บทที่ 1379 มีความหมายหน่อยแล้ว

จณัตว์นั้นรู้จักหงส์อยู่ ถึงแม้กับเธอนั้นจะมีโอกาสเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง แต่ว่าผู้หญิงคนนี้เขาก็เคยทำความรู้จักมาก่อนแล้ว แถมยังเคยให้ความสนใจมาก่อนด้วย ตอนนี้อยู่ในสายตาคนนอกตัวเองเป็นแค่ผู้ช่วยคนหนึ่ง และก็คิดไม่ถึงว่าหงส์จะตรงเข้ามาหาเขา

มีความหมายหน่อยแล้ว!

“องค์หญิงห้าคงจะชวนดื่มผิดคนแล้วมั้งครับ? นายน้อยบ้านผมนั่งอยู่ทางโน้นนะครับ”

จณัตว์ใช้คางยื่นชี้ไปทางตัวแทนที่นั่งอยู่ไม่ไกล มุมปากคลี่ออกเล็กน้อย ท่าทางที่เป็นคุณชายนุ่มนวลราวกับหยกในตอนแรก วินาทีนี้กลับมีแววโหดเหี้ยมเพิ่มขึ้นมาในดวงตาเสี้ยวหนึ่ง ทำให้หงส์นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “คนที่องค์หญิงอย่างฉันอยากดื่มด้วยคือคุณ เป็นไง? ไม่มีความกล้าที่จะดื่มเหรอ?”

หงส์สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงสายตาของสมชัยที่อยู่ข้างหลังราวกับกระบี่แหลมคมที่เพิ่งออกจากฝัก จนแทบอยากจะแทงทะลุตัวเธอเลย แต่ว่าแล้วมันจะยังไง?

เขาเป็นพ่อของเธอแล้วจะยังไง?

หรือว่าเขาจะให้เธอแต่งกับใคร เธอก็จะต้องตอบตกลงเหรอ?

นี่มันช่างน่าขำจริง ๆ!

ที่สามารถมีชีวิตอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้ก็ไม่ได้เป็นเพราะสมชัย

ในเมื่อเขาหวังว่าตัวเองจะสามารถมีความเกี่ยวข้องกับนายน้อยของตระกูลแหลมวิไล ได้ งั้นเธอก็จะไม่ทำตามความต้องการของเขาเด็ดขาด

เธอจะไปหาผู้ช่วยที่ต่ำต้อยคนนั้น คนที่เป็นเด็กกำพร้ามีชีวิตน่าเวทนาคนนั้น ดูซิว่าสมชัยจะทำอะไรเธอได้?

จะไม่พูดก็ไม่ได้ ว่าหงส์ในตอนนี้นั้นเป็นม้าพยศอยู่ ยิ่งไม่สามารถที่จะไปควบคุมได้ แต่ว่านิสัยที่ดื้อดึงไม่ว่านอนสอนง่ายของเธอนี้กลับทำให้จณัตว์ค่อย ๆ คลี่ยิ้มที่มุมปากขึ้น

“ของอย่างความกล้าแบบนี้ ผมไม่มีจริง ๆ ด้วยครับ”

จณัตว์แค่ยิ้มขึ้นมากลับทำให้คนหวั่นไหว แม้แต่หงส์ก็ยังอดไม่ได้ที่จะอึ้งไปเล็กน้อย

“ที่แท้ก็เป็นคนขี้ขลาดคนหนึ่งนี่เอง”

“ผิดแล้วครับ องค์หญิงห้าให้ดื่มเหล้า แน่นอนว่าผมจะต้องดื่มอยู่แล้ว”

พูดแล้วจณัตว์ก็รับเหล้าที่อยู่ในมือหงส์มา แล้วเอามาไว้ใต้จมูกดมดูครู่หนึ่ง

กลิ่นยาปลุกอารมณ์เข้มข้นมาก!

