ตอนที่ 1425
บทที่ 1425 เป็นชายชั่วอย่างแท้จริง
October 31, 2026
หงส์ไม่คิดเลยว่าในพระราชวังของตัวเองจะมีคนของจณัตว์จริงๆ
องครักษ์ตรงหน้าคนนี้เธอรู้จัก คือลูกชายของข้าราชการที่ทำผิดแล้วเธอช่วยชีวิตมาจากสมชัยเมื่อสองปีก่อน ในตอนนั้นครอบครัวข้าราชการนั้นรู้สึกซาบซึ้งพระคุณเธอมาก เลยส่งลูกชายเข้ามาเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวให้เธอ
สองปีมานี้องครักษ์คนนี้ทำตามคำสั่งและความต้องการของเธอได้เป็นอย่างดี แต่ตอนนี้คืออะไร?
ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนของจณัตว์?
ดวงตาหงส์แหลมคมขึ้นมาทันที
“นายเข้ามานี่ แล้วพูดให้รู้เรื่อง!”
พูดจบหงส์ก็หันตัวกลับเข้าห้อง
อย่างนี้มีที่ไหนกัน!
องครักษ์ก็ไม่ได้กลัวและกังวล ตามหงส์กลับเข้าไปในวัง เมื่อเห็นหงส์ก็รีบคุกเข่า
“เจ้าหญิงได้โปรดไถ่โทษ”
“มันเกิดอะไรขึ้น? นายกลายเป็นคนของจณัตว์ตั้งแต่เมื่อไร? พูดความจริงกับฉัน!”
หงส์โกรธแทบตายแล้วจริงๆ
องครักษ์ก็ไม่ได้หวาดกลัว แค่มองหงส์แล้วพูดเสียงทุ้ม “ผมเป็นคนของคุณชายจณัตว์ตั้งแต่ต้น”
“ตั้งแต่ต้น? แล้วตอนนั้นที่ทำให้สมชัยไม่พอใจคือเรื่องโกหกเหรอ?”
“เรื่องจริงครับ แต่ก็เป็นก้าวที่เสี่ยงของคุณชายจณัตว์”
องครักษ์พูดเสียงทุ้ม “ตอนนั้นเจ้าหญิงต้องการพัฒนากองกำลังตัวเอง แนวโน้มค่อนข้างหนัก ดึงดูดความสนใจสมชัย เพื่อปกป้องเจ้าหญิง คุณชายจณัตว์เลยให้ผมจงใจทำผิดแล้วถูกพระราชาจับตัว ครอบครัวเราและกองกำลังที่เจ้าหญิงต้องการดึงมาเป็นพวกในตอนนั้นเป็นศัตรูกัน ตอนนั้นสมชัยจึงหวังว่าครอบครัวเราจะกลายเป็นคนของเจ้าหญิง ดังนั้นจึงทำลายความตั้งใจที่เจ้าหญิงต้องการดึงกองกำลังนั้นมาเป็นพวก คุณชายจณัตว์ก็เลยให้ผมรับโอกาสนี้มาอยู่เคียงข้างเจ้าหญิง รายงานการเคลื่อนไหวกับเจ้าหญิงได้ทันเวลา และคุ้มครองความปลอดภัยของเจ้าหญิงได้เป็นอย่างดีด้วย”
ในใจหงส์รู้สึกไม่ค่อยดี
สองปีก่อน?
ก็แสดงว่าสองปีก่อนจณัตว์ก็สอดแนมเธออยู่?
ถึงแม้ไม่ถือว่าเป็นการสอดแนม แต่นี่มันรู้สึกไม่ดีมากๆ
แต่หงส์ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก สิ่งที่เธอคิดคือคำพูดขององครักษ์ สองปีก่อนสมชัยมีความกลัวเธอแล้ว แต่เธอกลับภูมิใจนึกว่าตัวเองสุดยอดมาก ให้สมชัยตรวจสอบไม่พบอะไร ที่แท้ตัวเองก็แค่มีความคิดแปลกประหลาด
ถ้าจณัตว์ไม่แอบคุ้มครอง ไม่รู้ตัวเองจะตายไปกี่รอบแล้ว
นึกถึงองครักษ์คนนี้ได้รับบาดเจ็บเพื่อตนในสองปีที่ผ่านมา ในใจเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกซับซ้อน
ยิ่งได้รู้ความจริงมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกเป็นหนี้จณัตว์มากขึ้นเท่านั้น และคนอย่างหงส์ไม่ใช่คนที่ชอบติดหนี้คนอื่น ดังนั้นควรทำอย่างไรดีล่ะ?
