บทที่ 1396 งั้นทางที่ดีที่สุดก็เป็นแบบนั้น

หลังจากที่จณัตว์ออกมาแล้ว แน่นอนว่าเนกษ์ก็ต้องตามมาด้วย ในฐานะที่เป็นผู้ช่วยที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กของเขา และยิ่งเป็นตัวแทนของเขาด้วย เนกษ์เองก็ถามขึ้นอย่างมีความกล้ามากว่า “คุณชายครับ คุณอยากจะหักมือข้างหนึ่งของคุณชายบุริศร์ทิ้งจริง ๆ เหรอครับ? คาดว่าคุณนายบุริศร์จะต้องกินคุณเข้าไปแน่ ๆ”

“เธอจะต้องเชือดฉันให้ตายแน่”

พอจณัตวนึกถึงความรู้สึกที่นรมนมีต่อบุริศร์แล้วก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและยิ้มขมขื่นขึ้น

“อ๋อใช่แล้ว ต่อไปอย่าเรียกคุณนายบุริศร์อะไรแล้วนะ เธอเป็นน้องสาวฉัน ให้เรียกคุณหนู ส่วนบุริศร์จะเรียกคุณชายบุริศร์หรือว่าคุณน้องเขยก็ได้”

จณัตว์มักจะรู้สึกแปลก ๆ

น้องสาวตัวเองดี ๆ ทั้งคนมาอยู่ที่บ้านเขานี่ จะมาเรียกคุณนายบุริศร์ทำไม? นี่ฟังดูแล้วก็เหมือนเป็นคนนอกยังไงอย่างงั้น ถึงแม้ว่าอยู่ที่บ้านตระกูลแหลมวิไลจะไม่ค่อยเหมาะสมนักก็เถอะ แต่ว่าก็เป็นเรื่องแค่คำคำเดียวของเขาเท่านั้น

แน่นอนว่าเนกษ์จะต้องทำตามคำสั่งอยู่แล้ว แต่ว่าก็ยังพูดอย่างเป็นกังวลอยู่บ้างว่า “คุณชายครับ ความรู้สึกที่คุณมีต่อหงส์นั้นเธอคงจะไม่รู้ แล้วเอาชื่อคุณชายบุริศร์มาใช้หลอกเธออยู่แบบนี้ก็ไม่ใช่แผนที่จะใช้ได้นาน ทำไมคุณถึงไม่บอกเธอไปเลยละครับว่าที่ไม่ยอมให้เธอไปนั้นเพราะกลัวเธอจะลำบากใจ เพราะกลัวสมชัยจะทำร้ายเธอเข้า? แล้วพูดคำพูดที่โหดร้ายมากขนาดนั้นออกไป ถ้าเกิดเธอยิ่งเกลียดคุณเข้าไปอีกจะทำยังไงครับ?”

“ก็ไม่ทำไง! คนที่ฉันจณัตว์หมายตาไว้แล้ว ถึงจะเกลียดก็ต้องทนแบกรับเอาไว้ให้ฉัน ยังไงชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะหนีฉันพ้นไปได้เลย แล้วตอนนั้นเธอทรมานฉันยังไงบ้างนายลืมไปแล้วเหรอ?”

หัวคิ้วของจณัตว์ขมวดขึ้นเล็กน้อย ปฏิกิริยาที่ซับซ้อนในดวงตากะพริบผ่านไป

แต่เนกษ์กลับอึ้งไปเล็กน้อย พอนึกถึงจณัตว์ในอดีตแล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลย

คนเรานั้น บางครั้งตัวเองทำเรื่องผิดพลาดไปก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสมออกมา ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังไม่สาย แต่ยังดีที่ในใจของจณัตว์ยังมีหงส์อยู่ ไม่งั้นละก็ตอนนี้หงส์จะกลายเป็นสภาพแบบไหนแล้วเนกษ์ก็ไม่กล้าที่จะคิดเลย

