บทที่ 1411 เขาไม่สามารถปรากฏตัวที่นี่ได้

“ปล่อยเขานะ!”

เสียงตะโกนอันเย็นชาของนรมนดึงดูดความสนใจจากทุกคนทันที

“ระวัง! พระราชาสั่งให้ฆ่าทิ้งได้เลย!”

ฆ่าทิ้งได้เลยเป็นประโยคที่ดี!

ดวงตาของนรมนแดงขึ้นทันที

ถ้าไม่ปกป้องให้ตนเองออกไป ตอนนี้บุริศร์คงไม่เป็นเช่นนี้ เดิมทีก็จงเกลียดจงชังสมชัยอยู่แล้ว ตอนนี้นรมนแทบอยากจะฆ่าเขาด้วยมือของตนเอง

“ฆ่า!”

นรมนออกคำสั่ง คนของอาณาจักรรัตติกาลบุกเข้าไปทันที

ท่ามกลางห่ากระสุน นรมนคิดจะแย่งบุริศร์กลับมา แต่คนเหล่านั้นเหมือนจะรู้ความคิดของนรมน หยิบปืนขึ้นมายิงไปที่หน้าอกบุริศร์

“ไม่นะ!”

หัวใจของนรมนแหลกสลาย เธอตะโกนเสียงดัง ตะบึงเข้าไปทันทีโดยไม่สนลูกกระสุน

ในตอนนี้กระสุนยิงเข้าขมับองครักษ์สมชัยโดยตรง อีกฝ่ายล้มลงไปโดยไม่ส่งเสียง ส่วนกระสุนที่ยิงไปที่หน้าอกของบุริศร์เนื่องจากเขาล้มลงหลุดจากตำแหน่ง จึงเฉียดผ่านไหล่ของบุริศร์ไป แต่ราวกับว่าบุริศร์ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ

นรมนไม่รู้ว่าใครช่วยเขา แต่เมื่อเห็นบุริศร์ไร้การเคลื่อนไหว หัวใจของเธอแหลกละเอียดทันที

“ไม่นะ! บุริศร์! คุณอย่าเป็นแบบนี้สิ!”

เธอโผเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

กระสุนยิงไปที่แขนของเธอ ขาของเธอ แต่ดูเหมือนนรมนจะไม่รู้สึกอะไร มีเพียงเป้าหมายเดียว นั่นคือบุริศร์

คนของอรรณพรีบมา เห็นท่าทางโหดเหี้ยมไร้สติของนรมน จึงรีบยิงคุ้มกัน

เมื่อนรมนวิ่งมาถึงข้างกายบุริศร์ องครักษ์ของสมชัยตายแล้ว เหลือเพียงบุริศร์นอนอยู่ตรงนั้น ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด

“บุริศร์ คุณสัญญากับฉันแล้ว คุณจะมีชีวิตกลับมาเจอฉัน คุณอย่าพูดจาเชื่อถือไม่ได้สิ!”

นรมนโผเข้าหาทันที วางนิ้วมือสั่นๆ ไว้ใต้จมูกของเขา

ลมหายใจอันแผ่วเบาทำให้นรมนร้องไห้โฮออกมา

“คนโกหก! หลังจากนี้คุณพูดอะไรฉันจะไม่เชื่อคุณแล้ว คุณได้ยินไหม บัญชีครั้งนี้ฉันให้คุณติดไว้ก่อน รอคุณฟื้นขึ้นมาดูว่าฉันจะจัดการคุณยังไง!”

นรมนเจ็บปวดใจจนแทบจะหยุดหายใจ

เธอไม่เคยคิดว่าตนเองกับบุริศร์จะมีวันต้องลาจากกันชั่วนิรันดร

ไหนผู้ชายคนนี้บอกว่าจะให้เธอใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข สุขภาพแข็งแรง?

ทำไมเขาถึงพูดจาเชื่อถือไม่ได้?

ตอนนี้จณัตว์เพื่อช่วยราเชนจึงไม่อยู่ที่นี่ แล้วใครจะช่วยเขาได้?

“พฤกษ์! พฤกษ์!”

นรมนร้องตะโกนเสียงดัง

พฤกษ์รีบเข้ามา เมื่อเขาเห็นบุริศร์ลมหายใจแผ่วเบา ดวงตาแดงขึ้นทันที

“คุณนาย พวกเราต้องส่งคุณชายบุริศร์กลับประเทศ”

“กลับประเทศ? ทันด้วยเหรอ? สภาพของเขาตอนนี้เกรงว่าไม่ต้องรอกลับประเทศก็ตายแล้ว ตามหมอมาให้ฉัน! ไม่ว่าจะต้องจับต้องแย่งหรือต้องมัดมา ก็ต้องตามหมอมาให้ฉัน!”

