บทที่ 1452 ไม่ต้องแสร้งเป็นใจดี

ปาณีตกตะลึงไปทั้งร่าง

นภดลเจ้านี่คำนวณเวลามาใช่ไหม? หรือเขารอเอาเสื้อผ้าอยู่ข้างนอกตลอดเวลา?

ไม่จริง!

เขามีธุระออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

ใบหน้าปาณีเต็มไปด้วยการแสดงออก ทำให้มุมปากนภดลกระตุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ทำไม? ไม่อยากให้ฉันเหรอ?”

“ใครไม่อยาก? ต่อไปเรื่องแบบนี้คุณเอาไปให้คนรับใช้นะ ฉันไม่ใช่คนรับใช้ ไม่ได้มีหน้าที่ซักเสื้อผ้าให้คุณ!”

ปาณีพูดจบก็รีบยัดเสื้อผ้าไว้ในอ้อมแขนนภดล จากนั้นก็ตั้งใจจะปิดประตู แต่พบว่าขานภดลยื่นออกมาขวางประตูเธอเอาไว้พอดี

คิ้วเธอขมวดเล็กน้อย

“คุณทำอะไร?”

“ไม่ซักให้ฉันแล้วเธอตั้งใจจะซักให้ใคร?”

เสียงชัดเจนไม่เปิดเผยอารมณ์ใดๆ เช่นเคย แต่ทำให้ปาณีค่อนข้างโกรธ

“ซักให้ใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณ ออกไป!”

เธอผลักนภดล พบว่าผู้ชายตรงหน้าเหมือนถูกติดไว้ตรงนั้น ไม่เคลื่อนไหวเลยจริงๆ

“คุณไม่ไปฉันจะปิดประตูจริงๆ แล้วนะ ถึงตอนนั้นทำให้เท้าคุณเจ็บอย่ามาโทษฉัน”

ปาณีในเวลานี้เหมือนแมวโกรธตัวหนึ่ง ทั้งร่างแมวยกขึ้น แต่สำหรับนภดลมันไม่เป็นอันตรายใดๆ

“ฉันไม่ได้ห้ามให้เธอปิดประตู”

การแสดงออกที่มั่นใจของเขาทำให้ปาณีไม่อยากทำร้ายเขา

ถูกแววตาของเขากระตุ้น ปาณีก็ผลักประตูออกไปทันทีเหมือนเด็ก แต่เมื่อมีแรงต้านก็หยุดมันลง

“คุณจะทำอะไรกันแน่?”

ปาณีจะบ้าแล้วจริงๆ

นภดลพูดเรียบๆ “ในอาณาจักรรัตติกาลมีเด็กฝึกหญิงสองสามคน เธอมาช่วยแนะนำการเคลื่อนไหวหน่อยสิ”

“ฉันไม่ใช่คนในอาณาจักรรัตติกาล ฉันจะแนะนำอะไร? อีกอย่างฉันเก่งท่าทางแต่ใช้งานไม่ได้จริง จะให้ฉันอวดเก่งต่อหน้าคนในอาณาจักรรัตติกาลที่ชำนาญมากกว่าฉันได้ยังไง?”

ปาณีรู้สึกนภดลมาหาเรื่องแล้ว

นภดลกลับพูดอย่างจริงจังมาก “คนที่ฝึกกับฉันบนเกาะเป็นเวลานานขนาดนี้มีไม่มาก ฉันบอกว่าเธอทำได้ก็คือทำได้ ถ้าเกี่ยวกับเรื่องงาน ฉันจะไปบอกคุณนายให้ รับประกันว่าคราวหน้าเธอจะได้เป็นผู้ฝึกสอนของอาณาจักรรัตติกาล”

“อย่าไปหาคุณนายเลย ฉันไปก็พอแล้วไหม?”

เมื่อปาณีได้ยินนภดลจะไปหานรมนก็หวาดกลัวมาก

นรมนดีกับเธอขนาดนั้น แนะนำเด็กฝึกหญิงเป็นงานง่ายๆ ไม่ต้องออกแรง ถ้าเรื่องเล็กแค่นี้ต้องให้นรมนออกคำสั่ง เธอก็รู้สึกละอายใจเกินไป

แต่ปาณีพึมพำก่อนพูดขึ้น “ตอนคุณฝึกฉันบนเกาะก็ไม่มีปัญหาอะไรมาก คุณบอกไม่ใช่เหรอว่าในการฝึกฝนมันไม่มีชายหญิง? ตอนนี้ทำไมรู้จักหลีกเลี่ยงความสงสัยล่ะ?”

