บทที่ 1395 ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไป

นรมนเองก็สังเกตได้เหมือนกัน จึงรีบจับมือของบุริศร์เอาไว้ แล้วพูดเสียงเบาว่า “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมฉันรู้สึกว่าบรรยากาศเคร่งเครียดแปลกๆ?”

“ดูไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

บุริศร์เก็บท่าทางสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเนกษ์เดินเข้ามาจากฝั่งตรงข้าม

ในตอนที่เห็นบุริศร์กับนรมน เนกษ์ก็หยุดนิ่ง จากนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “เกิดเรื่องแล้ว มีคนเจอศพของกล้าณรงค์ ตอนนี้สมชัยกำลังบุกค้นหาทีละบ้าน เมื่อสักครู่ เจ้าบ้านเพิ่งถูกเชิญเข้าไปในวัง อ้างว่าเพื่อคุยกันถึงเรื่องเก่าๆกับพระราชา แต่ว่าดูทรงแล้วกลัวว่าจะเป็นการกักขังบริเวณ ว่าแต่ตอนนี้คุณชายของเราอยู่ที่ไหน?”

เมื่อฟังจบใจของนรมนก็กระตุกวูบ ในที่สุดพวกเขาก็สร้างความเดือดร้อนให้ตระกูลแหลมวิไลแล้วใช่ไหม? หรือว่าสมชัยจะรู้แล้วว่าพวกเขาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ดังนั้นเลยใช้เจ้าบ้านเป็นเครื่องมือขู่จวัตณ์?

สีหน้าของบุริศร์เองก็ไม่ดีเท่าไหร่นัก

ที่ศพของกล้าณรงค์ถูกเจอเป็นแผนของพวกเขา ที่สมชัยออกตรวจค้นก็อยู่ในแผนด้วยเหมือนกัน

แต่การบุกค้นทีละบ้านเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายเล็กน้อย อีกอย่างยังพาตัวเจ้าบ้านไปด้วย เรื่องนี้ดูยังไงมันก็แปลกๆชอบกล

“พี่ชายของฉันกำลังพักผ่อนอยู่ เมื่อคืนเขาผ่าตัดทั้งคืนเลย”

นรมนสงสารจวัตณ์ ได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง ตอนนี้กลับเกิดเรื่องขึ้นซะงั้น กลัวก็แต่ว่าจะเกี่ยวกับพวกเขาน่ะสิ

เนกษ์เองก็สงสาร แต่ว่าตอนนี้ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว

“ต้องบอกเรื่องนี้กับคุณชาย ไม่อย่างนั้นผมจะไม่สามารถวางแผนการเคลื่อนไหวในขั้นต่อไปได้”

“ฉันไปด้วย”

นรมนพูดจบก็เดินตามเนกษ์เพื่อไปหาจวัตณ์ แน่นอนว่าบุริศร์ก็ตามมาด้วย

ในตอนที่คนกลุ่มหนึ่งมาถึงหน้าประตูห้องของจวัตณ์ ก็เจอเข้ากับหงส์ที่กำลังนั่งจิบชาอยู่บนโต๊ะนอกห้อง เมื่อเธอเห็นพวกเขามาพร้อมกันก็นิ่งไป

“มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

หงส์ความรู้สึกไว ถ้ามีแค่เนกษ์มาคนเดียวก็คงจะไม่เป็นอะไรหรอก แต่นี่นรมนกับบุริศร์ก็มาด้วย แถมยังมีท่าทางจริงจังอีกด้วย เธอจึงอดขมวดคิ้วไม่ได้

“เกิดเรื่องแล้ว พี่ชายฉันยังพักอยู่ไหม? ปลุกเขาขึ้นมาได้หรือเปล่า?”

นรมนพูดกับหงส์

หงส์ฮึดฮัด

“ปลุกก็ปลุกสิ มาบอกฉันทำไมล่ะ?”

