ตอนที่ 1426
บทที่ 1426 นายมีเกียรติหน่อยได้ไหม?
October 31, 2026
“ฉันไม่ได้ติดสินบน ทุกอย่างเป็นสิ่งที่เธอเต็มใจ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงจณัตว์ก็ค่อนข้างหนักอึ้ง
“เกิดอะไรขึ้น?”
หงส์ตกตะลึงเล็กน้อย จิตใจก็ค่อนข้างประหม่า
จณัตว์พูดเสียงทุ้ม “กล้าณรงค์ฆ่าชายที่เธอรักมากที่สุด บีบบังคับจนแม่เธอเป็นบ้า พ่อเธอทนการโจมตีนี้ไม่ไหว ดื่มเหล้าเมา ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต หลังจากพ่อจากไปไม่นานแม่เธอก็ตกน้ำจมน้ำตาย”
นี่คือโศกนาฏกรรม เพราะการแย่งชิงด้วยกำลังของกล้าณรงค์ สร้างการตายอย่างอนาถของครอบครัวหนึ่ง
ทันใดนั้นหงส์ก็ค่อนข้างรู้สึกแย่
“ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?”
“น่าจะตายแล้วมั้ง”
“น่าจะ?”
หงส์รีบพูด “ทำไมนายไม่พาเธอออกมา?”
“เธอสิ้นหวังอยากตาย และฉันก็พาออกมาไม่ได้”
ในใจจณัตว์จะรู้สึกดีได้อย่างไร?
แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่อยากมีชีวิตแล้วจริงๆ ไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นทนอะไรมาบ้าง จณัตว์รู้แค่ว่าเธอชอกช้ำระกำใจ
ร่างกายเธอมีแผลเป็นและบาดแผลมากมาย เป็นแผลไหม้มากที่สุด เป็นรอยแผลที่ถูกก้นบุหรี่จี้ ร่างกายมีรอยฟกช้ำด้วย เป็นรอยฟกช้ำหลังจากถูกบังคับ มีรอยจากการถูกตีด้วยแส้ และถูกเทียนหยดอีกด้วย
กล้าณรงค์นั่นเลวระยำจริงๆ
เขาสามารถรักษาบาดแผลภายนอกของผู้หญิงได้ แต่ไม่สามารถรักษาบาดแผลทางจิตใจของเธอได้ และเด็กในท้องผู้หญิงก็หัวใจหยุดเต้นแล้ว และผู้หญิงเป็นคนกินยาทำให้เด็กตายในท้องเอง
เธอปฏิเสธการผ่าตัดเอาลูกออก ดังนั้นเธอน่าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน
จณัตว์บอกเรื่องเหล่านี้กับหงส์ด้วยความเสียใจ หงส์เกิดอารมณ์อัดอั้นตันใจอย่างมาก
“กล้าณรงค์ตายแบบนี้ สบายมันจริงๆ”
“ก็ไม่ถือว่าสบายนะ ผู้หญิงวางยามันก่อน ให้ทั้งร่างมันหมดแรง จากนั้นก็หยิบกรรไกรมาตัดให้มันกลายเป็นขันที เรื่องนี้คงเป็นการโจมตีที่รุนแรงที่สุดสำหรับกล้าณรงค์แล้ว และผู้หญิงยังบอกกล้าณรงค์อีกว่า ลูกในท้องเธอตายไปตั้งนานแล้ว ตอนนั้นกล้าณรงค์มีความรู้สึกอยากฆ่าเธอแล้ว แต่น่าเสียดายที่มันไม่มีเรี่ยวแรง”
เมื่อจณัตว์พูดเรื่องนี้ในใจก็รู้สึกอึดอัดอย่างมาก
ก่อนหน้านี้ผู้หญิงให้คนมาบอกข่าวกับเขา บอกว่าสามารถช่วยฆ่ากล้าณรงค์ได้ พวกเขาตกลงกันว่าหลังจากเสร็จเรื่องจะแต่งงานกับผู้หญิง ผู้หญิงก็ตกลง ใครจะไปรู้ว่าเธอหลอกเขา เธอไม่ได้ตั้งใจจะมีชีวิตอยู่
ผู้หญิงตัดแขนตัดขากล้าณรงค์ โยนใส่ในหม้อแล้วต้มจนสุก เอาให้ฉัตรพลกิน หลังจากฉัตรพลกินไปหนึ่งคำก็บอกเขาว่ามันคือเนื้อและกระดูกของกล้าณรงค์ ทำให้ฉัตรพลกระฟัดกระเฟียดทันที และฆ่าผู้หญิงตรงนั้นเลย
ว่ากันว่าผู้หญิงตายอย่างน่าอนาถ น่าเวทนาเกินกว่าจะดู
เรื่องเหล่านี้จณัตว์ไม่ได้บอกหงส์
ถึงแม้หงส์จะดูกล้าหาญมาก แต่ก็แค่สาวน้อยใจดีคนหนึ่งเท่านั้น
เรื่องกระหายเลือดเหล่านั้นให้มันล่องลอยไปเถอะ
หลังจากหงส์บอกเรื่องนี้กับบุริศร์ก็เห็นจณัตว์มองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย
“นายมองฉันแบบนี้ทำไม?”