โลกภายนอกต่างก็ลือกันไปว่านายน้อยของตระกูลแหลมวิไลเป็นคนหนุ่มชอบอิสรเสรี สุภาพเรียบร้อย แต่มีเพียงแต่เนกษ์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง ความสง่างามทั้งหมดก็แค่แกล้งแสดงออกมาเท่านั้น แต่ลึก ๆ แล้วจณัตว์ก็คือปีศาจตัวหนึ่งนั่นเอง

นรมนและบุริศร์เห็นจณัตว์ออกมา แต่กลับไปเห็นหงส์มาด้วย ก็อดไม่ได้ที่จะอึ้งไปครู่หนึ่ง

“พี่ หงส์ล่ะ?”

“ให้เธออยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะยังไงเธอก็เป็นลูกสาวของสมชัย พอถึงตอนนั้นเกิดความขัดแย้งกันขึ้นมา แล้วถ้าคนอย่างสมชัยเกิดเอาเธอมาเห็นโล่กำบังเข้า พวกเราก็จะทำอะไรไม่ได้เลย แต่ถ้าจะไม่สนใจเธอ แต่เธอก็เป็นคนของพวกเรา แต่ถ้าสนใจก็จะเป็นการเปิดเผยมากเกินไป และอีกอย่างตอนนี้ที่ฉันจะไปก็ไม่ได้กะว่าจะเข้าไปในฐานะผู้ช่วยนายน้อยตระกูลแหลมวิไล ตระกูลแหลมวิไลที่อยู่เบื้องหลังฉันถึงแม้จะยังไม่ยิ่งใหญ่พอ แต่ก็ไม่มีทางที่จะให้สมชัยมาจับกำได้ตามใจชอบเช่นนี้หรอก”

จณัตว์รู้สึกโกรธขึ้นมาแล้วจริง ๆ

บุริศร์สามารถมองเห็นความอาฆาตได้จากดวงตาของเขา

“อย่ากำจัดสมชัยทิ้งโดยตรง สิ่งที่พวกเราต้องการคือให้เขากับฉัตรพลต่อสู้กันเอง ทางที่ดีคือต้องสามารถทำให้ฉัตรพลยื่นฟ้องสมชัยเองกับมือ หลักฐานการกระทำผิดมากมายของเขามีแต่ฉัตรพลคนเดียวเท่านั้นที่มี ถ้าไม่มีหลักฐานสมชัยก็ลงจากบัลลังก์ไม่ได้ ภารกิจของเราก็ทำสำเร็จไม่ได้ด้วย”

คำพูดของบุริศร์ทำให้ดวงตาของจณัตว์หรี่ลงทีหนึ่ง

“งั้นสิ่งที่ฉันต้องทำที่สุดในตอนนี้ก็คือไปหาฉัตรพล แล้วก็ไปอยู่ฝ่ายเดียวกับเขา คนทั้งประเทศ Fต่างก็รู้ว่าสาเหตุที่สมชัยมาเอาอกเอาใจฉันนั้นเพื่ออะไร ถ้าหากว่าฉันไปสนับสนุนฉัตรพลละก็ ฉัตรพลเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความทะเยอทะยานนั้น พอถึงตอนนั้นสองพี่น้องก็คงจะต้องมาต่อสู้กันเองแน่ แต่ว่าเป็นแบบนี้เวลาก็จะยืดยาวไปหน่อยนะ”

จณัตว์เป็นคนฉลาด ในตอนที่ได้ยินบุริศร์พูดแบบนั้นเขาก็รู้แล้วว่าจะต้องทำยังไง แต่ว่าสำหรับการต่อสู้ที่ใช้ระยะเวลานานแบบนี้นั้นเขาไม่ค่อยชอบเลยจริง ๆ ยังไงเขาก็ชอบแบบตรงไปตรงมามากกว่า

ไม่พอใจก็ลุยเลยถึงจะเป็นสไตล์ของเขา!

