บทที่ 1373 ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว

“แกเป็นใคร? เข้ามาที่นี่ได้ยังไง?”

ปรัญชัยได้ยินไม่ชัดว่าเรณุกาพูดอะไร แต่กลับรู้สึกประหลาดใจที่เห็นนรมนปรากฏตัวออกมากะทันหัน

ที่นี่เป็นห้องลับของพรินทร์ นอกจากองค์ชายสามแล้วไม่มีใครสามารถเข้ามาได้ แล้วตกลงผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่? และเข้ามาได้ยังไง?

“คนที่จะมาเอาชีวิตนายยังไงล่ะ!”

นรมนพูดจบก็ขยับตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วก็จู่โจมปรัญชัยโดยตรงเลย

พอทหารองครักษ์คนอื่น ๆ เห็นเช่นนี้ ก็ปล่อยตัวเรณุกาออกทันที แล้วก็เข้าไปรายล้อมนรมนเอาไว้อย่างพร้อมเพรียง

“จับตัวเธอไว้!”

เห็นได้ชัดว่าปรัญชัยเป็นหัวหน้าของที่นี่ แล้วในขณะที่นรมนจู่โจมเข้าไปนั้นเขาเองก็ป้องกันตัวอย่างรวดเร็วขึ้นเช่นกัน

เมื่อบุริศร์เห็นว่านรมนเองก็ออกไปแล้ว ตัวเองก็ลังเลไปครู่หนึ่ง แต่ที่สุดแล้วก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อเห็นนรมนตัวคนเดียวโดนคนมากมายขนานนี้โจมตีอยู่ เขาเตะไปทีหนึ่งที่หน้าอกของทหารองครักษ์คนหนึ่งอย่างแรง เตะจนคนคนนั้นลอยกระเด็นไปที่กำแพงเลย

“คนตระกูลโตเล็กของฉันก็เป็นคนที่พวกหนูตัวเล็ก ๆ อย่างพวกแกสามารถมาเหยียดหยามได้ตามใจชอบเหรอ?”

น้ำเสียงที่เย็นชาของบุริศร์ราวกับว่าเล็ดลอดออกมาจากนรกยังไงอย่างงั้น ทำให้พวกปรัญชัยรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที

ในชั่ววินาทีที่เรณุกาเห็นบุริศร์นั้นก็มีความรู้สึกหลากหลายขึ้นมา แถมยังรีบปล่อยผมยาวของตัวเองลงมาบดบังใบหน้าของเธอเอาไว้อย่างอัตโนมัติ

สภาพน่าเวทนาเมื่อกี้เหมือนจะโดนบุริศร์เห็นเข้าแล้วใช่ไหม?

ท่าทางที่ตกต่ำและน่าเวทนาแบบนั้นของเธอ จะมาให้บุริศร์เห็นเข้าได้ยังไง?

ในใจของเรณุกาสับสนวุ่นวายไม่หยุด ในหัวสมองอดไม่ได้ที่เกิดภาพบุริศร์ตอนเด็ก ๆ ขึ้นมา

เขารายล้อมอยู่รอบตัวเธอ เรียกเธอว่าแม่ ถึงแม้จะเทียบความรักแม่ลูกอย่างกับบ้านอื่นไม่ได้ แต่ว่านั่นก็เป็นลูกที่เธอเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ขึ้นมาเองนะ

เธอไม่สามารถที่จะมีลูกได้ เมื่อก่อนก็เคยมีอยู่ช่วงหนึ่งที่เอาบุริศร์มาเลี้ยงดูเป็นลูกแท้ ๆ จริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของพระราชา เธอจะมาทนทำใจทำลายลูกชายที่เธอพยายามอบรมสั่งสอนมาอย่างสุดหัวใจได้ยังไง? แล้วจะมาทอดทิ้งความเป็นแม่ลูกนี้ไปได้ยังไงกัน?

แต่ว่าสุดท้ายแล้วยังไงเธอก็เป็นคนทำผิดไปแล้ว

เธอนึกว่าเธอเป็นคนของประเทศF ไม่ว่าจะทำอะไรเพื่อประเทศก็เป็นเรื่องที่มีเกียรติทั้งนั้น ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเรื่องบางอย่างนั้นชั่วช้าถึงขีดสุด และไม่มีทางให้อภัยได้ แต่ว่าผลประโยชน์ของประเทศรออยู่ตรงหน้า เธอยินดีที่จะละทิ้งความรักและจิตสำนึกของตัวเองไป แต่ว่าแล้วเธอได้รับอะไรกลับมาบ้างล่ะ?

ประเทศชาติไม่ได้ให้เกียรติยศที่เธอสมควรได้รับ ไม่ได้ให้ผลตอบแทนเธออย่างที่ควรจะได้ แถมแม้แต่ความภาคภูมิใจและอิสระก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ

อยู่ที่นี่ เธอมีชีวิตอยู่อย่างกับหมาตัวหนึ่ง อาจจะยังเทียบกับหมาไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ว่าช่วงเวลาเศษสองส่วนสามในชีวิตของเธอล้วนอยู่กับตระกูลโตเล็กมาทั้งนั้น

เธอเคยเป็นนายหญิงที่น่าเคารพนับถือที่สุดของตระกูลโตเล็กมาก่อน เคยเป็นแม่ที่บุริศร์เคารพนับถือ เป็นคนที่ผู้หญิงทั้งหมดต่างก็อิจฉา และคือตัวเธอเองที่ทำลายทุกอย่างนี้ไปเองกับมือ