ดูท่าสมชัยคงจะร้อนใจมากแล้วจริง ๆ

มุมปากของจณัตว์มีรอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นมาอันหนึ่ง อยู่ ๆ ก็รุกขึ้นหน้า แล้วก็โอบเอวบางของหงส์ไว้และกระชับเข้ามาในอ้อมอกอย่างกล้าหาญ แล้วอุณหภูมิที่อุ่นร้อนพุ่งขึ้นมาทันที

“องค์หญิงครับ เหล้านี้มันถูกเติมของบางอย่างลงไป คุณแน่ใจเหรอครับว่าจะให้ผมดื่ม?”

น้ำเสียงของจณัตว์ดังขึ้นที่ข้างหูของหงส์

ว่าแล้วเชียว!

ดวงตาของหงส์มีแววโกรธเคืองพาดผ่านไปเสี้ยวหนึ่ง

เพื่อที่จะให้บรรลุถึงผลประโยชน์ของตัวเองแล้วสมชัยไม่สนใจความเป็นความตายของเธอเลย ตอนแรกก็แค่คาดเดา แต่ตอนนี้พอได้ยินจณัตว์พูดแบบนี้แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะมีความโกรธเคืองพุ่งขึ้นมาในใจ

“ถ้าฉันพูดว่ามั่นใจล่ะ? คุณจะกล้าไหม?”

นี่ถือได้ว่าหงส์หว่านเสน่ห์อย่างเปิดเผยเลยนะ

จณัตว์จ้องมองสมชัยที่อยู่ข้างหลังหงส์เล็กน้อย แล้วก็ยิ้มชั่วร้ายขึ้นเล็กน้อย

“ในเมื่อเป็นความเมตตาขององค์หญิงห้า งั้นผมก็เคารพไม่สู้น้อมรับไว้ดีกว่านะครับ”

พูดจบจณัตว์ก็ช้อนตัวหงส์ขึ้นมาอุ้มไว้ทีหนึ่ง แล้วก็เดินตรงไปที่ห้องพักที่อยู่ใกล้ ๆ เลย ส่วนจะไปทำอะไรนั้น ทุกคนต่างก็รู้อยู่แก่ใจ

เสียใจไหม?

หงส์ไม่รู้

เธอกวาดตามองรอบห้องโถงใหญ่ทีหนึ่ง สายตาที่ทุกคนมองมาที่เธอนั้นไม่ก็แฝงไว้ด้วยความเยาะเย้ย ไม่ก็ไร้ความห่วงใย เย็นชาจนทำให้หัวใจคนหนาวสั่น

ทั้งชีวิตของเธอจนถึงตอนนี้ เคยรักผู้ชายคนหนึ่งอย่างลึกซึ้งมาก่อน แต่น่าเสียดายตอนนี้ผู้ชายคนนั้นไม่ได้อยู่ข้างกายเธอ

หงส์นึกถึงสถานะของตัวเอง สิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ ถึงแม้ว่าบุริศร์จะยอมรับตัวเองได้ แต่ก็ไม่สามารถที่จะอยู่กับเธอที่นี่ได้นานตลอดหรอกมั้ง? และยิ่งไปกว่านั้นคนที่บุริศร์เลือกตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ใช่เธอด้วย

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เลือกใครก็ไม่มีอะไรต่างกันหรอกมั้ง? ยังไงในวังนี้ก็เหน็บหนาวเกินไป ตัวเธอเองก็เหงาเกินไปแล้ว

ในดวงตาของหงส์มีแววเปลี่ยวเหงาพาดผ่านไปเสี้ยวหนึ่ง จากนั้นก็ดื่มเหล้าที่อยู่ในมือจณัตว์จนหมด ในขณะที่จณัตว์ยังไม่ทันได้ห้ามปรามนั้น เรียวปากลูกเชอร์รี่ของเธอก็อุดปากจณัตว์เอาไว้เลย ไวน์ที่หวานขมของนั่นได้ไหลเข้าไปตามช่องปากของ จณัตว์ด้วย

ดวงตาของจณัตว์ขรึมลงเล็กน้อย

สมชัยโกรธจนปอดจะระเบิดอยู่แล้ว

“ญาณิน เธอลงมาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

เขาปฏิบัติต่อหงส์แบบนี้ไม่บ่อยนัก แต่ว่าวินาทีนี้หงส์เหมือนกับจะไม่ได้ยินยังไงอย่างงั้น ยังคงทำเรื่องโจ่งแจ้งกับจณัตว์ไป

เมื่อสมชัยเห็นเป็นเช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะพูดกับตัวแทนของจณัตว์ขึ้นว่า “คุณชายจณัตว์ คุณจะทนดูผู้ช่วยของตัวเองขี่หัวคุณอย่างงี้เหรอ?”

“เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้ช่วยผม ขอแค่เขาพอใจ จะทำอะไรก็ได้ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

ดวงตาของผู้ชายภายใต้หน้ากากเป็นกะพริบขึ้นทีหนึ่งแล้วก็ขรึมลงไปอีกครั้ง เหมือนกับบึงน้ำนิ่งแห่งหนึ่ง

สมชัยโกรธจะตายอยู่แล้ว ในตอนที่กำลังเตรียมจะให้คนไปแยกหงส์กับจณัตว์ออกนั้น ทั้งสองคนก็ได้เข้าห้องไปแล้ว แถมยังล็อกประตูไว้อีกด้วย

ยาทำให้ต่างคนต่างรู้สึกเร่าร้อนขึ้นมาเล็กน้อย

จณัตว์ดูไปแล้วเป็นคุณชายสบาย ๆ แต่ว่าวินาทีนี้กลับกักตัวหงส์ไว้ที่ประตู เรียวปากที่ร้อนแรงร้องขออย่างเร่งรีบอยู่

นรมนรู้สึกจะบ้าตายอยู่แล้ว

มีห้องอยู่ตั้งเยอะแยะ แต่สองคนนี้ช่างเลือกเป็นจริง ๆ กลับเลือกห้องที่พวกเขาสองคนซ่อนตัวอยู่ ยิ่งไปกวานั้นภาพที่เร่าร้อนเช่นนี้ทำให้เธอต้องกระแอมไอออกเสียงออกมา

“คือว่า พวกคุณสามารถผ่อนคลายลงหน่อยได้ไหม?”

นรมนยิ้มอย่างเคอะเขิน

หงส์และจณัตว์อึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นหงส์ก็ผลักตัวจณัตว์ออกไปเลยอย่างกับว่าเห็นผี

“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

“ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ ที่รบกวนความสุขของพวกคุณ แต่ว่าพวกคุณนี่ก็เลือกห้องเก่งเกินไปแล้วมั้ง?”

นรมนหัวเราะแฮะ ๆ ไป สีหน้าของหงส์เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

จณัตว์อึ้งไปเล็กน้อย ตอนที่เห็นนรมนนั้นกลับมีรอยยิ้มที่สวยงามขึ้นมาอันหนึ่ง

“ผมนึกว่าพวกคุณจะออกไปแล้วซะอีก คิดไม่ถึงว่าจะซ่อนตัวอยู่ในนี้ แล้วไม่กลัวคนของสมชัยจะมาเห็นเข้าเหรอ?”

“พวกเราก็แค่มาพักผ่อนที่นี่สักครู่หนึ่ง รอให้งานเลี้ยงดำเนินไปถึงช่วงกลางค่อยออกไป แล้วค่อยหาโอกาสจับตัวกล้าณรงค์ไว้”

นรมนนั้นกลับรู้สึกไว้วางใจจณัตว์อยู่

พอหงส์เห็นว่าจณัตว์เหมือนกับว่าจะรู้จักกับนรมน จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา

“คนของเธอเหรอ?”

“ถ้าจะพูดให้ถูกต้องก็น่าจะเป็นคนของบุริศร์นะ”

นรมนเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองพูดแบบนี้จะถูกต้องไหม แต่ว่าบุริศร์ก็อยู่ในเขตทหารตะวันออกเฉียงใต้ และอีกอย่างตำแหน่งยศก็สูงกว่าจณัตว์ แน่นอนว่าก็ต้องถือว่าเป็นคนของเขาละมั้ง

หงส์กลับอึ้งไปครู่หนึ่ง