ดวงตานภดลเย็นชาขึ้น ความน่าเกรงขามที่มองไม่เห็นนั้นทำให้ปาณีตกใจกลัวไม่กล้าพูดตามใจชอบอีก

เธอไม่เต็มใจที่จะไปฐานที่ฝึกอาณาจักรรัตติกาลกับนภดล

ที่นี่ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเข้าไปได้

เมื่อทุกคนเห็นนภดลพาผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งเข้ามา ก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้ ผู้ชายค่อนข้างสนใจ แต่ผู้หญิงค่อนข้างเป็นศัตรู

นภดลค่อนข้างมีเกียรติมากในอาณาจักรรัตติกาล หน้าตาก็หล่อ ดังนั้นจริงๆ แล้วผู้ใต้บังคับบัญชาผู้หญิงมากมายจึงเกิดความเพ้อฝันกับนภดล คนบนขอบฟ้าอย่างบุริศร์พวกเธอแตะต้องไม่ได้ และไม่กล้าหวังมากเกินไป แต่นภดลเป็นหัวหน้าใหญ่ สถานะไม่ต่างกับพวกเธอมาก ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้หญิงจึงกระตือรือร้นที่จะลองทำอะไรบางอย่าง ตอนนี้เห็นปาณีมา แต่ละคนก็ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

นภดลมองรอบๆ อย่างเย็นชา พูดขึ้นเรียบๆ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เด็กฝึกหญิงยืนเป็นแถวอัตโนมัติ การฝึกต่อไปนี้ให้ปาณีรับผิดชอบ”

“หัวหน้า เธอเป็นใครอ่ะ? มีสิทธิอะไรมาฝึกเรา?”

ในเด็กฝึกมีผู้หญิงที่ไม่พอใจออกมานำการคัดค้าน

“ชื่ออะไร?”

“พัณณิตา”

เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงถูกนภดลถามชื่อ จึงรีบพูดออกไป ระหว่างคิ้วมีความดีใจและตื่นเต้น

นภดลเพิกเฉยกับสิ่งนี้ พูดขึ้นเรียบๆ “พัณณิตา!”

“ค่ะ!”

“ออกแถวมา!”

ด้วยคำสั่งของนภดล พัณณิตารีบยืนออกมา ได้ยินนภดลพูดขึ้นเรียบๆ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเอาอินทรธนูของเธอไปรับเงินเดือนที่ฝ่ายบุคคล เธอไม่ใช่คนของอาณาจักรรัตติกาลแล้ว”

ทั้งร่างพัณณิตาตกตะลึง

“ทำไมไล่ฉันคะ? ฉันเป็นผู้มีฝีมือดีที่สุดในเด็กฝึกหญิง ถ้าคุณนายรู้เข้า……”

“คุณนายบอกแล้ว ทุกเรื่องในอาณาจักรรัตติกาลปล่อยให้ฉันจัดการทั้งหมด อีกอย่างที่เธอบอกว่าเธอฝีมือดีที่สุดในนี้ นั่นเพราะคนพวกนั้นมีแต่คนอ่อนหัด เทียบกับพวกอ่อนหัด เธอเอาความรู้สึกเหนือกว่ามาจากไหน?”

นภดลไม่เคยอ่อนโยน ปาณีรู้เรื่องนี้มาตลอด แต่การตรงไปตรงมาและไร้ความปรานีเช่นนี้ เธอเพิ่งเคยประสบเป็นครั้งแรก

ทั้งร่างพัณณิตาแทบจะร้องไห้ออกมา แต่กลั้นเอาไว้ตลอด

เธอมั่นใจในฝีมือตัวเองมาก แต่ตอนนี้ถูกนภดลวิจารณ์ว่ามันไร้ค่า ราวกับเกียรติและศักดิ์ศรีของตัวเองทั้งหมดถูกเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า

ปาณีก็ทนนิ่งเฉยไม่ค่อยได้เลย

“นภดล เธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิด คุณ……”

สายตาเย็นยะเยือกทำให้ปาณีตกใจกลัวไม่กล้าเอ่ยปากทันที

“คนที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งที่นี่ฉันไม่ต้องการ ถึงจะฝีมือดีแค่ไหนฉันก็ไม่เอา นอกจากนี้หล่อนยังเทียบหนึ่งในสิบของเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ”

นี่นภดลเยินยอผู้เหนือกว่าและกดขี่ผู้ต่ำต้อยอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าเยินยอปาณี

ปาณีรู้จักเขามานานมาก เป็นครั้งแรกที่นภดลยกย่องตน แต่ในสถานการณ์นี้ไม่ได้ทำให้ดีใจขึ้นมา เพราะสายตาเกลียดชังของพัณณิตาแทบจะแทงเธอทะลุ

เธอมาสร้างศัตรูที่นี่ทำไม?

ในเวลานี้ปาณีรู้สึกว่านภดลรู้สึกขัดตาตน จึงหาข้ออ้างและโอกาสมาจัดการตน ที่น่าขันคือเธอโง่ตามมาเอง

อย่างที่คิดไว้เลย ความรักไม่เป็นที่ต้องการ ถึงตอนนั้นถูกเขาหลอกขายก็ยังช่วยเขานับเงินอีก

หน้าอกปาณีกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว เมื่อตั้งใจจะเอ่ยปากออกมาก็ได้ยินพัณณิตาพูดเสียงดังทันใด “ฉันอยากท้าทายเธอ! ถ้าฉันชนะคุณต้องเก็บฉันไว้!”

นภดลยิ้มเยาะเล็กน้อย

“ฉันแนะนำว่าเธออย่ารนหาที่ตายเลย เธอสู้กับหล่อน ไม่ตายก็พิการ”

คำพูดนี้ทำให้ปาณีมุมปากกระตุก

เธอโหดเหี้ยมขนาดนี้เลยเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้นเธอเองจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตัวเองสุดยอดขนาดนี้?