ตอนที่ 1440
บทที่ 1440 เขาไม่เกรงใจจริงๆ
October 31, 2026
“บุริศร์! นายกำลังทำอะไร”
เจตต์เพิ่งรู้ความสัมพันธ์ระหว่างบุริศร์กับหงส์ และได้ข้อมูลมาโดยบังเอิญ ตอนนี้คิดว่านรมนท้อง หงส์อยู่กับจณัตว์ เขาคิดจะมาเยี่ยมนรมน แต่นึกไม่ถึงจะมาเห็นบุริศร์กอดกับหงส์
ชักจะเกินไปแล้ว!
นรมนเพิ่งจะท้อง บุริศร์ก็นอกใจแล้วหรือ
และยังเป็นสมภารกินไก่วัด คาดไม่ถึงบุริศร์จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกับหงส์ เขาไม่รู้หรือหงส์เป็นภรรยาของจณัตว์
เจตต์โมโหเดินเข้าไปหาบุริศร์ ทำให้หงส์ตกใจ
น้ำตาของเธอยังเปรอะหน้า มองเห็นเจตต์เดินเข้ามาหาบุริศร์โมโหโกรธา หันมาบังตัวบุริศร์ทันที
“คุณจะทำอะไร”
หมัดของเจตต์เกือบมาถึงหน้าหงส์แล้ว แต่ก็หยุดค้างอย่างนั้น
“ถอยไป!”
เสียงของเขาเย็นชา
บุริศร์เข้าใจแล้วเขาเข้าใจผิดอะไร พูดเสียงเบา “ฉันกับหงส์ไม่ได้มีอะไรกัน เธอเป็นน้องสาวฉัน”
“เชื่อตายล่ะ! ฉันเห็นเต็มสองตาพวกนายสองคนกอดกัน พวกนายกล้าทำอย่างนี้กับนรมนได้ไง”
เจตต์โกรธจัด แต่หงส์ยืนขวางหน้า ทำให้เขาสั่งสอนบุริศร์ไม่ได้
หงส์ถึงได้รู้ตัวเมื่อกี้ตัวเองทำอะไร
“ขอโทษค่ะ เมื่อกี้ฉันอารมณ์ไม่ดี มีเรื่องกลุ้มใจนิดหน่อย ไม่เกี่ยวกับเฮียบุริศร์ค่ะ”
หงส์มองบุริศร์ขอโทษ
บุริศร์พูดขึ้น “ฉันบอกแล้ว เธอเป็นน้องสาวของฉัน”
“ไอ้ห่า...”
“เจตต์!”
เจตต์ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกบุริศร์ตัดบท
สีหน้าเขาบูดบึ้ง เสียงก็ยิ่งเย็นชา
ใช่ว่าเจตต์ไม่เคยเห็นบุริศร์เป็นอย่างนี้ แต่ตอนนั้นเขาทำเพื่อปกป้องนรมน ตอนนี้นึกไม่ถึงเขาจะทำอย่างนี้กับเขาเพื่อหงส์คนนี้ เจตต์รู้สึกโมโหเดือดดาล
เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง บุริศร์ก็พูดกับหงส์ “ขึ้นเครื่องเถอะ ไปแล้วระวังตัวเองด้วย มีเรื่องอะไรอย่าลืมปรึกษากับจณัตว์ ที่ประเทศFเขาพึ่งพาได้ อีกอย่างฉันเชื่อว่าจณัตว์ไม่ใช่คนตื้นเขินอย่างนั้น ถ้าใช่ละก็ เขาไม่มีทางแต่งงานกับเธอ อย่าคิดมาก ทำตามหัวใจตัวเอง หงส์ ความสุขเราต้องเป็นคนไขว่คว้าเอง คนอื่นให้ไม่ได้ และช่วยไม่ได้ เธอคิดให้ดีล่ะ ถ้าชาตินี้ขาดจณัตว์ไม่ได้ ก็มีบางเรื่องที่เธอต้องเผชิญหน้า”
ใจของหงส์เหมือนหยุดเต้น จากนั้นก็เห็นทางสว่างทันใด
จริงสิ
ตอนนี้เธอคือภรรยาของจณัตว์ ไม่ใช่องค์หญิงห้าของประเทศF ต่อให้สมชัยเป็นพ่อแท้ๆ ของเธอแล้วอย่างไรล่ะ ขอแค่จณัตว์เชื่อเธอ รักเธอ เธอก็จะทุ่มเทจิตใจให้กับเขา
“เฮียบุริศร์ ฉันรู้แล้วค่ะ ฉันไปครั้งนี้ไม่รู้จะกลับมาเมื่อไหร่ ฝากพี่ดูแลนรมนให้ดีนะคะ”
“อึม รอพวกเธอกลับมา พวกเราค่อยเจอกัน ถึงตอนนั้นเธอจะแต่งงานออกเรือนจากตระกูลโตเล็ก ให้จณัตว์จัดงานแต่งงานให้เธอสมเกียรติ ลูกสาวของตระกูลโตเล็กจะยอมถูกรังแกไม่ได้”
คำพูดของบุริศร์พลันทำให้หงส์น้ำตาไหลพรากอีกครั้ง
“เฮียบุริศร์!”
