โอกาสใด ๆ แก่เขาแล้ว

มือของเธอยกขึ้นแล้วมีดก็กระทบลงไป แล้วหัวของปรัญชัยก็ได้ตกลงไปบนพื้น ดวงตาที่หวาดผวาคู่นั้นจ้องมองไปที่เหล่าทหารองครักษ์พวกนั้นโดยตรง ทำให้พวกเขาตกใจจนแทบจะฉี่ราดออกมากันเลย

เรณุกากลับไม่มีความเมตตาใด ๆ หลังจากที่ฆ่าปรัญชัยแล้วก็ฆ่าคนอื่น ๆ ไปด้วยเลย

เธอรู้ว่าพอตัวเองทำเรื่องนี้ไปแล้ว อยู่ที่ประเทศFเธอก็ถือได้ว่าจบเห่ไปแล้ว

ฆ่าคนในตระกูลของตัวเอง ปล่อยผู้หญิงพวกนี้ไป โทษของเธอก็ไม่มีทางได้รับอภัยแล้ว

แต่ว่า แล้วมันจะยังไงล่ะ?

เธอมีชีวิตอยู่มามากพอแล้ว

ถ้าหากก่อนที่บุริศร์จะมาเธอยังกลัวอยู่ว่าตัวเองจะตาย ยังอยากจะหายใจไปวัน ๆ อยู่ งั้นตอนนี้เธอก็เข้าใจมากขึ้นแล้วว่า ที่ตัวเองยอมมีชีวิตอยู่อย่างตกต่ำแบบนี้ ก็แค่อยากจะให้ได้เจอกับบุริศร์ได้อีกครั้ง อยากจะพูดคำว่าขอโทษกับเขาสักคำ

เรณุกาค่อย ๆ หมุนตัวมา จ้องมองบุริศร์ น้ำตาที่ร้อนผ่าวในดวงตาได้ไหลรินออกมาแล้ว

“บุริศร์”

“มีเรื่องอะไร ก็พูดมา”

บุริศร์เบือนหน้าหนีไป น้ำเสียงที่เย็นเฉียบแฝงความเย็นชาไว้เสี้ยวหนึ่ง

เรณุกากัดริมฝีปากล่างเอาไว้ แล้วพูดขึ้นทีละคำทีละคำว่า “ฉันขอโทษ ฉันรู้ว่าคำพูดสามคำนี้สำหรับนายแล้วมันไม่สามารถทดแทนอะไรได้ บาดแผลที่ฉันสร้างขึ้นมาให้นายนั้นแค่คำขอโทษสามคำนี้ไม่สามารถที่จะลบล้างไปได้ แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องพูดขอโทษกับนายสักคำ”

ทั้งตัวของบุริศร์แข็งทื่อ แต่กลับไม่ได้พูดขัดคำพูดของเธอ แล้วยิ่งไม่ได้พูดคำพูดให้อภัยอะไรเลย

สำหรับความรักและเกลียดที่มีต่อเรณุกานั้นเขาเคยคิดทบทวนตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าเธอขายชาติแล้ว และตอนนี้กลับไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับเธอยังไงดี

เรณุกาจ้องมองดูบุริศร์ จ้องมองดูท่าทางที่เหมือนกับทศกรของเขา แล้วก็อดไม่ได้ที่แววตาจะอ่อนโยนลงหลายส่วน

“ฉันเป็นคนประเทศF ทุกสิ่งที่ฉันทำ นายดูแล้วอาจจะไม่มีทางให้อภัยได้ และสมควรตายเป็นอย่างยิ่ง แต่ถ้าพูดจากมุมของฉัน ฉันก็แค่ปฏิบัติหน้าที่ตามภารกิจเท่านั้น ฉันรู้ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร ก็ไม่สามารถที่จะทดแทนบาดแผลที่ฉันสร้างไว้ให้กับนายได้ ไม่ว่านายจะเชื่อหรือไม่ เมื่อก่อนฉันเคยปฏิบัติกับนายเป็นลูกแท้ ๆ จริง ๆ ฉันเองก็อยากจะมีความรักจากญาติพี่น้อง อยากจะมีลูกหลานเต็มบ้าน มีคนเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า บางทีพวกเธออาจจะไม่รู้ ตอนที่ฉันอยู่กับกมลและกานต์นั้น ฉันหวังว่าเวลาจะหยุดเดินได้จริง ๆ แต่ว่าฉันก็มีเรื่องที่ฉันเลือกไม่ได้ ฉันเป็นสายลับคนหนึ่ง ภารกิจของฉันคือรวบรวมข่าวกรอง ให้ความร่วมมือกับคำสั่งทุกอย่างและปฏิบัติการของพระราชา ฆ่าฉันซะเถอะ สามารถตายอยู่ในมือของนายได้ ชาตินี้ฉันก็ถือได้ว่าได้สมหวังแล้ว”

วินาทีนี้เรณุการ้องขอความตายจากใจจริง

สามารถตายอยู่ในมือบุริศร์ เธอตายไปแล้วถึงจะมีหน้าไปเจอทศกรได้ ถึงจะมีความกล้าร้องขอการให้อภัยจากเขา

บุริศร์จ้องมองเธออย่างเยือกเย็น และร่างกายก็แข็งทื่อเป็นอย่างมาก

เรณุกาพูดว่าเธอเคยคิดว่าเขาเป็นลูกชายแท้ ๆ มาก่อน แล้วทำไมบุริศร์จะไม่คิดว่าเธอเป็นแม่จากใจจริงบ้างล่ะ?

กี่ครั้งที่ทุ่มเทแรงใจอบรมสั่งสอน กี่ครั้งที่อดหลับอดนอนอยู่เป็นเพื่อน ภาพเหล่านั้นได้พุ่งเข้ามาสู่หัวสมองของบุริศร์

เขาพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ไม่ว่าสถานะของคุณจะเป็นอะไร แต่อยู่ในตระกูลโตเล็กคุณก็เป็นภรรยาที่แต่งงานออกหน้าออกตากับพ่อของผม เป็นนายหญิงของตระกูลตระกูลโตเล็ก ถ้าผมฆ่าคุณไป คุณกะว่าจะให้คนทั้งโลกมาด่าว่าผมเหรอ?”

“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว งั้นฉันก็จะฆ่าตัวตายเอง เพียงแต่หวังว่าหลังจากที่ฉันตายไปแล้วนายจะช่วยเอาอัฐิของฉันกลับไปประเทศZด้วย ไม่ว่าจะเอาไปโปรยไว้ที่ไหนก็ได้ จนถึงวินาทีนี้ฉันถึงได้เข้าใจว่า บ้านของฉันอยู่ที่ประเทศZ และคนในครอบครัวของฉันก็อยู่ที่นั่น ฉันหวังว่าเมื่อตายไปแล้วจะสามารถไปฝังอยู่ที่นั่น ได้หรือเปล่า?”

ตอนนี้เรณุกาสงบนิ่งมาก

นรมนเห็นท่าทีในตอนนี้ของเธอ ก็เหมือนกับว่าได้มองเห็นเรณุกาในตอนแรกยังไงอย่างงั้น