บทที่ 1398 นี่มันช่างน่าขำจริง ๆ

จณัตว์จ้องมองท่าทางที่ดีใจเป็นอย่างมากของเอกฉัท แล้วในใจก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย

“พ่อ หลายปีมานี้ผมยึดครองตำแหน่งของเนกษ์ไป ต้องขอโทษด้วยนะครับ”

เธอโค้งคำนับให้เอกฉัททีหนึ่ง

หลายปีมานี้ เอกฉัทดีกับเขามากจริง ๆ และก็ปฏิบัติกับเขาอย่างกับเป็นลูกแท้ ๆ แต่ว่าเนกษ์ต่างหากที่เป็นลูกชายแท้ ๆ ของเขา แล้วอีกหน่อยตัวเองอาจจะกลับประเทศไป จะทิ้งเอกฉัทไว้คนเดียวเขาก็รู้สึกไม่ไว้วางใจ

“ไม่มีใครยึดครองตำแหน่งของใครหรอก ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าพระมเหสีเจ็ดช่วยเขาไว้ในตอนนั้น บางทีเขาอาจจะตายไปตั้งนานแล้ว และที่สำคัญหลายปีมานี้แกอยู่ในตระกูลแหลมวิไลต้องมีชีวิตอยู่ยังไง ในใจของฉันก็ชัดเจนดีที่สุด ภรรยาของฉันต่อต้านแกมาตลอด และแทบจะอยากให้แกตายไปด้วย ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้แกมีกำลังที่จะเอาตัวรอดมากพอแล้ว คิดว่าคงจะไม่เหลือแม้แต่ซากมานานแล้ว ฉันไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักแยกแยะชั่วดี ที่พระมเหสีเจ็ดทำแบบนี้ก็จะต้องมีเหตุผลที่ทำแบบนี้ หรือบางทีดูจากรูปการณ์แล้วก็เพื่อที่ปกป้องสายเลือดเสี้ยวสุดท้ายของตระกูลแหลมวิไลเราไว้ ใช่ไหม?”

เอกฉัทพูดไปใบหน้าเหี่ยวย่นก็น้ำตานองหน้าขึ้นมา

“ลูกเอ๋ย รีบลุกขึ้นมาเร็ว หลายปีมานี้ต้องลำบากแกแล้ว”

เขารีบไปประคองเนกษ์ลุกขึ้นมา

ดวงตาของเนกษ์มีสีแดงก่ำและเปียกชื้นเล็กน้อย แต่กลับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “คุณชายดีกับผมมากครับ หลายปีมานี้งานใหญ่ต่าง ๆ ก็ให้ผมเป็นคนไปออก เพราะว่าใส่หน้ากากอยู่พวกเขาจึงดูไม่ออกว่าผมเป็นใคร แต่ว่ากิจการของตระกูลแหลมวิไลล้วนมีผมเป็นคนดูแลอยู่ครับ”

จณัตว์ไม่เคยคิดว่าเนกษ์เป็นคนรับใช้เลย แน่นอนว่าเขารู้สถานะของเขาอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นตั้งแต่หลายปีก่อนหน้านี้ก็ได้ให้เนกษ์จัดการเรื่องราวของตระกูลแหลมวิไลมาตลอด

เขาต่างหากที่เป็นนายน้อยที่แท้จริงของตระกูลแหลมวิไล ยังไงก็ต้องมารับช่วงสืบทอดตระกูลแหลมวิไลต่อ

หลายปีมานี้เนกษ์และจณัตว์เติบโตมาด้วยกัน ฝึกฝนมาด้วยกัน ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน แน่นอนว่าต้องดูความเกลียดชังที่คุณหญิงฑิตยามีต่อเขาและแม่ออก ถ้าใช่เพราะจณัตว์ คิดว่าเขาที่เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลแหลมวิไลนี้คงจะตายไปไม่รู้ตั้งกี่รอบแล้ว

