ตอนที่ 1407
บทที่ 1407 นั่นคืออาการป่วยของเขา
October 31, 2026
ถึงแม้นรมนจะรู้แผนการนี้ แต่ยังอดเดินเข้าไปไม่ได้
เมื่อเธอเห็นราเชนนอนจมกองเลือดก็ชะงักไป
ปากกระบอกปืนเล็งตรงตำแหน่งหัวใจของราเชน เขามองบุริศร์กับนรมนอย่างเหลือเชื่อ ราวกับยังไม่ทันมีการตอบสนองก็โดนยิงเข้า
“พี่ชาย”
นรมนพึมพำกับตนเอง คิดจะก้าวเข้าไปก็ถูกบุริศร์ลากแขนเอาไว้
“ไป”
“เขาถูกยิง! บุริศร์ เขาบาดเจ็บตรงหัวใจ ตายได้นะ ตายได้จริงนะ!”
ในใจของนรมนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เลือดจำนวนมากไหลทะลักออกมาจากทรวงอกของราเชน ร่างกายของเขากระตุก ดูเหมือนนรมนจะไม่ได้ยินเสียงวุ่นวายโดยรอบ เธอคิดจะเข้าไปตรวจดูว่าราเชนเป็นอย่างไร แต่บุริศร์แรงเยอะมาก มากเสียจนเธอดิ้นไม่หลุด
น้ำตาไหลพรากออกมา
เห็นท่าทางไม่แยแสของบุริศร์ นรมนพลันเกิดความสงสัย หรือบุริศร์วางแผนฆ่าราเชนตั้งแต่เริ่ม?
หรือจะเป็นคำสั่งจากเบื้องบน?
เกิดความคิดนี้ขึ้นในสมองนรมนอย่างบ้าคลั่ง
เธอพะว้าพะวังและถูกบุริศร์ลากออกไป จากนั้นขึ้นรถ พุ่งออกไปราวกับสายลม
ทางฝั่งสมชัยได้รับข่าวทันที
เมื่อทราบข่าวสมชัยประหลาดใจเล็กน้อย เนื่องจากความสัมพันธ์ของนรมนกับราเชน คิดไม่ถึงว่าจะลอบสังหารเขาได้?
“เห็นชัดเจนหรือเปล่า? กลัวจะเป็นกับดัก”
สมชัยเอ่ยถามเสียงเบา
องครักษ์รีบตอบ “องค์ชายรองถูกยิงเข้าที่หัวใจ ตอนนี้กำลังทำการรักษาอย่างฉุกเฉิน”
“อะไรนะ?”
สมชัยสีหน้าเปลี่ยน
หัวใจเป็นรากฐานชีวิตคน โดยพื้นฐานแล้วยิงที่หัวใจจะไม่รอด
“ใครเป็นคนผ่าตัด?”
“แพทย์หลวงธีรพนธ์”
ธีรพนธ์เป็นคนของสมชัย ดังนั้นสมชัยจึงฟังคำพูดของเขา
ในไม่ช้าก็มีข่าวการเสียชีวิตของราเชนมาจากในพระราชวัง ทั้งประเทศ F อยู่ในความวุ่นวาย
เมื่อนรมนทราบข่าวนี้ ก็จะกลับไปอย่างบ้าคลั่ง กลับถูกบุริศร์ทำให้สลบทันที
เหตุผลที่ไม่บอกเธอก่อนหน้านี้ เพราะกลัวเธอจะเป็นอย่างในวันนี้ จะทำอย่างไรเธอก็ยังจะเข้าไป
บุริศร์ส่ายหน้าจนปัญญา การไล่ล่าด้านหลังดุเดือด เขาไม่มีเวลาพะว้าพะวังมากเกินไป ขับรถตรงไปคฤหาสน์ของพรินทร์
แน่นอนว่าทางฝั่งพรินทร์ก็ได้รับข่าวการตายของราเชน ก็อดแปลกใจไม่ได้
“พวกนายมองไม่ผิดใช่ไหม? แน่ใจนะว่าบุริศร์เป็นคนยิง?”
“พวกเราเห็นชัดเจน และกระจ่างชัด แน่ใจว่าบุริศร์เป็นคนยิงครับ องค์ชายสาม ท่านคิดว่านี่มันเรื่องอะไรกัน? พวกเขากับองค์ชายรองไม่ได้เป็นญาติกันหรือไง? คิดไม่ถึงว่าจะยิงที่หัวใจโดยตรง ฆ่าตายด้วยนัดเดียว”
คำพูดขององครักษ์ก็เป็นความสงสัยของพรินทร์ แต่ไม่รอให้พวกเขาคิดออก บุริศร์ก็ขับรถพุ่งเข้ามา
“องค์ชายสาม ผมฆ่าราเชนองค์ชายรองแทนคุณแล้ว คุณจะทำตามสัญญาส่งพวกเราออกจากประเทศใช่ไหม?”
