บทที่ 1381 นี่คุณตั้งใจจริง ๆ

หลังจากที่บุริศร์พานรมนออกมาแล้วก็หาที่ที่ลับตาคนแห่งหนึ่งซ่อนตัวไว้ นรมนกลับมองไปทางห้องของหงส์อย่างเป็นห่วงอยู่บ้างแล้วถามขึ้นว่า “พวกเขาสองคนจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะคะ?”

ถึงแม้ว่าเธอจะอยากให้หงส์สามารถหาคู่ครองได้ แล้วไม่ต้องมาพิศวาสสามีเธออีก แต่ว่าในใจลึก ๆ ก็เป็นห่วงหงส์มากจริง ๆ

เรื่องความรู้สึกนั้นไม่ใช่ว่าคุณเห็นใครดีกับใครก็จะเหมาะสมกันได้ ก็เหมือนกับคนที่ดื่มน้ำเองเท่านั้นถึงจะรู้ร้อนหรือเย็น ในจุดนี้ยังไงนรมนก็ยังหวังว่าหงส์จะสามารถตามหาความรักของตัวเองเจอได้

บุริศร์พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “สายตาที่จณัตว์มองหงส์นั้นไม่เหมือนกับปกติ น่าจะเป็นเพราะว่าชอบเธอ แล้วอีกอย่างเขาเป็นคนยังไงผมก็เคยถามอาสามมาแล้ว อาสามบอกว่าสามารถเชื่อถือได้ หลายปีมานี้หงส์เองก็ลำบากมามาก ถ้าหากจะสามารถตามหาความสุขที่เป็นของตัวเองเจอได้แล้วทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ”

“แต่ว่าจณัตว์จะทำอะไรเธอหรือเปล่าละคะ?”

พอนึกถึงยาปลุกอารมณ์ที่จณัตว์พูดขึ้น ยังไงนรมนก็ยังไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่

“วางใจเถอะ จณัตว์ยังไม่ถึงขนาดต้องทำเรื่องไม่มีศีลธรรมขนาดนั้น อย่างมากสุดก็แค่ทำให้เธอตกใจหน่อยเท่านั้น หลายปีมานี้หงส์ใช้ชีวิตอยู่อย่างราบรื่นไร้ขวากหนาม เบื้องหลังก็มีสหภาพQTคอยสนับสนุนอยู่ แน่นอนว่าจะต้องมีความทะนงตนมากไปบ้าง ตอนนี้สามารถมีคนมาทำให้เธอพ่ายแพ้บ้างก็ดีเหมือนกัน”

สำหรับจุดนี้บุริศร์กลับมองได้เข้าใจ

“นี่คุณตั้งใจใช่ไหมคะ?”

นรมนจ้องมองบุริศร์ ยังไงก็ยังคาดเดาได้บ้าง

บุริศร์กลับยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ตอนนี้คุณกลับกลายไปเป็นเพื่อนสนิทของเธอแล้วละซิ? ทำไม? ไม่กลัวคนอื่นมาพิศวาสสามีคุณแล้วเหรอ?”

“ว่าแล้วว่าคุณต้องตั้งใจจริง ๆ ด้วย!”

นรมนนั้นไม่สนใจหรอกว่าบุริศร์จะพูดอะไร แล้วก็หมุนตัวไปมองภาพเหตุการณ์ภายนอก แล้วดวงตาก็หรี่ขึ้นมาเล็กน้อย

“กล้าณรงค์ออกจากงานแล้วค่ะ”

ปฏิกิริยาของบุริศร์ก็เคร่งขรึมขึ้นมา

“คุณรออยู่ที่นี่อย่าขยับไปไหนนะ ผมจะตามไปดูสักหน่อย”

“ไม่ได้ ฉันจะไปกับคุณด้วย อย่าคิดนะว่าฉันจะไม่รู้ว่าคุณอยากจะไปปฏิบัติการตัวคนเดียว ตอนนี้กล้าณรงค์เป็นเป้าหมายของพวกเราทั้งคู่นะคะ”