“ต่อไปเรียกพี่ชาย”
บุริศร์กางสองแขนออก กอดหงส์ในอ้อมกอดต่อหน้าเจตต์ ตบบ่าของเธอเบาๆ พูดอ่อนโยน “ตระกูลโตเล็กคือบ้านของเธอ ไม่มีใครกล้ารังแกเธอ ฉันกับนรมนไม่ยอมให้ใครรังแกเธอ จำไว้ล่ะ ต่อไปเธอคือหงส์ เธอคือน้องสาวของบุริศร์ น้องสาวแท้ๆ”
หงส์ร้องไห้โฮอีกครั้ง
เจตต์ลูบจมูก ทำไมรู้สึกเหตุการณ์ตรงหน้าไม่เหมือนนอกใจล่ะ
บุริศร์กับหงส์ไม่สนใจเจตต์ บุริศร์ส่งคนไปคุ้มครองส่งหงส์ไปประเทศF
ตอนที่เครื่องบินขึ้นไป สีหน้าของบุริศร์ไม่ค่อยดีจ้องมองเจตต์
เจตต์ลูบจมูก พูดขึ้น “พวกนายสองคนเป็นอะไรกันแน่”
“นายหูหนวกหรือไง ฟังไม่เข้าใจหรือไง”
บุริศร์พูดจบก็เข็นรถเข็นหนีไป
เจตต์เดินตามหลัง เข้าไปเข็นรถเข็นให้เขา พูดขึ้น “พวกนายผู้ชายผู้หญิงกอดกัน ฉันเข้าใจผิดก็เป็นเรื่องปกติหรือเปล่า”
“นายก็เลยตาบอดงั้นสิ”
“เฮ้ บุริศร์ พอเหอะๆ นึกว่าฉันกลัวนายหรือไง เชื่อมั้ยล่ะฉันจะไปบอกนรมน”
เจตต์รู้สึกว่าถูกบุริศร์ดูถูก
บุริศร์นึกถึงสุขภาพของนรมน ในที่สุดก็หยุดลงแล้วพูดขึ้น “ถ้าฉันจะมีอะไรกับหงส์ คงจะมีไปนานแล้ว ไม่รอให้ถึงตอนนี้หรอก อีกอย่าง เรื่องนี้ห้ามบอกนรมน”
“ทำไมล่ะ นายต้องมีทำผิดอะไรแหงๆ ไม่งั้นทำไมต้องปิดบังนรมนล่ะ”
คำพูดของเจตต์ทำให้บุริศร์กลอกตามองบน
“ฉันไม่เข้าใจจริงๆ บริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลมีนายจะไม่ล้มละลายได้ยังไง”
“บุริศร์ นายโจมตีให้น้อยๆ หน่อย อย่าคิดว่าฉันฟังไม่ออกนายเสียดสีฉันไม่มีสมอง นายไม่บอกฉัน ฉันจะรู้ได้ไงมันเรื่องอะไร นรมนเป็นน้องสาวของฉัน นายกอดกับผู้หญิงคนอื่น ฉันถามไม่ได้หรือไง”
เจตต์พูดจริงจัง
เห็นแก่ที่เขาทำทุกอย่างเพื่อนรมน บุริศร์เล่าความสัมพันธ์ของตัวเองกับหงส์ให้เจตต์ฟัง และยังเล่าเรื่องของเอกฉัทที่เพิ่งเกิดขึ้นด้วย
ในที่สุดเจตต์ก็เข้าใจทำไมบุริศร์รับหงส์เป็นน้องสาว
ตอนนี้สถานะของหงส์ในตระกูลทวีทรัพย์ธาดาขัดเขินมาก