บทที่ 1410 ให้พวกมันกลับไปอย่างไร้วิญญาณ

อรรณพไม่คาดคิดว่าตนเองจะพ่ายแพ้ต่อฝีมือของนรมน พี่สะใภ้รองคนนี้ดูอ่อนแอ ทำไมถึงเรียนรู้วิธีของรมิดาภรรยาตนเอง?

ใครเป็นคนให้ยานอนหลับเธอ? วันไหนเขาจะต้องสับไอ้สารเลวนั่น!

อรรณพคิดเช่นนี้ ล้มลงอย่างไม่ยินยอมสุดๆ

นรมนกลับไม่คิดมากเกิน เธอออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะไม่มีคำสั่งของอรรณพ คนอื่นก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ทำได้เพียงตลึงงันมองนรมนเดินออกไป

ที่นี่คือประเทศ F นรมนหัวเดียวกระเทียมลีบ และไม่สามารถลากจณัตว์เข้ามาเกี่ยวข้อง เมื่อไร้หนทางเธอจึงโทรหากิมจิ

“คนของนายอยู่ห่างจากประเทศ F แค่ไหน?”

กิมจิคิดไม่ถึงว่านรมนจะนึกถึงตนเอง ถึงแม้เขาจะเตรียมตัวอยู่ตลอด แต่เมื่อได้รับสายจากนรมนจริงๆ กิมจิตื่นเต้น และพูดจาติดๆ ขัดๆ

“นายหญิง คุณเรียกหาผม? คุณไปทำอะไรที่ประเทศ F ครับ?”

“นายถามเยอะเกินแล้ว ฉันถามว่าคนของนายตอนนี้อยู่ห่างจากประเทศ F แค่ไหน?”

เสียงของนรมนเย็นชาลงทันที ดับความตื่นเต้นของกิมจิลงในพริบตา เขาถึงจะมีการตอบสนองว่าถ้านรมนไม่ไร้หนทางคงไม่โทรหาเขา

พูดอย่างไม่น่าฟัง พวกเขาคนเหล่านั้นถูกนรมนทอดทิ้ง ถึงแม้จะพูดให้น่าฟังคือให้พวกเขาปกป้องรักษาการก่อตั้งอาณาจักรรัตติกาลเก่าชั่วคราว แต่ใครก็รู้ดี หลังจากเรื่องนั้นพละกำลังทั้งหมดของนรมนอยู่ที่อาณาจักรรัตติกาลใหม่

วันนี้นรมนโทรหาเขา กิมจิมองเห็นความหวังอันเล็กน้อย

“พวกเราอยู่ห่างไม่มาก ถ้าใช้เฮลิคอปเตอร์ประมาณ 10 กว่านาทีจะไปถึง”

“งั้นรีบส่งคนมา ฉันไม่สนว่านายจะใช้อาวุธอะไรกลยุทธ์อะไร ฉันต้องการให้ประเทศ F เกิดความวุ่นวาย จำไว้นะ สถานที่ทำสงครามอย่าเลือกที่ตัวเมืองก่อน”

“ครับ”

ถึงแม้กิมจิจะสองขาพิการ แต่ช่วงนี้ได้เลื่อนตำแหน่งคนที่ใช้งานได้บางส่วน และคนอาณาจักรรัตติกาลรุ่นก่อนยังอยู่กันเยอะ ภายใต้การนำของกิมจิความสามารถไม่อาจมองข้ามได้

บุริศร์เคยจัดสรรเงินให้กิมจิจำนวนหนึ่ง บอกให้คนเหล่านั้นยกระดับคุณภาพชีวิต แต่กิมจิไม่ได้ใช้ซื้ออาหารเสื้อผ้าของกินใช้ กลับซื้อเครื่องบินรบปลดระวางจากกองทัพมาจำนวนหนึ่ง วันนี้ถือว่าได้นำออกไปใช้แล้ว

คนของอาณาจักรรัตติกาลเก่าถูกนรมนทอดทิ้งไปแล้วครั้งหนึ่ง วันนี้ถูกใช้งานใหม่ ต่างคนต่างตื่นเต้นสุดๆ แทบรอไม่ไหวที่จะแสดงพละกำลังเต็มเปี่ยมของตนเอง พยายามให้นรมนได้เห็น เพื่อให้พวกเขากลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมและความรุ่งโรจน์

เวลาที่รอคอยของนรมนคือความทรมาน

เธอรู้ว่าตนเองบุ่มบ่ามไม่ได้ ตอนนี้ถ้าไปช่วยบุริศร์ตัวคนเดียว เดาว่ายังไม่ทันเข้าใกล้ประตูพระราชวังก็คงถูกจับแล้ว และบุริศร์เป็นอย่างไรตนเองอาจจะไม่สามารถรู้ได้

ผ่านเรื่องราวมามากมาย นรมนไม่ใจร้อนอีก ถึงแม้ความไม่สบายใจจะแผ่ขยายไม่หยุด แต่เธอยังคงรอกองกำลังเสริม

อรรณพไม่ยอมอยู่ ยืนกรานจะพาตนเองไป นรมนรู้ว่ายุทธการนี่บุริศร์ไม่มีแผนที่จะชนะ เขายอมเอาตนเองเข้าไปอยู่ในอันตราย และไม่หวังให้เธออยู่

เดิมที่นรมนเชื่อฟัง แต่ถ้าการจากไปครั้งนี้จะไม่ได้เจอบุริศร์อีก หรือถ้าบุริศร์มีเรื่องอะไร เธอยอมอยู่ข้างกายเขา แม้จะเห็นด้วยตาก็ไม่อยากอยู่ห่างไกลเขาเกินไป

คนของกิมจิมาถึงอย่างรวดเร็ว คิดไม่ถึงว่าหัวหน้าทีมจะเป็นพฤกษ์

นรมนแปลกใจ มองไปด้านหลังเขาโดยไม่รู้ตัว เมื่อไม่พบคมทิพย์ถึงจะโล่งใจ

“คุณมาได้ยังไง?”

