ตอนที่ 1427
บทที่ 1427 โดนลักพาตัวมาน่ะ ฉันก็ไม่อยากหรอก
October 31, 2026
เมื่อเครื่องบินลงจอดที่เมืองชลธี ธรรศก็กำลังรออยู่แล้ว แต่ข้างกายมีธรณีด้วย
เพราะมีความสัมพันธ์กับนรมน ธรณีจึงรู้ทุกอย่าง ดังนั้นตอนที่จณัตว์เปลี่ยนเวลากลับมาชั่วคราว ตั้งใจจะจัดการกล้าณรงค์ก่อน ธรรศก็สารภาพกับธรณีแล้ว
ตอนนี้บุญทิวาและนงลักษณ์ยังไม่กลับมา
เรื่องราวในประเทศFยังไม่จบ พวกเขาไม่เหมาะที่จะปรากฏตัว จะได้ไม่ทำให้ความโกลาหลยิ่งใหญ่โต
“ลงจอดแล้ว จณัตว์คือชายคนนั้นใช่ไหม?”
ธรณีค่อนข้างตื่นเต้น
ธรรศพยักหน้า รีบเดินเข้าไป
“จณัตว์ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!”
เขากอดจณัตว์ยกใหญ่
จณัตว์เห็นธรณีดูจริงใจมาก อาธรรศคนนี้ได้รับบทบาทเป็นพ่อมากมายในชีวิตเขา เป็นหินนำทางให้เขาด้วย ตัวเองมีวันนี้ได้ก็หนีไม่พ้นความพยายามของอาธรรศ
“อาธรรศ ผมกลับมาแล้ว”
ท่าทางยิ้มแย้มของจณัตว์ทำให้หงส์ตกตะลึงเล็กน้อย
ไม่คิดว่าชายคนนี้จะมีรอยยิ้มจริงใจแบบนี้?
ยิ้มแล้วดูดีมาก
หัวใจดวงนั้นของธรณีที่แขวนอยู่ก็วางลงมาในที่สุด
“ไอ้ตัวแสบ ฉันตกใจแทบตาย บอกฉันจะว่าจะไปจัดการธุระนิดหน่อยชั่วคราว ไม่คิดว่าจะจัดการเรื่องใหญ่ขนาดนี้ อันตรายขนาดนี้ นายอยากให้ฉันไร้ยางอายไปเจอพ่อนายใช่ไหม?”
ธรณีชกไหล่เขาอย่างแรง พูดด้วยความปวดใจกึ่งตำหนิ
“นี่ผมก็กลับมาแล้วไง คราวนี้ไม่ไปแล้วจริงๆ”
“ไม่ไปก็ดี ไม่ไปก็ดี”
ดวงตาธรณีชื้นเล็กน้อย
ธรณีเข็นรถเข็นไปหา
“จณัตว์ ฉันคืออาธรณี ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”
ขาธรณีพิการได้อย่างไร จณัตว์รู้มาตลอด ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาไม่มีคนขี้ขลาด ในเวลานั้นจณัตว์ดีใจมากที่ตัวเองเป็นคนในตระกูลทวีทรัพย์ธาดา
“อาธรณี ต่อไปได้โปรดดูแลผมเยอะๆ นะครับ”
จณัตว์กอดธรณี ดวงตาค่อนข้างแดงก่ำแล้ว
ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาในรุ่นนี้ นอกจากธรรศ คนอื่นๆ บาดเจ็บล้มตาย ทนความทรมานใดๆ ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจริงๆ
“เจ้าเด็กแสบ”
จริงๆ แล้วธรณีก็อายุมากกว่าจณัตว์ไม่เท่าไร อารมณ์ในขณะนี้ซับซ้อนอย่างมาก
“เคยเจอพ่อนายหรือยัง?”
“ยังครับ รอเรื่องในประเทศFจบก่อน ผมจะไปรับพ่อกลับบ้านเอง”
นี่คือคำสัญญาของจณัตว์
“โอเคๆๆ”
ธรณีพูดโอเคสามคำ และไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดอะไร
จณัตว์ดึงหงส์ที่งุนงงอยู่ข้างๆ มา ยิ้มแล้วพูดขึ้น “อาธรรศ อาธรณี นี่ญาณินภรรยาผม ต่อไปได้โปรดพวกคุณอาดูแลเยอะๆ นะครับ”
จู่ๆ หงส์ก็ถูกดึงไปตรงหน้าธรรศและธรณี ก็ประหม่าเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้
“เปล่านะคะ ไม่ใช่”
“ไม่ใช่อะไร? คุณไม่ชอบที่เรายังไม่ได้จดทะเบียนกันใช่ไหม? เดี๋ยวเราก็ไปแล้ว”
จณัตว์พูดอย่างอันธพาลเป็นพิเศษ
หงส์อยากจะชกเขาจริงๆ แต่ก็ยังทนไว้
“สวัสดีค่ะอาธรรศ อาธรณี”
“โอเคๆๆ รีบกลับบ้านกันเถอะ”
ธรรศดีใจจริงๆ
หลานชายกลับมาไม่พอ ยังพาสะใภ้กลับมาด้วย นี่เป็นเรื่องใหญ่ของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเลยนะ
จณัตว์กลับยิ้มขณะพูดขึ้น “ไม่รีบครับ ผมกับเธอไปคุยเรื่องหลักฐานก่อน”
“แจ้งจดทะเบียนสมรสหรือยัง?”
ธรรศก็รู้ขั้นตอน
“แจ้งนานแล้วครับ ยืนยันแล้ว เก็บอยู่ในกระเป๋าผม”
ท่าทางดีใจของจณัตว์ทำให้ตาแก่โสดสองคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดารู้สึกอิจฉาทันที
“ฉันไม่ไป”
หงส์ประท้วงเสียงเบา
“คุณว่าไงนะ?”
สีหน้าจณัตว์มืดมนทันที ไม่ต้องบอกเลยว่าท่าทางนั้นน่ากลัวแค่ไหน
หงส์ตัวสั่นโดยไม่ได้ตั้งใจ ประโยคฉันไม่ไปนั้นยังไงก็พูดไม่ออก
ธรณีและธรรศมองพวกเขาสองคน ค่อนข้างสงสัยมาก แต่กลับพูดเสียงทุ้ม “ตอนนี้นรมนยังได้รับบาดเจ็บอยู่ พวกเธอจัดการเสร็จแล้วก็กลับบ้านไปดู จากนั้นก็ไปเยี่ยมพวกนรมนหน่อย”
“ครับ”
จณัตว์กลับมายิ้มอีกครั้ง
หงส์จึงถูกจณัตว์พาไปที่สำนักกิจการพลเรือนแบบนี้ ด้วยความพยายามไม่นานก็กลายเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว
เธอมองทะเบียนสมรส ขมวดคิ้วแน่น ผู้ชายข้างกายกลับมีความสุขสุดๆ
หงส์กำลังจะเอาทะเบียนสมรสเก็บ แต่จณัตว์ดึงไป
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเก็บทะเบียนสมรส”
“มีสิทธิอะไร?”
“สิทธิที่ฉันเป็นสามีคุณ”
จณัตว์พูดคำนี้อย่างมั่นใจมาก
หงส์หดหู่มาก ไม่มีความสุขของการแต่งงานเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกค่อนข้างคับแค้นใจ
“จณัตว์ ฉันไม่อยากแต่งกับนาย”
“สายไปแล้ว”
“เราหย่ากันได้”
“คุณลองพูดอีกทีสิ”