บทที่ 1451 บ้าไปแล้วจริงๆ

ทันใดนั้นนรมนก็ไม่อยากพูดกับนภดลสักประโยคเดียว

“พอแล้ว ก็ไม่มีอะไรแล้ว แค่อยากให้นายสนใจการเคลื่อนไหวทางด้านประเทศFหน่อย ถึงตอนนี้เราไม่สามารถแทรกแซง แต่อย่างน้อยฉันก็ต้องรู้การเคลื่อนไหว ช่วงนี้นายไม่มีธุระก็กลับไปจัดระเบียบอาณาจักรรัตติกาลหน่อย อย่าเอาแต่เสริมความแข็งแกร่งของตัวเองคนเดียว เสริมความแข็งแกร่งให้ภาพรวมอาณาจักรรัตติกาลด้วย ช่วงก่อนหน้านี้นายอารมณ์ไม่ดี ถือว่าลาหยุดให้นายผ่อนคลายจิตใจแล้ว ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปกลับมาบริหารเถอะ”

นภดลได้ยินนรมนพูดแบบนี้ ก็นึกถึงสิ่งที่นักบินเคยพูดกับเขาอย่างช่วยไม่ได้ จึงขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้

“คุณนาย ผมได้ยินว่าตอนอยู่เมืองเล็กในต่างประเทศคุณใช้หน่วยงานเก่าของอาณาจักรรัตติกาลตอนต้องการคนเหรอ?”

“ทำไม? นายมีความคิดอะไรเหรอ?”

นรมนไม่ได้รู้สึกว่านภดลกำลังยกทัพมาสอบปากคำ เธอรู้จักนภดลดี เจตนาที่ถามแบบนี้ในใจต้องมีความคิดอะไรบางอย่างแน่นอนถึงถามขึ้นมา ไม่มีความรู้สึกอิจฉาอะไร

นภดลคิดไตร่ตรองสักพักแล้วพูดขึ้น “ผมอยากให้กิมจิเข้ามาใหม่อีกครั้ง และกองกำลังเก่าเบื้องหลังเขาด้วย เพราะความผิดพลาดของกิมจิคนเดียวในตอนแรกทำให้ทุกคนแยกย้ายกันไปหมด มันไม่ค่อยยุติธรรมกับคนอื่น”

“เรื่องนี้นายไปจัดการก็ได้ ตอนนี้นายเป็นหัวหน้าใหญ่อาณาจักรรัตติกาล ทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องอาณาจักรรัตติกาลก็มอบให้นายไปจัดการ สภาพฉันในตอนนี้นายก็เห็นแล้ว ไม่มีพลังไม่มีอารมณ์ไปสนใจเรื่องเหล่านี้ ฉันเชื่อว่านายทำได้”

นรมนลูบท้องตัวเอง รัศมีความเป็นแม่ปรากฏบนใบหน้า

นภดลพูดขึ้นเรียบๆ “ไม่มีอารมณ์สนใจอาณาจักรรัตติกาล แต่มีอารมณ์มาสนใจการนัดบอดคนอื่น?”

คำพูดนี้ทำให้นรมนตกตะลึงทันที

นภดลในอดีตมีชีวิตอยู่เพื่อคำสัญญาหนึ่ง เหมือนซากศพเดินได้ ดวงตาไร้แสง แต่นภดลในตอนนี้ร่าเริง ถึงแม้จะสงบเก็บตัวเหมือนเดิม แต่ปิดบังแสงในดวงตาไม่มิด

แล้วใครให้ชีวิตใหม่กับเขา?

ปาณีไหม?

นึกถึงท่าทางหดหู่ของปาณี นรมนก็เข้าใจทันที

“นายรู้สึกยังไงกับปาณีกันแน่?”

“นี่มันเรื่องส่วนตัว ไม่รวมอยู่ในเรื่องงาน ถ้าคุณนายไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมลงไปก่อนนะ ร่างกายผมไม่ดี ช่วงนี้ต้องดูแลร่างกายให้เต็มที่ ผมจะใช้ดุลยพินิจคิดไตร่ตรองว่าจะเอาเรื่องอะไรมาโต้ตอบคุณ”

นภดลพูดจบก็หันตัวเดินไป

นรมนรู้สึกหดหู่ทันที

“เฮ้ ฉันคือนายหญิงของนายนะ ไม่คิดว่านายจะไร้เหตุผลแบบนี้! ใครให้ความกล้าหาญกับนาย?”

“ผมเชื่อว่าประธานบุริศร์จะเห็นด้วย”

นภดลพูดจบ มุมปากก็วาดโค้งขึ้นมา ทำให้นรมนนึกว่าตัวเองมองผิดทันที

ผู้ชายคนนั้นยิ้มเป็นจริงๆ เหรอ?

ดูเหมือนเขาจะออกจากเรื่องก่อนจริงๆ แล้ว

แต่ปาณีบอกว่าระหว่างพวกเขายังไม่ได้คุยอะไรกัน ดังนั้นนภดลต้องการการกระตุ้นจากภายนอกสักหน่อย เธออุดอู้จนไม่สบายใจพอดี แนะนำผู้ชายสองสามคนให้ปาณีไปเจอสักหน่อยก็ไม่เลว

คิดแบบนี้ นรมนก็ยิ้มขึ้นมาทันที

“คิดเรื่องมีความสุขอะไรถึงได้ยิ้มเบิกบานขนาดนี้?”

บุริศร์เข็นรถเข็นเข้ามา เห็นรอยยิ้มสดใสของนรมน ก็ถามอย่างอดไม่ได้

“ฉันอยากให้ปาณีนัดบอด”

เมื่อนรมนพูดคำนี้ออกไป บุริศร์ก็ตกตะลึงทันที

“นัดบอด? เธอชอบนภดลไม่ใช่เหรอ?”

“จะชอบยังไงก็ต้องให้เขาตอบสนองไม่ใช่เหรอ? คุณดูลักษณะอึมครึมของนภดล ฉันไม่อยากให้ปาณีรู้สึกแย่ เธอยังสาว ทำไมต้องห้อยตาอยู่บนต้นไม้คอคด? และเธอก็ตกลงแล้วด้วย เห็นด้วยที่ฉันเตรียมนัดบอดให้”

นรมนพูดอย่างภูมิใจ ไม่รู้เลยว่าเพราะนภดลลืมอะไรบางอย่างจึงกลับมาอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ในดวงตาก็มีอารมณ์เคลื่อนผ่านไป

ปาณีกลับมาถึงห้อง ในใจก็ยังคิดถึงคำพูดนรมน

ต้องไปนัดบอดเหรอ?

ไปเถอะ

เมื่อครู่นี้ตัวเองตกลงกับคุณนายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

แต่ในใจทำไมรู้สึกแย่แบบนี้? ไม่สบอารมณ์แบบนี้?

ทันใดนั้นในสมองปาณีก็ปรากฏท่าทางนภดลขึ้นมา

เขาหน้าตาหล่อจริงๆ ตอนแรกเธอเห็นใบหน้าเขาครั้งแรกก็หลงใหลมากเลย ในตอนนี้คิดๆ ดู ตัวเองหน้าตาธรรมดามาก ไม่ได้โดดเด่นอะไร จะคู่ควรกับนภดลที่หล่อแบบนั้นได้อย่างไร?

และก้นบึ้งจิตใจนภดลก็มีฉัตรยา คนเป็นจะแข่งกับคนตายได้อย่างไร? ถ้านภดลมีความรู้สึกกับเธอเพียงเล็กน้อย พวกเขาอยู่บนเกาะเป็นเวลานานมากก็คงไม่เพิกเฉยเธอหรอกมั้ง?

หัวใจปาณีรู้สึกแย่เป็นพิเศษ

แอบรักนภดล จนถึงตามจีบนภดล ตัวเองรวบรวมความกล้าทั้งหมด ถึงจะไม่ได้กระตือรือร้นดุจไฟ แต่ก็ทุ่มความกระตือรือร้นทั้งหมดเท่าที่ทำได้ของตัวเองออกไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำให้หัวใจนภดลอบอุ่น ดังนั้นควรตัดใจได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

นัดบอดดีกว่า!

บางทีการนัดบอดอาจจะทำให้ได้เจอกับคู่ชีวิตของตัวเองอย่างแท้จริงก็ได้ ถึงจะไม่ได้ชอบอีกฝ่ายเหมือนที่ชอบนภดล แต่ตราบใดที่อีกฝ่ายดีกับตน ไม่รังเกียจตนบางทีก็อาจจะดีก็ได้นะ

ปาณียิ้มประชดประชัน เปลี่ยนเสื้อผ้าลวกๆ เอาเสื้อผ้าที่ต้องซักไปที่ห้องซักรีด แต่ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง

เธอนึกว่าคนรับใช้ ก็ไม่ได้หันศีรษะกลับ แค่พูดเสียงทุ้ม “รอสักครู่ เดี๋ยวฉันก็เสร็จแล้ว”

พูดจบก็โยนเสื้อผ้าในมือเข้าไปในเครื่องซักผ้าอย่างรวดเร็ว

ในขณะนี้ เสื้อเชิ้ตหนึ่งตัวและกางเกงหนึ่งตัวก็โยนมาตรงหน้าเธอ เสียงคุ้นเคยหนึ่งก็ดังขึ้นลวกๆ

“ช่วยฉันซักด้วย”

ปาณีตะลึงเล็กน้อย แต่ไม่ค่อยกล้าหันศีรษะกลับ

คือนภดล!

เธอก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เมื่อตกลงกับนรมนว่าจะออกไปนัดบอด จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกผิดต่อนภดล

บ้าไปแล้วจริงๆ!

เธอมีอะไรให้รู้สึกผิดกับนภดล?

ทั้งสองคนไม่ได้เป็นแฟนกัน เธอจะทำอะไรต้องคำนึงถึงความรู้สึกนภดลเหรอ?

ถึงแม้จะคิดแบบนี้ แต่ปาณีก็ยังหยิบเสื้อและกางเกงขึ้นมา แต่พบของชิ้นเล็กหลุดออกมาจากในกางเกง

เธอตะลึงเล็กน้อย หน้าก็แดงขึ้นมาอย่างลวกๆ

ไม่คิดว่าจะเป็นชุดชั้นในของนภดลจริงๆ!