บทที่ 1380 ทำไมคุณถึงไม่เชื่อล่ะ?

หงส์ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร ก็จู่โจมไปที่ใบหน้าของจณัตว์เลย ดูเหมือนจณัตว์จะไม่ได้ระวังตัว แต่กลับเปลี่ยนทิศทางไปในวินาทีที่หงส์จู่โจมมา และก็ยื่นแขนยาวออกไป แล้วคว้าแขนของหงส์เอาไว้แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมอกของตัวเองเลย

“นี่องค์หญิงห้าจะทำอะไรครับ? หรือเป็นเพราะว่าผมไม่ได้เป็นยาถอนพิษให้คุณ คุณก็เลยโกรธเหรอครับ? ถ้าหากว่าองค์หญิงห้ามีเจตนานี้จริง ๆ ละก็ คืนนี้ผมสามารถหาเวลาว่างออกมาคืนหนึ่งเพื่อมาทำความรู้จักกับองค์หญิงห้าดี ๆ สักหน่อยก็ได้นะครับ”

“หน้าไม่อาย!”

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้หงส์จะเคยมีเจตนาแบบนี้ แต่ตอนนี้ก็ไม่มีทางยอมรับแน่

นี่เธอตาบอดแล้วจริง ๆ ถึงได้รู้สึกว่าจณัตว์นุ่มนวลราวกับหยกไปได้ และยังไร้สาระถึงขั้นอยากจะค้างคืนกับเขาด้วย

มาตอนนี้ผู้ชายคนนี้เป็นคุณชายที่นุ่มนวลราวกับหยกที่ไหน? นี่เขาเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์มาตลอด ที่คลุมเสื้อคลุมสวยงามเอาไว้และทำให้ผู้คนลุ่มหลงเท่านั้น

นรมนจ้องมองท่าทางที่เหมือนกับว่าตีกันไปตีกันมาของพวกเขาสองคน แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองอยู่ที่นี่นั้นค่อนข้างเป็นส่วนเกินไปจริง ๆ แต่ว่าเธอก็ออกไปไม่ได้ จะทำยังไงดีล่ะ?

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น บุริศร์ก็กระโดดเข้ามาจากหน้าต่าง ตอนที่เห็นภาพนี้ก็อึ้งไปเล็กน้อยครู่หนึ่ง

“เกิดอะไรขึ้น?”

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังมาก แล้วก็คว้าตัวนรมนไปเลย และก็ไม่ได้รบกวนคนทั้งสองคนที่กำลังหลอกล้อเล่นกันอยู่

จณัตว์นั้นได้มองเห็นบุริศร์แล้ว แต่ว่าไม่มีเวลาส่งเสียง แต่หงส์กลับไล่ตีจนหน้าดำคร่ำเครียดไปแล้ว แน่นอนว่าจะต้องไม่ได้สนใจเรื่องของโลกภายนอกอยู่แล้ว และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ได้สนใจบุริศร์เพราะคนอื่น

นรมนเล่าเรื่องทั้งหมดไปเงียบ ๆ รอบหนึ่ง มุมปากของบุริศร์คลี่ยิ้มออกเล็กน้อย

“จณัตว์ ดูแลองค์หญิงห้าให้ดี เธอเป็นน้องสาวของฉันนะ”

บุริศร์พูดคำพูดนี้จบแล้วก็พานรมนหมุนตัวกระโดดออกไปจากหน้าต่างเลย

พอหงส์ได้ยินเสียงของบุริศร์ก็นิ่งอึ้งไปทันที ตอนที่หันหน้าไปนั้นก็เห็นบุริศร์ได้พานรมนจากไปแล้ว

นี่เขาทิ้งตัวเองไว้แบบนี้เลยเหรอ?

อะไรคือให้จณัตว์ดูแลเธอให้ดี?

นี่เข้าร้อนใจอยากจะส่งตัวเองออกไปมากขนาดไหนกันเนี่ย

ถึงแม้ว่าหงส์จะทำการตัดสินใจว่าจะปล่อยบุริศร์ไปแล้ว แต่ว่าสถานการณ์อย่างตอนนี้ก็ยังทำให้ในใจของเธอรู้สึกเป็นทุกข์อย่างมากอยู่

ดวงตาของเธอแดงเล็กน้อยขึ้นมาทันที

พอจณัตว์เห็นเธอเป็นแบบนี้ก็ไม่ต่อสู้ต่อแล้ว เพียงแค่ถามเสียงต่ำขึ้นว่า “คุณชอบบุริศร์เหรอ?”

“เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?”

อารมณ์โกรธเต็มอกของหงส์ยังไม่ได้ระบายออกมา พอตอนนี้จณัตว์มาหาถึงที่ เธอก็ต้องไม่เกรงใจอยู่แล้ว

“รีบลืมเขาไปให้เร็ว ๆ เถอะ เขาไม่เหมาะกับคุณหรอก และอีกอย่างเขาก็เป็นสามีของนรมน ผมไม่มีทางยอมให้คุณไปยุ่งกับเขาแน่”

คำพูดของจณัตว์ทำให้หงส์อึ้งไปเล็กน้อย

“คุณคิดแทนนรมนซะขนาดนี้ ทำไม? คุณชอบเธอเหรอ? ชอบก็ไปจีบซิ มันแต่ทำตัวเป็นเต่าหดหัวอยู่แบบนี้รู้สึกว่าตัวเองยิ่งใหญ่มากนักเหรอ? จณัตว์ คุณไม่รู้สึกว่าตัวคุณเป็นแบบนี้มันจอมปลอมไปหน่อยเหรอ?”

จณัตว์กลับยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ใครบอกคุณว่าผมชอบนรมน? แล้วถึงแม้ว่าจะชอบ ก็ไม่ใช่ความชอบระหว่างหญิงชายในแบบที่คุณว่า แล้วคนที่ผมชอบคือคุณองค์หญิงห้าต่างหาก”

“ห้ามพูดไปเรื่อยนะ!”

หงส์ตะคอกเสียงต่ำขึ้นคำหนึ่ง ในใจยังไงก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

จณัตว์ชอบเธองั้นเหรอ?

ล้อเล่นอะไรกัน?

นี่เป็นการเจอกันครั้งแรกของพวกเขาสองคน คงจะไม่บอกเธอว่าเขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นหรอกนะ?

ถึงแม้ว่าจะใช่ แต่เธอก็ไม่ยอมรับหรอกนะ

ความคิดของหงส์หมุนวนไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็เห็นจณัตว์ยกฝีเท้าเดินมาทางเธอ

“คุณจะทำอะไร?”

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าดูอ่อนน้อมถ่อมตน แต่ว่าเมื่อกี้ระหว่างที่หงส์ต่อสู้กับเขานั้นก็ได้เข้าใจชัดเจนแล้วว่า เขาจะต้องเป็นคนมีวิชาแน่! และที่สำคัญเธอสู้เขาไม่ได้ด้วย!

นี่ถึงเป็นจุดที่ทำให้เธอหงุดหงิดที่สุด

จณัตว์เห็นหงส์มีท่าทางหวาดระแวงทั้งใบหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ผมอยากจะทำอะไรคุณไม่รู้เหรอ? คนข้างนอกต่างก็รู้กันทั้งนั้นว่าพวกเราจะทำอะไรกัน ถึงแม้ว่าฤทธิ์ยาของคุณจะโดนผมถอนไปแล้ว แต่ว่าพอเห็นคุณลุ่มหลงบุริศร์ซะขนาดนี้ ผมรู้สึกว่ายังไงก็เปลี่ยนคุณให้กลายเป็นผู้หญิงของตัวเองถึงจะปลอดภัยมากกว่า”

“คุณกล้าเหรอ!”

หงส์กระโดดถอยหลังไปก้าวหนึ่งทันที

ตกลงอะไรกันนะที่ทำให้เธอรู้สึกว่าจณัตว์ที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นคนที่ไม่มีอันตราย? แล้วก็เป็นอารมณ์แบบไหนนะถึงทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองสามารถมีความสัมพันธ์ชั่วคราวสักครั้งกับจณัตว์ได้?

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้เหมือนอย่างกับนายพรานคนหนึ่ง ส่วนเธอก็กลายเป็นเหยื่อที่ถูกล่า ขัดขืนไม่หลุด และหวาดกลัวเป็นที่สุด

และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่หงส์รู้สึกถึงความกลัวที่เกิดมาจากผู้ชาย

เธอหมุนตัวอยากจะวิ่งหนี แต่กลับโดนจณัตว์จับคอเสื้อไว้ทันที แล้วก็รวบทั้งตัวมาไว้ในอก