พอมาวันนี้คนที่มาช่วยเธอกลับเป็นลูกชายและลูกสะใภ้ที่เธอทอดทิ้งไป

วินาทีนี้เรณุกาไม่มีหน้าที่จะมาเผชิญกับพวกเขาด้วยซ้ำ

ที่จริงเธอน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ตัวเองอายุยี่สิบแล้วถูกโดนส่งตัวไปสร้างหน่วยข่าวกรองที่ประเทศZ เพื่อที่จะควบคุมเธอแล้วพระราชาได้วางยาพิษเธอ ตอนนั้นเธออายุยังน้อย พระราชาบอกว่าที่ทำแบบนี้ก็เพื่อรับประกันว่าเธอซื่อสัตย์ และเพื่อความราบรื่นของการก่อตั้งเครือข่ายหน่วยข่าวกรอง และบอกว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ จะต้องรอบคอบ เพราะฉะนั้นถึงได้ต้องลำบากเธอให้มารายงานสถานการณ์กับพระราชาทุกเดือนเพื่อแลกกับยาถอนพิษ ตอนนั้นเธอฟังแล้วก็เชื่อ

เธอไม่รู้ว่ายาพิษนั้นมีส่วนประกอบของอะไรบ้าง เพียงแต่แค่กินระยะเวลานานไปเธอก็จะไม่สามารถมีลูกได้ ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้เป็นแม่คนแล้ว เพราะฉะนั้นตอนที่สมชัยและฉัตรพลบอกกับเธอว่า จะหลอกล่อให้โอเข้ามาในตระกูลโตเล็กและคลอดลูกชายให้กับตระกูลโตเล็กสักคนนั้น เธอจึงได้ตอบตกลงอย่างเหนื่อยหน่ายไปเลย

ที่จริงตอนนั้นเธอชอบทศกรเข้าแล้วจริง ๆ

ผู้ชายคนนั้นมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อเธอ แถมยังมอบทั้งตระกูลโตเล็กให้เธอดูแลด้วย เธออยากจะอยู่ด้วยกันจนแก่จนเฒ่ากับเขามากจริง ๆ แต่ว่าสุดท้ายแล้วเธอก็ได้ทำร้ายเขาไป

ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องที่เธอไม่อยากจะทำมากที่สุดในชีวิตนี้ก็คือการทำร้ายทศกร ทำร้ายผู้ชายคนนั้นที่เธอรักมาเพียงคนเดียวในชีวิต

เธอไม่รู้ ไม่รู้จริง ๆ ไม่รู้ว่าในร่างกายตัวเองที่โดนยาพิษของสมชัยเลี้ยงดูมานานหลายปีนั้น จะกลายเป็นมนุษย์พิษคนหนึ่งไปแล้ว

เธอไม่รู้ว่าการร่วมเตียงกับผู้ชายที่ตัวเองรัก การทำเรื่องที่มีความสุขที่สุดระหว่างชายหญิงจะกลายเป็นการวางยาพิษให้เขาไปอย่างไม่รู้ตัวได้ ยิ่งไม่รู้ว่าการร่วมรักกันทุกครั้งของชายหญิงจะยิ่งทำให้ทศกรเข้าใกล้กับความตายมากยิ่งขึ้น

รอจนถึงตอนที่เธอรู้เรื่องนั้น ตัวทศกรก็ไม่ไหวแล้ว

คืนที่ไร้ผู้คนตั้งกี่ค่ำคืน เธอต้องน้ำตาเปียกหมอน จ้องมองห้องที่ว่างเปล่า พอคิดถึงวันเวลาที่หอมหวานที่ตัวเองอยู่กับทศกรแล้ว จิตใจก็เหมือนกับโดนมีดบาด เจ็บปวดจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ

ตอนหลังพอโอคลอดบุริศร์และตรินท์ออกมาแล้ว เธอก็เอาพวกเขามาเลี้ยงดูราวกับเป็นลูกแท้ ๆ จริง ๆ

ในเมื่อพวกเขาเป็นลูกของผู้ชายที่ตัวเองรักมากที่สุด ถึงแม้ว่าแม่ของเด็กคนนั้นจะไม่ใช่เธอ แต่ยังไงก็เป็นลูกหลานของตระกูลโตเล็ก

ตอนที่ฉัตรพลให้เธอสร้างข่าวลือออกมาทำลายตรินท์นั้น เธอก็ได้ทำการตุกติก ทำให้ตรินท์แค่โดนขับไล่ออกไปจากเมืองชลธี แต่กลับรักษาชีวิตของเขาไว้ได้ ตอนแรกนึกว่าตัวเองจัดการได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ก็คิดไม่ถึงว่ายังโดนฉัตรพลและสมชัยรู้เรื่องเข้าอีก

เพราะฉะนั้นห้าปีที่เธออยู่ต่างประเทศนั้น ทุกคนต่างก็นึกว่าเธอจากไปที่อื่นเพราะว่าการตายของตรินท์ แต่ใครจะไปรู้ว่าเธอโดนคนของสมชัยจับตัวไปต่างหาก

ห้าปีนั้นโทษทั้งหมดที่เธอได้รับทำให้เธออกสั่นขวัญแขวนทุกครั้งที่นึกถึง แต่ว่าเธอก็พูดออกไปไม่ได้ เธอไม่มีแม้แต่คนที่จะปรับทุกข์หรือพูดคุยด้วยสักคนเลย

พอบุริศร์และนรมนกลับมาเจอกันอีกครั้ง สมชัยก็เล็งเป้าหมายไปที่ตัวบุริศร์อีก

เรณุกาจึงจำเป็นต้องโดนปล่อยตัวออกมาอีกครั้ง และเป็นหมากในมือของสมชัยต่อไป จนในที่สุดเธอก็โดนบุริศร์และนรมนฉีกกระชากหน้ากากของเธอออก และก็เปิดเผยทุกอย่างของเธอต่อหน้าผู้คน