หงส์พูดจบก็หลีกทางให้

นรมนกับบุริศร์ไม่ได้พูดอะไร ไม่มีเวลามาพูดเรื่องอื่นในสถานการณ์อย่างนี้หรอก พวกเขาจึงเดินเข้าไปข้างใน

จวัตณ์เพิ่งนอนหลับได้ไม่นาน และในขณะนี้กำลังนอนหลับสนิท เมื่อเห็นท่าทางเหนื่อยล้าของเขา นรมนก็ไม่สามารถใจแข็งปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมาได้

เนกษ์ถอนหายใจออกมาแล้วพูดว่า “หลายปีมานี้คุณชายไม่ได้นอนหลับเต็มอิ่มเลยสักครั้ง ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันครับ”

หงส์เองก็เดินตามเข้ามา และแน่นอนว่าได้ยินคำพูดนี้ จึงอดขมวดคิ้วมองไปทางจวัตณ์ไม่ได้ เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่กล้าและใจแข็งไม่พอที่จะปลุกอีกฝ่าย เธอจึงเดินเข้าไปหาจวัตณ์อย่างกะทันหัน

“นี่ ตื่นได้แล้ว”

เธอใช้เท้าเหยียบลงบนเตียงแล้วเขย่า

หัวคิ้วของจวัตณ์ขมวดมุ่น แต่กระนั้นก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา แต่ดูจากท่าทางแล้วน่าจะกำลังไม่พอใจ

ยิ่งเขาเป็นแบบนี้หงส์ก็ยิ่งได้ใจ

กล้ามาทำให้เธอรู้สึกไม่ดี เธอก็ต้องหาทางทำให้จวัตณ์รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน

คิดมาถึงตรงนี้ หงส์ก็ลุกเดินเข้าไปในห้องน้ำ ผ่านไปไม่นานก็ถือกะละมังใส่น้ำเย็นๆออกมาสาดใส่จวัตณ์

“นี่คุณ.....”

เนกษ์กำลังจะเข้าไปห้ามแต่ไม่ทัน ส่วนนรมนก็ยืนอึ้งไปแล้ว ด้านบุริศร์กลับเม้มปากกลั้นขำ

ทุกคนต่างก็คิดว่าหงส์เป็นคนเฉยชาและถือตน พวกเขาเคยเห็นหงส์มีท่าทางแบบนี้ซะที่ไหน

ตอนที่เป็นวัยรุ่น หงส์เปรียบเสมือนปีศาจน้อยดีๆนี่เอง ปัจจุบันด้วยอายุและฐานะที่เพิ่มขึ้นทำให้เธอต้องเก็บความซนที่เคยมีในอดีตเอาไว้ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อย

จวัตณ์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะน้ำเย็นๆ

“ใคร?”

เขาลูบหน้า เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นดวงตาสามคู่มองมาที่เขาอย่างเป็นห่วง และดวงตาอีกคู่ที่มองมาด้วยความสะใจ

เขาหันไปมองกะละมังในมือของหงส์ จึงรู้ในทันทีว่าผู้ก่อเหตุคือใคร หลังจากที่เห็นแววทะเล้นของหงส์สายตาที่เต็มไปด้วยไฟโกรธของเขาก็พลันหายไปทันที

“เกิดอะไรขึ้น?”

เขาเอ่ยถามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้นรมนอดรู้สึกทึ่งไม่ได้

เอาใจเกินไปหรือเปล่า?

รู้ทั้งรู้ว่าหงส์เป็นคนสาดน้ำใส่แต่กลับข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ได้ นี่ถ้าบอกว่าจวัตณ์ไม่ได้รู้สึกอะไรกับหงส์ ให้ตายยังไงนรมนก็ไม่เชื่อ

แต่หงส์กลับรู้สึกขัดใจ

เธออุตส่าห์รอให้จวัตณ์ระเบิดใส่ตัวเอง เพื่อให้บุริศร์ได้เห็นความตอแหลของหมอนี้ เขาจะได้ช่วยเธอออกไป แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจวัตณ์จะไม่โกรธเลยสักนิด

ให้ตาย!

ทำไมเขาไม่โกรธ?