บทที่ 1399 งั้นเขาควรจะทำยังไงดี?

จณัตว์นอนหลับนั้นมักจะรู้สึกสะดุ้งตื่นขึ้นมาตลอด ถึงแม้ว่าหงส์อยู่ข้างกายแล้วเขาจะผ่อนคลายตัวเองลง แต่ว่าเสียงที่ร่างกายที่ใหญ่ขนาดนี้ล้มลงไปบนพื้นก็ทำให้เขาลืมตาขึ้นมาทันที แล้วสติก็ตื่นขึ้นมาทันทีด้วย

เขามองรอบ ๆ ห้องทีหนึ่ง ก็เห็นหงส์นอนหมดสติอยู่บนพื้น ที่จมูกยังมีเลือดอุ่น ๆ ไหลออกมาอยู่ จนทำให้เลอะไปทั้งใบหน้าของเธอ แถมยังเปื้อนมาถึงคอเสื้อด้วย

จณัตว์ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วก็เอากล่องพยาบาลมาโดยตรง แล้วเอาเข็มเงินของตัวเองออกมาฝังเข็มลงตรงจุดหนึ่งให้หงส์ ในที่สุดเลือดกำเดาก็หยุดไหลซะที

เขาช้อนตัวหงส์ขึ้นมาแล้วอุ้มไปวางลงบนเตียง แล้วก็สั่งให้คนเอาอุปกรณ์มา แล้วก็ทำการตรวจร่างกายทั่วทั้งตัวและสแกนส่วนศีรษะให้เธอไปรอบหนึ่ง

หงส์บอกว่าเธอมีความทรงจำสองปีที่หายไป ถ้าหากเธอไม่ได้โกหกเขาละก็ ก็น่าจะเป็นเพราะว่าหัวได้บาดเจ็บแล้วไปกดทับโดนเส้นประสาทเข้า

และอย่างรวดเร็วจณัตว์ก็เห็นร่องรอยการผ่าตัดสมองของหงส์ และก็เห็นว่ามีเส้นประสาทเส้นหนึ่งโดนกดทับเสียหายไป

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมไปหลายส่วนทันที

เพราะฉะนั้นที่เธอพูดมาเป็นความจริงทั้งหมดงั้นเหรอ?

เพราะฉะนั้นเธอลืมเขาไปแล้วจริง ๆ เหรอ?

หัวใจของจณัตว์เจ็บปวดราวกับโดนเข็มทิ่มแทง

ความทรงจำที่ลึกซึ้งขนาดนั้นทำไมถึงได้ลืมไปได้นะ? การผ่าตัดที่งดงามขนาดนั้น ทำไมถึงได้กดทับเส้นประสาทเส้นนั้นไปได้นะ?

มาตอนนี้หงส์น่าจะอยากจะไปพยายามนึกอะไรขึ้นมา ถึงได้ไปฉีกโดนบาดแผลเก่า แล้วทำให้เลือดกำเดาไหลออกมา ถ้าหากไม่รีบห้ามเลือดละก็ บางทีการผ่าตัดที่ทำไว้ก่อนหน้านี้อาจจะล้มเหลวไปได้เลย

พอคิดถึงผลกระทบของเลือดคั่งในสมองแล้ว สีหน้าของจณัตว์ก็ยิ่งเคร่งขรึมลง

“เอาอุปกรณ์ออกไป ถ้าไม่มีการอนุญาตจากฉัน ก็ห้ามใครเข้ามาทั้งนั้น”

“ค่ะ”

คนรับใช้รีบเอาอุปกรณ์ออกไปเลย

จณัตว์จ้องมองหงส์ที่หมดสติอยู่ ชั่วขณะหนึ่งความง่วงงุนก็หายไปทั้งหมดเลย

หลายปีมานี้ถ้าไม่ใช่เพราะหงส์ เขาก็คงจะไม่มีทางอดทนมาถึงตอนนี้ได้ ช่วงเวลานั้นเป็นความทรงจำทั้งชีวิตของเขา แต่ว่าสำหรับหงส์แล้วกลับเป็นแค่สิ่งของที่สามารถทิ้งไปได้ใช่ไหม?

เขารู้ว่าตัวเองจะโทษหงส์ไม่ได้

หมดที่ผ่าตัดในตอนนั้นก็ได้เลือดหนทางที่เสียหายน้อยที่สุดมาทำแล้ว แถมยังทำได้ดีมากด้วย ถ้าหากว่าความทรงจำช่วงนั้นไม่มีอดีตของเขากับหงส์อยู่ บางทีเขาเอาก็คงจะเลือกแบบนี้ แต่ว่าในใจของจณัตว์ยังไงก็ไม่สบายใจอยู่ดี ไม่สบายใจมาก

ความคิดของเขาอดไม่ได้ที่จะคิดกลับไปถึงฤดูร้อนในปีนั้น

นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้รับคำสั่งจากตระกูลให้ออกไปทำงาน แต่คิดไม่ถึงว่าระหว่างทางจะเจอเข้าก็ผู้ก่อการร้ายได้ แล้วเพื่อที่จะปกป้องเนกษ์ เขาจึงให้เนกษ์เอาสินค้าแล้วจากไปก่อน ส่วนตัวเองกลับอยู่ต่อเพื่อถ่วงเวลา จนสุดท้ายก็โดนจับตัวไปเพราะกำลังน้อยสู้ไม่ไหว

จณัตว์นึกว่าครั้งนี้ตัวเองจะต้องตายแน่ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะมีกำลังคนกลุ่มหนึ่งมาช่วยพวกเขาเอาไว้ และในนั้นก็มีเด็กผู้หญิงที่สวยงามคนหนึ่งอยู่ด้วย ต่อมาเขาถึงรู้ว่าเธอชื่อหงส์ และเป็นคนของทีมปฏิบัติการเฉพาะกิจ

ทีมปฏิบัติการเฉพาะกิจสังกัดอยู่กับกรมทหาร เขาในวินาทีนั้นรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก แถมยังรู้สึกว่าหงส์ดูเหมือนเทพเจ้ามาก และก็จิตใจหวั่นไหวเล็กน้อยแล้วด้วย แต่กลับคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะดูอ่อนหวานแต่ภายนอกเท่านั้น แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นคนมีนิสัยบ้าคลั่งคนหนึ่ง

การปฏิบัติการในครั้งนั้นระหว่างพวกเขามีคนโดนจับตัวไป และหงส์เพื่อที่จะช่วยคนคนนั้นกลับมากลับไม่สนใจอันตรายที่อยู่ข้างหน้า ไม่ฟังคำสั่งและเคลื่อนไหวตัวคนเดียวด้วย

และเพราะว่ากลัวว่าเธอจะเกิดเรื่องขึ้น จณัตว์จึงอยากจะตามไปด้วย แต่กลับโดนเธอไล่ให้ถอยกลับมา

ตอนนั้นเธอพูดว่าไงนะ?

อ๋อ ใช่แล้ว

เธอพูดว่า “นายมันคุณชายตระกูลผู้ดีคนหนึ่งที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจะมาเพิ่มความวุ่นวายอะไรให้ฉันทำไม? ช่วยฉันเหรอ? ไม่เพิ่มความวุ่นวายให้ฉันก็ถือว่าดีแล้ว เริ่มตั้งแต่ตอนนี้นายมาจากไหนก็ไสหัวกลับไปที่นั่นซะ เรื่องที่ฉันหงส์จะทำนั้นนายไม่มีสิทธิ์ที่จะช่วย! ไสหัวไปซะ!”

นั่นเป็นครั้งแรกที่จณัตว์โดนคนทำให้ตกใจจนราวกับเต่าหดหัว แต่คนคนนั้นกลับเป็นผู้หญิงที่ตัวเองถูกใจอีก

ความภาคภูมิในตัวเองของเขาโดนทำร้ายเป็นอย่างมาก แต่ว่ารู้อย่างมีสติดีว่าถ้าหงส์และตัวเองไปด้วยกันก็เท่ากับไปรนหาที่ตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย เพราะฉะนั้นเขาก็เลยจากไปเงียบ ๆ แล้วก็ติดต่อเนกษ์เป็นอันดับแรกให้เคลื่อนไหวกำลังคนทั้งหมดของตระกูลแหลมวิไลมาช่วยหงส์ แต่ทำอะไรไม่ได้สุดท้ายตัวเองก็ยังช้าไปก้าวหนึ่งอยู่ดี

ตอนที่จณัตว์กลับมานั้น การต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายก็ได้จบลงไปแล้ว สภาพการต่อสู้เลวร้ายจนทำให้จิตใจของจณัตว์รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

เขาถามไถ่ข่าวคราวของหงส์ไปทั่ว ถึงรู้ว่าคนที่หงส์จะช่วยในตอนนั้นคือบุริศร์ และคนถูกช่วยออกมาแล้ว แต่หงส์กลับมีสภาพชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ตอนนั้นหมอในกรมทหารมีไม่เยอะ และคนที่สามารถผ่าตัดได้ก็ยิ่งมีน้อยมาก จณัตว์ก็เลยเดินไปข้างหน้าและเอาใบประกอบวิชาชีพแพทย์ของตัวเองออกมาด้วยความสมัครใจ แล้วมาทำการผ่าตัดให้หงส์

นั่นเป็นการผ่าตัดที่ในชีวิตนี้จณัตว์นึกถึงแล้วยังรู้สึกกลัวมากเลย ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าทักษะของตัวเองมีมากพอ ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าบังคับตัวเองให้พยายามมีสติ คิดกับหงส์ว่าเป็นแค่คนไข้ธรรมดา เขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถทำการผ่าตัดครั้งนั้นสำเร็จได้หรือเปล่า

หลังจากเสร็จเรื่องแล้วตัวเขาทั้งตัวอ่อนแรงไปหมด และไม่สามารถยืนขึ้นได้ตั้งนาน จนทำให้เนกษ์ตกใจไปมากพอสมควร และนึกว่าตัวเขาก็ได้รับบาดเจ็บไปด้วย

แต่ว่าพอเขาผ่อนคลายลงมาได้แล้วถึงมาได้ยินว่าที่แท้บุริศร์กับหงส์เป็นคู่กัน และก็เป็นเพราะว่าเรื่องในครั้งนี้ ข่าวดี ๆ ของบุริศร์และหงส์ก็กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว

จุดจบแบบนี้ทำให้จณัตว์รู้สึกเป็นทุกข์อย่างมาก

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ว่าการปฏิบัติต่อหงส์ก็ถือได้ว่าเป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่ง หงส์ช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งหนึ่ง เขาก็คืนชีวิตให้เขาครั้งหนึ่ง ถือได้ว่าไม่ติดค้างกันแล้วใช่ไหม

คิดแบบนี้ถึงแม้ว่าจณัตว์จะยังคงเสียใจอยู่ แต่อย่างน้อยก็ได้ให้ข้ออ้างและเหตุผลอันหนึ่งที่ตัวเองยอมแพ้ไป

และเพราะว่าต้องอยู่ช่วยการตรวจสอบ พวกเขาจึงต้องอยู่ที่ฐานที่มั่นต่ออีกหลายวัน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าพอไม่กี่วันให้หลังบุริศร์จะจากไปตัวคนเดียวแล้ว และทิ้งหงส์ไว้ที่นี่

บุริศร์พูดอะไรกับหงส์บ้างนั้นจณัตว์ไม่รู้ รู้แต่เพียงว่าวันนั้นหงส์มาหาเขา แล้วก็มาดื่มเหล้ากับเขา

เธอที่เป็นคนไข้หนักคนหนึ่งมาหาเขาที่เป็นหมอคนหนึ่งดื่มเหล้า นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?

แต่ว่าเขาสู้หงส์ไม่ได้ จึงได้แต่มองดูเธอแย่งขวดเหล้าไปแล้วก็มอมเหล้าตัวเองไปไม่หยุด