บทที่ 1420 ตาต่อตาฟันต่อฟัน

“ใครน่ะ?”

นรมนค่อนข้างแปลกใจ สีหน้าก็ค่อนข้างประหลาดใจ ส่วนธรณีก็เขินอายเล็กน้อย

“คือว่า...”

ธรณียังพูดไม่ทันจบ มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน หน้าตาเกลี้ยงเกลา สร้างความประทับใจให้คนตั้งแต่แรกเห็น

นรมนยิ้มทันที

“ไม่ทราบว่าคุณคือ?”

หญิงสาวได้ยินคำถามของนรมน เธอยิ้มตอบ “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อว่าโซเฟีย เป็นพยาบาลส่วนตัวของคุณธรณี”

“โอ้? พยาบาลส่วนตัว? อาธรณี อาเป็นอะไรไปคะ?”

นรมนทำหน้าทำตาขี้เม้าท์

ธรณีไม่เคยอายแบบนี้มาก่อน เขากระแอมไอ “เรื่องผู้ใหญ่เธอยุ่งให้มันน้อยๆ หน่อย ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปได้แล้ว บุริศร์อยู่บ้านคนเดียวไม่ดี”

“โห อาธรณีไล่ฉันเลยเหรอ? เชอะๆ ๆ ฉันรู้น่ะว่าต้องวางตัวยังไง ฉันไปก็ได้”

นี่อาจเป็นข่าวดีที่สุดที่นรมนได้ยินเมื่อกลับมาคราวนี้

เธอชอบโซเฟียคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น รู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้ไม่เลว

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนรมน เป็นหลานคุณธรณีของคุณ จากนี้ไปฝากคุณดูแลอาธรณีของฉันด้วยนะคะ”

“คะ?”

โซเฟียทำหน้างง ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของนรมน

ธรณีรีบกล่าว “รีบกลับไปเลย”

หูของเขาแดงหมดแล้ว

นี่ยังเป็นครั้งแรกที่นรมนเห็นธรณีเขินอายเช่นนี้ ดูเหมือนคราวนี้อาธรณีจะเจอกับความสุขจริงๆ เข้าแล้ว

“ได้ๆ ๆ ฉันจะกลับแล้วค่ะ”

นรมนยิ้มเบิกบาน ให้บอดี้การ์ดนำของบำรุงร่างกายออกมาจากบ้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดา

ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเหลือคนอยู่ไม่เยอะ วันนี้อาธรณีกลายเป็นคนพิการไปแล้ว ถ้าชีวิตที่เหลืออยู่มีคนดูแล นรมนก็ยินดีที่จะได้เห็น โดยเฉพาะธรณีก็ไม่ได้อายุมากนัก อยู่ในช่วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิต และยังเพียบพร้อม คู่กับผู้หญิงคนไหนก็ไม่เสียหาย

หลังจากนรมนขึ้นมาบนรถมุมปากยังคงยกขึ้นอยู่ ไม่มีอะไรจะน่าดีใจไปกว่าเรื่องสำคัญของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาแบบนี้ เรื่องไม่สบายใจเหล่านั้นของประเทศ F ดูเหมือนจะหายไปเยอะเลย

บอดี้การ์ดเห็นนรมนอารมณ์ดีไม่เบา จึงขอคำสั่ง “คุณนายครับ พวกเราจะตรงกลับไปเลยไหม?”

“อืม กลับไปเลย”

นรมนก็รู้สึกเหนื่อยล้า

เดิมทีร่างกายที่ทรุดโทรมนี้ไม่มีอะไรดี ตอนนี้หลังจากได้รับบาดเจ็บยิ่งทุกข์ทรมานอย่างเหนื่อยล้า

นรมนหาท่านั่งที่สบาย

เมื่อรถขับมาถึงร้านอาหาร Food garden จู่ๆ เธอก็อยากกินหมูสับทอดตุ๋นผักกาดขาว

“ช้าก่อน ไปร้านอาหาร Food gardenซื้อหมูสับทอดตุ๋นผักกาดขาวสองชุดกลับไปให้ฉันที”

เธอไม่มีความอยากกินอะไรอย่างฉุกละหุกแบบนี้มานานแล้ว ความรู้สึกนี้มาโดยไม่ทันตั้งตัว กลับสะกดกลั้นเอาไว้ไม่ได้