และที่สำคัญพระมเหสีเจ็ดยังเป็นผู้มีพระคุณของเขากับแม่ ถ้าดูจากรูปการณ์มาพูดแล้วตระกูลแหลมวิไลควรจะเป็นของพระมเหสีเจ็ดด้วยซ้ำ เรียกจณัตว์ว่าคุณชายสักคำก็สมควรแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นหลายปีมานี้จณัตว์ช่วยเขาขยายกิจการของตระกูลแหลมวิไลให้ใหญ่ขึ้นมาตั้งหลายเท่า พวกเขาสองคนเป็นพี่น้องกัน เป็นพี่น้องแท้ ๆ เป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตาย เพราะฉะนั้นพ่อของเขาก็ต้องเป็นพ่อของจณัตว์ด้วยอยู่แล้ว

เอกฉัทฟังเนกษ์พูดแบบนี้จนจบ ก็อดไม่ได้ที่จะทุกข์ใจขึ้นมา

“ต้องลำบากแกแล้ว หลายปีมานี้พ่อเป็นคนไม่เอาไหนเอง”

“ไม่ใช่หรอกครับ พ่อ”

ดวงตาของเนกษ์เปียกชื้นขึ้น

จณัตว์ค่อย ๆ ถอยออกไปจากห้อง และเหลือช่องว่างไว้ให้พวกเขา

เขารู้มาตลอดว่าตัวเองไม่ได้เป็นลูกของตระกูลแหลมวิไล ตั้งแต่เด็ก ๆ แม่ก็มอบเพื่อนร่วมเรียนให้กับเขาคนหนึ่ง แล้วบอกเขาว่าจะต้องปกป้องเพื่อนร่วมเรียนคนนี้ให้ดี ๆ ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ต่อมาพอโตแล้ว บรรลุนิติภาวะแล้ว แม่ก็บอกสถานะของเนกษ์ให้เขา

ตอนนั้นแม่เดาออกแล้วว่าคุณหญิงฑิตยาไม่มีทางที่จะรามือไปง่าย ๆ เพราะฉะนั้นถึงได้หาเด็กทารกตายคนหนึ่งมาแทนเนกษ์ แล้วก็ช่วยชีวิตเขาไว้ได้

เรื่องนี้นั้นเพ็ญนีติ์เองก็รู้ดี เธอรู้ว่าตัวเองทำลายครอบครัวของคุณหญิงฑิตยาไปมีโทษสมควรตาย แต่เพื่อที่จะปกป้องลูกชายแล้ว ในตอนนั้นเธอยินยอมที่จะตายอย่างอนาถแบบนั้น เพราะว่ามีแต่เธอต้องตายไปเท่านั้น มีแต่เธอต้องปกป้องเด็กทารกที่ตายนั่นไว้ ลูกชายของเธอถึงจะปลอดภัยได้

บนโลกใบนี้แม่เป็นของขวัญของเด็กทุกคน เป็นสิ่งที่แท้จริงที่สุด เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และสามารถที่จะเสียสละทุกอย่างเพื่อลูกของตัวเองได้

หลายปีมานี้ พวกเขาสองคนพี่น้องร่วมแรงร่วมใจกันพัฒนาตระกูลแหลมวิไล นี่คือคำมั่นสัญญาที่แม่มีต่อเอกฉัทในตอนนั้น และยิ่งเป็นสิ่งตอบแทนให้กับตระกูลแหลมวิไลด้วย

มาวันนี้พวกเขาสองคนพ่อลูกได้มาเจอกันแล้ว ในใจของจณัตว์ก็รู้สึกดีใจเหมือนกัน

ในตอนที่เขาออกมาจากห้องแล้วก็ให้คนไปปล่อยบุริศร์และนรมนออกมา และก็บอกข่าวคราวกับพวกเขาครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลับห้องไป

ในเวลาแบบนี้นั้นจณัตว์ก็รู้สึกเดียวดายอยู่

ตอนที่เขากลับมาถึงห้องนั้นหงส์ก็ถลึงตาอย่างแรงใส่เขาทีหนึ่ง แต่ว่าใจของจณัตว์กลับสงบนิ่งลงมาอย่างไม่รู้ว่าทำไม แถมยังรู้สึกสบายใจขึ้นมาเสี้ยวหนึ่งด้วย

“จ้องผมแบบนี้ทำไม? อยากจะกินผมเหรอ?”