ตอนนี้นรมนบ้าไปแล้ว

เธออ่อนแอ มากเสียจนไม่ชอบชีวิตฆ่าฟัน แต่บุริศร์คือข้อยกเว้นของเธอ เป็นขีดจำกัดของเธอ ไม่คิดว่าคนกลุ่มนี้จะทำกับเขาเช่นนี้? ไม่คิดว่าพวกมันจะกล้า!

นัยน์ตาของนรมนแผ่กระจายความโกรธอย่างรุนแรง พูดกับอาณาจักรรัตติกาล “ฆ่าซะ! แม้จะต้องฆ่าทั้งพระราชวังก็ช่าง ถ้าบุริศร์ของฉันมีอันเป็นไป ฉันจะฝังทั้งประเทศ F ไปด้วย!”

พฤกษ์ไม่เคยเห็นนรมนเป็นเช่นนี้

เหมือนเธอถูกปีศาจร้ายเข้าสิงกะทันหัน กลายเป็นมือสังหารไร้เลือดเนื้อไร้ความรู้สึก กลิ่นอายที่ไม่แยแสกับสีหน้าเฉยเมยทำเอาพฤกษ์ตกใจ

“คุณนาย ไม่ได้นะครับ! ครั้งนี้พวกเราปฏิบัติการเพียงลำพัง หากเรื่องแดงขึ้นมา ทางฝั่งสหประชาชาติของประเทศพวกเราจะเป็นฝ่ายถูกกระทำ เนื่องจากพวกเราไม่ได้เข้าประเทศมาอย่างถูกต้อง สมชัยสามารถปกป้องตนเองโดยยืนในฝ่ายอ่อนแอของสงครามประณามพวกเรา ด้วยเหตุนี้ยังสามารถบังคับให้พวกเรายอมจำนน คุณนาย หากเป็นเช่นนี้จริงๆ สิ่งที่คุณชายบุริศร์ทุ่มเทไปจะเสียเปล่า”

พฤกษ์รู้ว่าอาณาจักรรัตติกาลฟังเพียงนรมน ตอนนี้นรมนแค่ออกคำสั่ง พวกเขาก็จะเป็นเครื่องจักรเก็บเกี่ยวชีวิตคน แต่ในกรณีที่ถูกคนของสมชัยจับจุดอ่อนได้ ไม่มีผลดีต่อเธอ ตระกูลทวีทรัพย์ธาดา จนแม้แต่ประเทศ Z เลย

นรมนมองพฤกษ์อย่างเย็นชา ความโกรธในใจสูงเทียมฟ้า แต่ก็รู้ว่าพฤกษ์พูดมีเหตุผล

เธอสะกดความสิ้นหวังเอาไว้ไม่ได้จริงๆ

“ไปตามหาหมอให้ฉัน คนของอาณาจักรรัตติกาล ถอนกำลัง!”

สุดท้ายนรมนยังมีเหตุผลอยู่บ้าง

คนของอาณาจักรรัตติกาลเชื่อฟังอย่างแรงกล้า หลังจากนรมนออกคำสั่งพวกเขาก็พยายามคุ้มครองและถอนกำลังออกไป

นรมนไม่กล้าไปยุ่งกับบุริศร์ พฤกษ์หาคนทำเปลหามอย่างง่ายๆ ถอนกำลังออกไปด้านนอก

ในขณะนั้นเอง มีลูกน้องมารายงาน

“นายหญิง มีคนชื่อมิลินเข้ามาหา บอกว่าจะช่วยครับ”

“มิลิน?”

นรมนนิ่งไปสักพัก แม้จะไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆ เธอจึงมาปรากฏตัวที่นี่ แต่บุริศร์คือผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านดารายน มิลินมาช่วยชีวิตเขาก็ยังพอมีข้อดีอยู่บ้าง โดยเฉพาะความชำนาญทางการแพทย์ของมิลินนรมนยังคงเชื่อถือ

“ให้เธอเข้ามา!”

มิลินถูกพาตัวมาตรงหน้านรมน

นรมนล้วงปืนออกมาทันที โหลดกระสุน และจอไปที่ขมับมิลินในพริบตา