บุริศร์ทอดถอนใจทีหนึ่งแล้วก็พูดขึ้นว่า “ใช้เวลานานก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อโลกภายนอกต้องการหลักฐาน และพวกเราก็เป็นแค่ประเทศหนึ่งเท่านั้น ถ้าจะพิพากษาสมชัยยังไงก็ต้องให้สหประชาชาติเข้ามา พอถึงตอนนั้นไม่ใช่ว่าพวกเราพูดอะไรก็จะเป็นอย่างนั้น ยังไงก็ต้องดูที่หลักฐานกัน”

“ผมรู้แล้ว เดี๋ยวผมจะจัดการให้เรียบร้อยเอง คุณกับน้องสาวผมซ่อนตัวไปก่อนก็แล้วกัน สมชัยเองก็คงจะไม่เชื่อใจผมหรอก ถึงได้คอยค้นหาตามบ้านต่าง ๆ แต่ถึงบ้านใหญ่ตระกูลแหลมวิไลจะมีสิทธิพิเศษอยู่ แต่ว่ายังไงก็ต้องผ่านกระบวนการเหมือนกัน ผมได้จัดแจงไว้หมดแล้ว แต่ก็ต้องลำบากพวกคุณไปอยู่ในห้องใต้ดินสักพักก่อน อีกเดี๋ยวผมค่อยให้คนปล่อยพวกคุณออกมา”

จณัตว์ไม่อยากจะทำให้พวกเขาต้องมาลำบากแบบนี้ แต่ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขาคิดอะไรมากไม่ได้

บุริศร์กลับไม่ได้รู้สึกอะไร แน่นอนว่านรมนเองก็ไม่ได้มีความเห็นแตกต่างอะไร

“พี่ พี่เข้าไปในวังจะต้องระวังตัวด้วยนะ”

“รู้แล้ว”

ตอนที่จณัตว์หันมาเจอกับนรมนนั้น ดวงตาคู่ที่เยือกเย็นไร้ไออุ่นนั่นถึงได้มีความอบอุ่นขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง และยังอยากจะลูบหัวนรมนด้วยความเคยชินอีกด้วย แต่กลับโดนบุริศร์ขวางไว้ซะก่อน

“เธอแต่งงานแล้ว คุณคิดว่าผมเป็นคนตายหรือไง?”

“แต่งงานแล้วยังไง? แต่งงานแล้วก็ยังเป็นน้องสาวผมอยู่ดี!”

จณัตว์กอดตัวนรมนทีหนึ่งอย่างไม่กลัวตายเลย จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “พี่ไปก่อนนะ”

“ค่ะ”

นรมนเองกลับรู้สึกอยากจะหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย

บุริศร์โกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด แล้วตอนนี้มาเห็นนรมนยังหัวเราะอยู่ ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก

มือใหญ่ของเขายื่นไปคว้าทีหนึ่ง แล้วก็คว้าตัวนรมนเข้ามาไว้ในอกเลย จากนั้นก็อุ้มตัวเธอขึ้นมาแล้วก็ยกเท้าเดินไปเลย

พอเห็นท่าทางหึงหวงของบุริศร์แล้ว ในใจของจณัตว์ถึงได้รู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย

“ยังดีที่เขาจริงใจต่อน้องสาวฉันอยู่ แต่ถ้าหากกล้าคิดอะไรกับหงส์หน่อยละก็ ฉันไม่สนใจหรอกว่าตอนนี้เขาจะมียศทหารอะไรอยู่”

เนกษ์ได้แต่ฟังไปเท่านั้นแต่ไม่กล้าพูดอะไร แต่ว่าในใจกลับรู้ดีว่า ต่อไปควรจะมีท่าทียังไงกับหงส์แล้ว

ทั้งสองคนเดินออกไป แล้วอย่างรวดเร็วก็รวบรวมกำลังคนได้กลุ่มหนึ่ง แล้วก็มุ่งตรงเข้าไปที่วังเลย