จณัตว์ยิ้มอ่อน ๆ ขึ้นทีหนึ่ง แล้วก็ลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เหล้าแล้วเอาไวน์ออกมาขวดหนึ่ง แล้วเทใส่ขวดดีแคนติ้งพักเอาไว้

กลิ่นของไวน์ฉุนเข้าจมูกหงส์ ถึงแม้ว่าตอนนี้จณัตว์จะค่อนข้างเป็นมิตร แต่ว่าเธอก็สัมผัสได้อย่างละเอียดอ่อนว่าอารมณ์ของจณัตว์ไม่ค่อยดีนัก

นี่มันเจอผีเข้าแล้ว

ผู้ชายคนนี้อารมณ์ไม่ดีแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?

แต่ว่าไม่รู้ทำไมหงส์กลับรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เธอรู้ว่าจณัตว์เข้าไปในวังไปทำอะไรมา และยิ่งรู้จักนิสัยของสมชัย ถึงแม้ว่าตอนนี้จะต้องการใช้ตัวจณัตว์ แต่ว่าเขาจะจดจำทุกอย่างที่จณัตว์ทำในวันนี้ แล้วก็จะต้องหาโอกาสเอาคืนกลับมาแน่

“ทางที่ดีคุณเองก็ระวังตัวไว้หน่อยเถอะ สมชัยไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายขนาดนั้น”

การกระทำของจณัตว์อึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็หันหน้าไปมองหงส์

“คุณเป็นห่วงผมเหรอ?”

ดวงตานั้นแหลมคมจนหงส์รู้สึกเสียใจเล็กน้อย

“คุณคิดมากไปแล้ว คุณเป็นคนของเฮียบุริศร์ ปกติแล้วเฮียบุริศร์ให้ความสำคัญกับลูกน้องเสมอ ฉันกลัวว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณเขาจะเสียใจได้”

สีหน้าของจณัตว์เคร่งขรึมลงทันที

“บุริศร์ดีขนาดนั้นเลยเหรอ? ดีจนทำให้คุณคิดถึงเขาทุกวินาทีเลยเหรอ? ดีจนคุณสามารถเอาใครก็ได้มาเปรียบเทียบกับเขาได้เลยใช่ไหม?”

อารมณ์ที่ไม่ดีอยู่แล้วตั้งแต่แรกของจณัตว์ตอนนี้ก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ เขาแทบอยากจะหาเทปใสมาปิดปากเล็ก ๆ ที่พูดไม่หยุดของหงส์นี่ซะ

หงส์อยากจะย้อนกลับไปทันที แต่พอเห็นความเคร่งขรึมในดวงตาของจณัตว์แล้ว อยู่ ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว

เธอนึกถึงคำพูดก่อนที่จณัตว์จะไปขึ้นมา และนึกถึงนิสัยที่บุคลิกภาพที่โรคจิตมากขนาดนั้นของจณัตว์แล้ว เธอก็หุบปากลงทันที

“ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ?”

จณัตว์กลับเหมือนกับว่าตั้งใจจะไม่ปล่อยเธอไป และก็บีบบังคับทุกอย่าง

หัวคิ้วของหงส์ขมวดเข้าด้วยกันแน่น

“จณัตว์ เมื่อก่อนฉันเคยล่วงเกินคุณมาก่อนหรือเปล่า? หรือว่าเมื่อก่อนเราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?”

“เหอ เหอ คุณคิดว่าไงล่ะ?”