เสียงของบุริศร์ดังมาก ดังจนคนของสมชัยด้านหลังก็ได้ยิน
พรินทร์สีหน้าเปลี่ยนทันที
“นายอย่าพูดจาซี้ซั้ว? ฉันให้นายฆ่าพี่รองตั้งแต่เมื่อไหร่? บุริศร์ นายอย่าใส่ร้ายคนอื่นสิ”
“องค์ชายสามนี่คุณได้ผลประโยชน์แล้วคิดจะถีบหัวส่งเหรอ? ก่อนหน้านี้พวกเราคุยกันแล้ว ผมฆ่าราเชนแทนคุณ คุณจะส่งผมกับภรรยาออกไปนอกประเทศ ตอนนี้ผมทำเรื่องที่รับปากคุณเรียบร้อยแล้ว หรือคุณคิดจะเปลี่ยนใจ? คุณควรจะรู้เอาไว้นะองค์ชายสาม ผมฆ่าองค์ชายรองได้ ก็ฆ่าคุณได้เช่นกัน”
ในขณะที่พูดบุริศร์ก็ออกมาจากรถ ตรงมาหาพรินทร์อย่างรวดเร็ว
พรินทร์ประหลาดใจ กลับตะโกนอย่างหวาดกลัว “หยุดมันซะ หยุดมันให้ฉันที!”
องครักษ์รีบก้าวขึ้นไป บุริศร์กลับไม่หวาดกลัวสักนิดเดียว กางเสื้อออกทันที ด้านในพันลูกระเบิดอยู่เต็ม
“มาสิ ในเมื่อออกไปไม่ได้ ฉันไม่ขอพินาศไปกับพวกแก ถ้ายิงฉัน เสียงดังทีเดียวพวกเราก็จบ”
เห็นระเบิดบนร่างกายบุริศร์ พรินทร์ตกใจขาแทบอ่อน
“อย่ายิง!”
เขารู้สึกว่าหัวใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอีกต่อไป
บุริศร์คนนี้ มันบ้าเสียจริง!
พรินทร์มองบุริศร์ พูดด้วยท่าทีอ่อนโยน “บุริศร์ พวกเรามีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน นายอย่าใจร้อนแบบนี้เลย”
“ใจร้อน? รีบส่งรถส่งเครื่องบินให้ผม ผมจะออกจากประเทศนี้!”
ในเวลานี้บุริศร์เหมือนต้องการออกไปจริงๆ
ตอนนี้พรินทร์ยากที่จะจัดการกับบุริศร์ แทนที่จะให้เขาบ้าอยู่ตรงนี้ ไม่สู้ให้พวกเขาออกไป โดยเฉพาะราเชนตายแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครสามารถช่วงชิงเขาได้ เขามีเรื่องที่ต้องทำมากมาย
“ได้ๆ ๆ ฉันจะส่งนายออกจากประเทศ นายอย่ากังวลไป”
พรินทร์หันไปพูดกับองครักษ์ “ยังจะงงอะไรอยู่? รีบไปส่งเครื่องบินส่วนตัวของฉันมาสิ”
องครักษ์รีบปฏิบัติตาม
บุริศร์เขย่านรมนให้ตื่น
นรมนยังคงอยู่ในความเศร้า มองเห็นบุริศร์ก็ไม่แยแส แต่กลับอึ้งไปเมื่อเห็นระเบิดบนร่างกายของเขา มองสถานการณ์ในเวลานี้อีกครั้ง เธอกดความเสียใจและเจ็บปวดลงไป ยืนข้างกายบุริศร์อย่างเย็นชา
พรินทร์ลงมืออย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าเครื่องบินส่วนตัวก็เข้าตำแหน่ง ด้านหลังคฤหาสน์ของเขามีลานจอดเครื่องบิน และเป็นเหตุผลที่บุริศร์เลือกที่นี่
“บุริศร์ ฉันส่งนักบินมาให้นายแล้ว”
“ไม่จำเป็น ผมขับเองได้”
บุริศร์ส่งนรมนขึ้นไปก่อน จากนั้นตนเองจึงเหยียบขึ้นไป ก่อนขึ้นเขาโยนระเบิดบนร่างกายให้พรินทร์โดยพลัน
“ไอ้เชี่ย! บุริศร์! พ่อมึงสิ!”
พรินทร์พวกเขาตกใจแทบจะหมอบหนี