“เดี๋ยวเครื่องบินที่จะมารับฉันจะถึงแล้ว ของคุณเก็บเสร็จหรือยัง?”
คำพูดจณัตว์ทำให้หงส์กระโดดขึ้นมาทันที
“ล้อเล่นอะไร? ฉันบอกตอนไหนว่าจะไปกับนาย?”
“ไม่ไปกับฉัน อยู่ต่อหาราชบุตรเขยหรือไง? อย่าลืมสิ คนทั้งประเทศรู้หมดแล้วว่าสมชัยชี้คุณให้ฉัน”
“แต่นายตายไปแล้ว”
หงส์ค่อนข้างสะใจ เรื่องนี้เธอเป็นคนวางแผน
จณัตว์กลับยิ้มขณะพูดขึ้น “ฉันบอกทุกคนได้ทุกเมื่อว่าฉันยังมีชีวิตอยู่”
“นายบ้าไปแล้วเหรอ?”
หงส์จ้องจณัตว์ พบว่าในดวงตาผู้ชายคนนี้มีความจริงจังเล็กน้อย
ไม่คิดว่าเขาจะเอาชีวิตตัวเองมาขู่เธอ?
“จณัตว์ นายสนุกเหรอ? ชีวิตคือของนาย อยากตายอยากอยู่ก็แล้วแต่นาย”
“ได้ งั้นตอนนี้ฉันจะกลับไปที่ตระกูลแหลมวิไล”
พูดจบจณัตว์ก็ลุกขึ้นจะไป แต่ถูกหงส์จับเอาไว้
“พอได้แล้วโอเคไหม? มันจะตายจริงๆ!”
“คุณแคร์ไหม?”
ท่าทางอันธพาลของจณัตว์ทำให้หงส์อยากจะลงมือทำร้ายเขาจริงๆ เลยล่ะ
“นายอย่าบังคับฉันได้ไหม?”
“ที่นี่มีคนที่คุณยังเป็นห่วงเหรอ? น้องชายธีรตาก็ไปถึงเมืองชลธีของเราแล้ว คุณกับธีรตาออกไปจากที่นี่ก็น่าจะไม่มีอะไรต้องกังวล”
คำพูดจณัตว์ทำให้หงส์หดหู่อีกครั้ง
“ข้างกายฉันมีคนของนายกี่คน? อย่าบอกฉันนะว่าคนข้างกายฉันเป็นคนของนายหมดเลย! หลายปีที่ฉันทำงานอย่างหนักด้วยคือเป็นคนของนายทั้งหมดเหรอ?”
“ไม่ใช่ มีแค่สามสี่คนเท่านั้น”
จณัตว์มองหงส์โกรธ ไม่คิดว่าจะสุขใจนิดหน่อย
“ไอ้ชั่ว!”
หงส์รู้สึกว่าถ้าตัวเองเชื่อสิ่งที่เขาพูดก็บ้าแล้ว แต่ธีรตาเก็บของเรียบร้อยแล้ว ในขณะนี้เคาะประตูแล้วถาม “เจ้าหญิง เราไปกันเมื่อไรคะ?”
“ไปๆๆ ไปกับผีน่ะสิ”
“ผู้หญิงห้ามพูดคำหยาบ”
จณัตว์ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ไม่เกี่ยวกับนาย!”
“ฉันสนคุณไม่ได้เหรอ?”
จณัตว์เข้าใกล้หนึ่งก้าวทันที ร่างสูงร้อยแปดสิบเจ็ดทำให้หงส์ตกใจจนถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่ได้ตั้งใจ