ช่างเถอะ ถึงเป็นการเลี้ยงฉลองให้ตนเองแล้วกัน

นรมนปลอบใจตนเองเช่นนี้

บอดี้การ์ดลงจากรถไปซื้อหมูสับทอดตุ๋นผักกาดขาวทันที

นรมนนึกถึงบุริศร์ที่นอนอยู่ในบ้าน นึกถึงอาหารโปรดของเขาขึ้นมา กล่าวเสียงเบา “ซื้อกระเพาะหมูผัดไฟแดงกลับมาด้วยชุดหนึ่ง”

“ได้ครับ คุณนาย”

บอดี้การ์ดลงจากรถไปอีกคน

นรมนพาบอดี้การ์ดออกมาสามคน ลงจากรถไปสองคน เหลือคนขับอยู่บนรถ

เธอรู้ว่าร่างกายของบุริศร์ในตอนนี้ไม่สมควรกินอาหารมันๆ แต่เห็นว่าเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด จึงให้เขากินแก้อยาก คงจะรู้สึกแย่ที่ตนเองจะกินคนเดียว และให้บุริศร์นั่งมอง? แม้เขาอาจมองไม่เห็นก็ตาม

นรมนคิดแบบนี้ หลับตาลงพักผ่อน

รถคันหนึ่งที่จอดด้านข้างขับผ่านไป จู่ๆ ก็โยนสิ่งของออกมา โยนใส่รถของนรมนโดยตรง

เนื่องจากบอดี้การ์ดผู้เป็นคนขับเปิดหน้าต่างรับลม ดังนั้นหลังจากที่อีกฝ่ายโยนสิ่งของเข้ามาอย่างแม่นยำ นรมนกับบอดี้การ์ดรู้สึกถึงความผิดปกติทันที

“คุณนาย มันเป็นแก๊สน้ำตา! คุณลงจากรถก่อนครับ!” ’

บอดี้การ์ดมีการตอบสนองทันที

นรมนก็ไม่คิดอะไรเยอะ เปิดประตูกลิ้งไปบนพื้น ตามมาด้วยกระสุนรัวจากปืนเก็บเสียงเป็นชุดยิงกราดมาทางเธอ

เธอกังวลขึ้นมาทันที

ดูท่าทางแล้ว อีกฝ่ายมุ่งเป้ามาทางเธอ ในแบบนี้เรียกว่าไม่ตายไม่ยอมเลิกรา

เธอไปทำให้ใครไม่พอใจกันแน่?

ตอนอยู่ที่ประเทศ F เดาไม่ออก ตอนนี้กลับมาที่อาณาเขตของตนเองคิดไม่ถึงว่าจะถูกตามล่าแบบนี้ แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่?

กระสุนเฉียดผ่านข้างหูของนรมนไป ถึงแม้จะไม่บาดเจ็บ แต่แรงกระสุนยังทำให้เธอเจ็บแสบร้อนที่ใบหู

ให้ตายสิ คาดการณ์ผิดพลาด

นรมนด่าในใจ ข้างกายไม่มีอาวุธอะไรให้หยิบฉวย สิ่งที่สำคัญคือที่นี่คือประตูของร้านอาหารFood garden ทุกที่ต่างเป็นคนที่มารับประทานอาหารที่นี่ เหตุการณ์กราดยิงดังกล่าวทำให้ผู้คนตื่นตระหนกทันที

เสียงกรีดร้องดังไปทุกทิศทาง มีคนเริ่มแจ้งความ

นรมนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางอยู่ได้นาน เธอหาที่กำบังหลบซ่อน อีกฝ่ายขับรถหนีไปตามคาด

รถคันนั้นแค่มองก็รู้ว่าเป็นทะเบียนปลอม คิดจะสืบหาเจ้าของรถเดาว่าเป็นไปไม่ได้

นรมนหรี่ตาลงทันที

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เธอเคลื่อนไหวไม่สะดวก จะต้องไล่ตามไปดูว่าใครกันแน่ที่อยากให้เธอตายนัก

บอดี้การ์ดได้ยินเสียงกรีดร้องก็ไม่สนใจซื้อของ พรวดพราดออกมาทันที เห็นว่ารถถูกทุบจนไม่อยู่ในสภาพเดิม และบอดี้การ์ดที่ขับรถก็ถูกยิง จนได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกตามหานรมนทันที

“ฉันอยู่นี่”