ตอนที่ 1431
บทที่ 1431 ตัวเองไม่ได้ป่วยจริงๆ ใช่มั้ย
October 31, 2026
บุริศร์รู้สึกว่าตอนนี้ถ้าตัวเองสลบลงไปก็ไม่ต้องเผชิญกับคำถามอย่างนี้ของนรมนใช่ไหม
ขณะกำลังคิดอย่างนี้ นรมนก็พูดขึ้น “คุณคงจะไม่สลบใช่มั้ย มิลินล่ะ เธอหายไปไหนแล้ว”
ท่าทางนี้มีความรู้สึกไม่มีวันจบสิ้น
บุริศร์เลิกคิดที่จะดิ้นรนแล้ว
“ที่รัก เป็นความผิดของผมโอเคมั้ย คุณพูดมาเลย คุณต้องทำยังไงกันแน่ถึงจะหายโกรธ ผมรับรองจะให้ความร่วมมือ”
“ฉันจะไปเดทกับเด็กหนุ่ม ฉันอยากจะมีประสบการณ์จีบกันและถูกตามจีบ ตอนนี้คิดๆ ดูก่อนแต่งงานชอบผู้ชายอย่างคุณ เสียเปรียบชะมัด”
นรมนพูดออกไปเช่นนี้ บุริศร์เกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง
เธอเข็นเก้าอี้รถเข็นเข้าไปในห้อง หยิบมีดปอกผลไม้ยื่นให้นรมน
“หมายความว่าไงคะ”
นรมนงงงวย
บุริศร์พูดขึ้นจริงจัง “ถ้าคุณเป็นหม้ายก็ไปนัดเดทกับเด็กหนุ่มได้อย่างเปิดเผยแล้ว”
“แต่เป็นการฆ่าคนผิดกฎหมาย”
นรมนพูดขึ้นอย่างน้อยใจ
“บุริศร์ อย่าทำร้ายฉัน ฉันพูดแล้วไงความรู้สึกของคุณต่อฉันไม่บริสุทธิ์ คุณยังไม่ยอมรับอีก ดูสิ หางจิ้งจอกโผล่ออกมาแล้ว ยังคิดจะให้ฉันฆ่าคนหรือไง คุณกลัวว่าข้างนอกจากมีเพื่อนสนิท อยากให้ฉันออกไปใช่ไหมล่ะ”
นรมนยิ่งพูดยิ่งไม่มีเหตุผล
บุริศร์จู่ๆ ก็รู้สึกว่านรมนตอนนี้เหมือนกับวิตกกังวล หรือว่าเขาทำให้เธอตกใจจนเกิดความผิดปกติขึ้น
“ทั้งชีวิตนี้ผมมีภรรยาคนเดียว ผู้หญิงคนเดียว คนรักคนเดียว ฟังเข้าใจแล้วยัง”
“ผู้หญิงสามคนไง งั้นฉันก็ยิ่งเสียเปรียบ”
ความสามารถจับแพะชนแกะของนรมนทำให้บุริศร์แทบเป็นบ้า
“พอละ ยิ่งพูดกับคุณฉันยิ่งเซ็ง กลับห้องนอนละ”
นรมนพูดจบก็วางมีดปอกผลไม้ จากนั้นก็ลุกไปห้องนอนที่อยู่ติดกัน ทิ้งให้บุริศร์งุนงงอยู่ตรงนั้นคนเดียว
บุริศร์รู้สึกเซ็งสุดๆ
เมื่อไหร่ช่วงเวลานี้จะจบลงเสียที เมื่อไหร่นรมนถึงจะกลับมาปกติ เขาแทบจะทนรับอารมณ์หดหู่และคำพูดกระแทกแดกดันเย็นชาไม่ไหวแล้วจริงๆ
นรมนเข้าห้องแล้วสายตาครุ่นคิด
คำพูดของลูกชายกานต์เหมือนคลื่นทะเลลูกใหญ่ซัดสาดในก้นบึ้งหัวใจเธอ
เขาพูดว่าหม่ามี้ถ้าไม่ใช่วัยทองก่อนวัยอันควร ก็ตั้งท้อง อารมณ์แปรปรวนหนักขนาดนี้ อยากจะให้คนอื่นมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
ประโยคนี้ฟังแล้วเป็นเพียงการบ่น แต่กับนรมนคนพูดไม่ตั้งใจแต่มีความหมายกับคนฟัง
เดือนนี้ประจำเดือนเธอมาช้าหนึ่งสัปดาห์ และเรื่องครั้งนี้แม้ว่าเธอจะโกรธมาก และคิดอยากจะทำให้บุริศร์จดจำ ครั้งหน้าจะได้ไม่คิดไปเองอีก ไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเอง แต่ตอนที่เธอเห็นบุริศร์ ความโมโหที่ระงับไม่ได้ก็เกิดขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