“ผมกำลังจัดการธุระนิดหน่อยที่กิมจิ ได้ยินว่าคุณต้องการใช้คนก็เลยมา คุณนาย เกิดเรื่องขึ้นกับคุณชายบุริศร์ใช่ไหม?”

ความสัมพันธ์ของพฤกษ์กับบุริศร์เป็นอย่างไรนรมนรู้ดี ช่วงนี้เพราะพฤกษ์แต่งงานกับคมทิพย์ บุริศร์จึงไม่ได้ติดต่อเขานานแล้ว กลัวดึงเขาเข้ามาในสถานการณ์ที่ไม่สงบ จะทำให้ชีวิตของคมทิพย์เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด คิดไม่ถึงว่าพฤกษ์ยังจะมา

“คมทิพย์ล่ะ”

“เธออยู่ที่เมืองชลธี ผมมาเพราะมีธุระเล็กน้อย เดิมทีคิดจะนั่งเครื่องบินกลับไปคืนนี้ คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคุณโทรหากิมจิ คุณนาย สถานการณ์ของกิมจิผมรู้ดีที่สุด คุณสามารถโทรหาเขาก็หมายความว่าคุณอับจนหนทางจริงๆ ไม่คิดว่าคุณกับคุณชายบุริศร์จะมาทำเรื่องสำคัญเช่นนี้ที่ประเทศ F อย่างเงียบๆ แถมยังทิ้งพวกเราไว้ข้างนอก ไม่เห็นผมกับคมทิพย์เป็นคนของตนเองแล้วเหรอครับ?”

พฤกษ์โมโหอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงยังคงเคารพ บุริศร์ปฏิบัติต่อนรมนอย่างไรเขารู้ดีที่สุด

นรมนมองพฤกษ์ กล่าวเสียงเบา “คุณกลับไปเถอะ ในเมื่อบุริศร์ไม่อยากให้คุณเข้าร่วม คุณก็อย่าเข้ามาเลย”

“คุณนาย! คุณอยากให้ผมกลับไปบอกคมทิพย์ว่าคุณอยู่ที่นี่หัวเดียวกระเทียมลีบเหรอ? คุณคิดว่าถ้าเธอรู้ว่าคุณอยู่ในสภาพนี้แล้วผมไม่ช่วยเธอยังจะอยู่กับผมต่อไปไหมครับ?”

คำพูดของพฤกษ์ทำให้นรมนพูดไม่ออก

จู่ๆ เธอก็นึกอะไรได้

“จริงด้วย ปัญญ์กับมายด์ก็อยู่ที่นี่ แต่อยู่ที่ตระกูลแหลมวิไล ตอนนี้สมชัยหาคนไปเฝ้าติดตามตระกูลแหลมวิไล ช่วงนี้พวกเขาออกมาไม่ได้ ถ้าคุณไม่อยากกลับไปก็หาวิธีพาพวกเขาออกมา”

นรมนยังไม่หวังให้พฤกษ์เข้าร่วม

พฤกษ์ไม่พูดอะไรอีก แต่สีหน้าอธิบายทุกอย่าง

นรมนอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ “ฉันไปครั้งนี้อันตรายเกินไป จะมีชีวิตกลับมาหรือเปล่ายังไม่รู้เลย ถ้าเกิดเรื่องขึ้นกับคุณฉันไม่สามารถอธิบายกับคมทิพย์ได้”

“ไม่ต้องอธิบาย ผมเป็นทหาร ถึงแม้ภารกิจครั้งนี้จะไม่มีผม ตอนนี้ผมได้เจอกับภาระกิจและหน้าที่ของผม คุณนาย ผมกับคุณชายบุริศร์เหมือนกัน ยังไม่ได้ดำเนินการปลดประจำการอย่างเป็นทางการ”

นรมนไม่พูดอะไรอีก

เธอมองคนเหล่านั้นของอาณาจักรรัตติกาล มีคนมากมายที่ไม่รู้จัก เดิมทีเธอก็ไม่ได้รู้จักคนของอาณาจักรรัตติกาลมาก แต่ในเมื่อได้รับการฝึกซ้อมจากกิมจิก็น่าจะใช้ได้

“ฉันขอออกคำสั่งพวกคุณในฐานะนายหญิงของอาณาจักรรัตติกาล ตามฉันมาเพื่อช่วยชีวิตบุริศร์หัวหน้าตระกูลโตเล็ก การไปครั้งนี้เป็นตายยากจะคาดเดา ถ้าในครอบครัวมีคนแก่และเด็กต้องดูแล ตอนนี้ให้ถอนตัวซะ!”

เสียงของนรมนดังกังวาน