จณัตว์คนนี้ทำไมน่ารังเกียจขนาดนั้น?
ไม่คิดว่าจะให้เธอติดหนี้เงียบๆ เธอควรทำอย่างไรดี?
สีหน้าหงส์ไม่ดีอย่างยิ่ง
“ฉันต้องออกไป ในเมื่อนายเป็นคนของจณัตว์ก็น่าจะรู้ว่าตอนนี้เขาตกอยู่ในอันตรายมาก ฉันต้องไปช่วยเขา หรือนายอยากเห็นเขาไปตายโดยที่ทำอะไรไม่ได้?”
องครักษ์กลับพูดยืนกราน “เจ้าหญิง ก่อนไปคุณชายจณัตว์ได้บอกไว้แล้ว ไม่ว่ายังไงก็ไม่ให้คุณออกไปจากพระราชวังแม้แต่ก้าวเดียว ไม่งั้นครอบครัวผมและผมต้องตาย ได้โปรดเจ้าหญิงเห็นแก่ความทุ่มเทของผมที่มีให้คุณในสองปีที่ผ่านมา ปล่อยครอบครัวผมไป”
เมื่อพูดคำนี้ออกมา หงส์ก็ตกตะลึง
เธอไม่คิดเลยว่าจณัตว์จะเอาคนในครอบครัวองครักษ์มาขู่ตนจริงๆ
ไอ้ชายชั่วน่ารังเกียจคนนี้!
“แต่ถ้าเขาตาย ถึงตอนนั้นพวกนายไม่กลัว……”
“คุณชายจณัตว์จะไม่เป็นอะไร จริงๆ แล้วเขาไม่ลงมือเองหรอกครับ คุณชายจณัตว์บอกว่ายืมแรงคนอื่นจะดีที่สุด”
คำพูดองครักษ์ทำให้หงส์ตกตะลึงเล็กน้อย
ยืมแรงคนอื่น?
หมายความว่าไงนะ?
แต่หงส์ก็ฟังออกเช่นกันว่าจณัตว์จะไม่ลงมือด้วยตัวเอง
หัวใจที่แขวนเอาไว้ก็วางลงในที่สุด
“นายรู้แผนของเขาไหม?”
“ไม่รู้ครับ ประโยคนี้คือสิ่งที่คุณชายจณัตว์บอกผมก่อนจะไปเมื่อกี้ บอกว่าถ้าเจ้าหญิงถามขึ้นมาก็ให้ตอบแบบนี้ เจ้าหญิงจะได้สบายใจ”
“ใครเป็นห่วง?”
หงส์เหมือนแมวหยิ่งที่หางโดนเหยียบ โกรธขึ้นมาทันที
องครักษ์ก้มศีรษะไม่ได้พูดอะไร แต่หงส์หดหู่แทบตายอยู่แล้ว
ไม่แปลกใจที่จณัตว์เข้าออกในวังของเธอได้อย่างเป็นอิสระ ที่แท้เขาก็มีคนของเขาที่นี่
“คนของฉันในนี้มีกี่คนที่เป็นของจณัตว์?”
“ผมไม่รู้ ผมแค่รู้ว่าหน้าที่ของผมคือคุ้มครองเจ้าหญิง นอกจากนี้อาจจะมีการส่งข้อความ อื่นๆ ผมไม่รู้แล้วครับ”
ได้ยินองครักษ์พูดแบบนี้ หงส์ก็อยากจะไปต่อยจณัตว์ไอ้ชายชั่วคนนี้จริงๆ
สิ่งที่เธอภูมิใจที่สุดมาโดยตลอดคือหลายปีที่ผ่านมานี้ตัวเองอยู่ในวังได้อย่างเป็นอิสระไม่มีข้อผูกมัดใดๆ ไม่มีใครมารบกวน เดิมทีแล้วนึกว่าตัวเองสุดยอด ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าที่แท้ก็เพราะมีจณัตว์จัดการคอยปกป้องอยู่เบื้องหลัง ความรู้สึกนี้มันเลวร้ายมากจริงๆ
“ออกไปซะ!”
“ครับ”
องครักษ์เดินจากไปอย่างมีวิสัยทัศน์กว้างไกล
ธีรตาได้ยินทั้งหมดนี้ ก็รู้จักจณัตว์ใหม่แล้ว
คุณชายจณัตว์คนนั้นคงมีความรู้สึกลึกซึ้งกับเจ้าหญิงจริงๆ
ดังนั้นพวกเขาสองคนรู้จักกันเมื่อสองปีก่อน?
แต่ไม่เคยได้ยินเจ้าหญิงพูดถึงคนคนนี้มาก่อนเลย