และเธอก็อยากทะเลาะมากๆ กระทั่งหุนหันอยากจะทะเลาะกับบุริศร์ใหญ่โต
ความรู้สึกนี้คิดอย่างไรก็ไม่ปกติ แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าไร้เหตุผล
แต่ความอึดอัดในใจระบายออกมาไม่ได้ เห็นอะไรก็ขัดหูขัดตา
เธอเป็นอะไรกัน
หรือว่าวัยทองก่อนวัยอันควรจริงๆ
คิดถึงตรงนี้ นรมนค่อนข้างกังวล
ส่วนเรื่องตั้งท้อง นรมนไม่คิดเช่นนั้น
บุริศร์เคยบอกว่า ป้องเป็นคนผ่าตัด นรมนรู้ระดับความสามารถของป้องดี และตอนนั้นบุริศร์ก็ตัดสินใจแน่วแน่ไปผ่าตัด ย่อมไม่มีปัญหาแน่ อีกอย่างหนึ่ง ต่อให้การผ่าตัดของป้องผิดพลาด ตัวเองท้องขึ้นมาจริงๆ ช่วงนี้มิลินดูแลสุขภาพเธอตลอด จะดูไม่ออกได้อย่างไร
ถ้าหากเธอท้องจริงๆ มิลินจะไม่รู้ได้อย่างไร
นรมนรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะบ้าแล้ว ในตัวเหมือนมีสัตว์ประหลาดอยู่ พร้อมจะกระโดดออกมาฉีกเธอตลอดเวลา
อารมณ์หงุดหงิดพัวพันเธอ เธออยากจะไปหาจณัตว์ช่วยตรวจให้ แต่ดูเหมือนจณัตว์ยุ่งมาก และอีกอย่างเขาเพิ่งจดทะเบียนกับหงส์ ตัวเองไปรบกวนตอนนี้ไม่ค่อยเหมาะ
เธอก็นึกถึงโพนี่
โพนี่คลอดลูกแล้วก็อยู่บ้านเลี้ยงลูกตลอด พูดให้ชัดก็คือเธอไม่ได้ส่งของขวัญครบเดือนให้ลูกชายของป้อง ตอนนี้เธอยังมีบาดแผล ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง หากไปแล้วทำให้ภรรยาและลูกของเขาไม่สบาย ก็ไม่ค่อยเหมาะสม
ได้ยินมาว่าช่วงนี้รมิดาไปทำงานที่ต่างประเทศ ยังกลับมาไม่ได้ช่วงนี้
นรมนพบว่าตัวเองไม่มีใครสักคนจะพูดคุยด้วยได้
คมทิพย์อยู่ก็จริง แต่นรมนไม่รู้จะพูดกับเธอยังไงดี เป็นไปได้มากที่เธอคงจะรู้สึกว่าตนเองไร้เหตุผล
นรมนถอนหายใจยาวๆ อีกครั้ง
ยากจัง
เธอจู่ๆ ก็คิดถึงนภดลกับปาณี
จริงสิ
ครั้งนี้กลับมาทำไม่เจอสองคนนี้
นรมนโทรไปหาชัยยศทันที
“ชัยยศ นภดลกับปาณีล่ะ”
“คุณนาย พวกเขาฝึกพิเศษอยู่ที่เกาะครับ ยังไม่กลับมา”
ชัยยศรีบตอบ
“ไปนานเท่าไหร่แล้ว”
“ไปตั้งแต่ตอนที่คุณกับประธานบุริศร์ไม่อยู่เมืองชลธีครับ”
เมื่อได้ยินชัยยศตอบเช่นนี้ นรมนรู้สึกว่าพวกเขาไปนานมากแล้ว และอีกอย่างตอนนี้เธอก็คิดถึง ปาณี
ไม่รู้ว่าตอนนี้นภดลกับปาณีเป็นยังไงบ้างแล้ว
“โทรหาพวกเขา ให้พวกเขากลับมาละกัน บอกว่าฉันคิดถึงปาณี”
“ครับ”
ชัยยศรีบทำตามคำสั่ง
บุริศร์ที่อยู่ในห้องนอนใหญ่ได้ยินนรมนคุยโทรศัพท์ ก็ยิ่งรู้สึกเซ็ง
แม้แต่พยาบาลพิเศษก็คิดถึง แล้วไม่คิดถึงเขาหรือไง