นรมนคว้าแขนของบุริศร์ไว้ทีหนึ่ง

บุริศร์จ้องมองนรมนอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี จึงได้แต่ต้องยอมแพ้

“ได้ แต่คุณจะต้องเชื่อฟังผมนะ”

“พูดอย่างกับฉันไม่เชื่อฟังคุณตอนไหนงั้นแหละ”

นรมนพร่ำบ่นไป ท่าทางที่น่ารักแบบนี้กลับทำให้บุริศร์รู้สึกมองยังไงก็ไม่รู้สึกเบื่อเลย

เขาจูงมือของนรมนเอาไว้แล้วเดินตามหลังกล้าณรงค์ไปเงียบ ๆ

กล้าณรงค์เดินไปทางข้างหลัง กลับยิ่งเดินก็ยิ่งรกร้าง ยิ่งเดินก็ยิ่งห่างไกลผู้คนมากยิ่งขึ้น นรมนและบุริศร์มีความระแวงขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง

“นรมน คุณฟังผมนะ ทางโค้งตอนข้างหน้านั้นคุณต้องแยกออกไป แล้วตัวเองก็หาที่สักแห่งซ่อนตัวเอาไว้ ทำไมผมมักจะรู้สึกเหมือนกับว่ากล้าณรงค์จะรู้ตัวแล้วว่าพวกเราตามอยู่ข้างหลัง”

ความรู้สึกแบบนี้ตัวนรมนเองก็รู้สึกเหมือนกัน

ครั้งนี้เธอไม่ได้โต้แย้งกับบุริศร์อีก และก็แยกตัวออกไปตรงทางโค้งอย่างเชื่อฟังแล้วก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วเลย

สำหรับการหายตัวไปของนรมนที่อยู่ข้างหลังนั้น หัวคิ้วของกล้าณรงค์ขมวดขึ้นเล็กน้อย แล้วในที่สุดก็หยุดลงตรงที่กว้างไม่ไกลนัก

ที่นี่กว้างขวางมาก ไม่มีที่ให้หลบซ่อนตัวเลยสักแห่ง บุริศร์ลองหลบอยู่ข้างหลังเสาอย่างอัตโนมัติ แล้วก็ได้ยินกล้าณรงค์หัวเราะแล้วก็พูดขึ้นว่า “ออกมาเถอะ”

บุริศร์พอได้ยินก็เดินออกไปแบบสงบนิ่ง

“ฉันควรพูดว่ายังไงดีล่ะ? ไม่เจอกันนานเลยนะ? หรือว่าตั้งแต่จากกันคราวนั้นแล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยใช่ไหม?”

เรื่องที่กล้าณรงค์และบุริศร์แอบประลองกันอย่างลับ ๆ ก็ผ่านมาช่วงเวลาหนึ่งแล้ว ตอนนี้สามารถมาพูดคุยกันซึ่ง ๆ หน้าได้ ก็ถือได้ว่าไม่ได้เจอมานานมากแล้วจริง ๆ

“รู้ว่าพวกเรามาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

บุริศร์ถามไปเรียบ ๆ แต่ก็ไม่มีการกระวนกระวายใด ๆ

กล้าณรงค์จ้องมองเขาทีหนึ่ง จ้องมองผู้ชายคนนี้ที่โดนพ่อตัวเองและลุงใหญ่วางเล่ห์เหลี่ยมใส่ แต่กลับยังเปิดเผยความสามารถออกมาได้ ซึ่งจะต้องยอมรับเลยว่าเขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ

แต่ว่าคนที่ยอดเยี่ยมนี้กลับเป็นศัตรูของตัวเอง นี่ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“ตั้งแต่ที่พวกคุณเข้าไปในห้องของไอ้สามก็รู้แล้ว หรือว่าชัญญาก็โดนพวกคุณช่วยไปด้วยใช่ไหมล่ะ?”

“ใช่แล้วจะทำไม?”