บทที่ 1453 ลองพูดอีกทีสิ

“นภดล!”

ปาณีอยากกัดชายบัดซบคนนี้ให้ตาย

นภดลพูดขึ้นอย่างสบายๆ “รีบไปฝึกพวกเธอซะ”

“คุณเป็นหัวหน้าพวกเขา”

“ชายหญิงสัมผัสกันไม่ได้”

นภดลทิ้งประโยคนี้แล้วเดินจากไป ทิ้งให้ปาณีอยู่ในความสับสนวุ่นวายคนเดียว

อะไรคือชายหญิงสัมผัสกันไม่ได้?

ตอนเขาโยนชุดชั้นในตัวเองให้เธอซักทำไมไม่บอกตัวเองแบบนี้?

ปาณีอยากจะเดินไปลากเขากลับมาจริงๆ แต่ทุกคนจ้องเธออยู่ ให้เธอทำได้แค่กลืนลมหายใจลงไป

เด็กฝึกหญิงที่เหลือเห็นปฏิสัมพันธ์ของนภดลและปาณี ก้นบึ้งในใจก็เกิดความคิดอย่างช่วยไม่ได้ เพราะพัณณิตาไม่เคารพปาณีจึงโดนไล่ออก กว่าพวกเธอจะเข้าอาณาจักรรัตติกาลได้ ไม่สามารถทำลายอนาคตตัวเองเพียงเพราะความอิจฉาได้

“ครูปาณี คุณฝึกเราเถอะ ท่าคุณเมื่อกี้มันฝึกยังไง? ดูเหมือนอยู่ในระดับยากมาก”

เด็กฝึกหญิงหนึ่งในนั้นพูด คนอื่นๆ จึงถามตามโดยธรรมชาติ

ปาณีถูกล้อมรอบในชั่วขณะหนึ่ง จึงต้องฝึกพวกเธออย่างไม่มีทางเลือก

นภดลมองปาณีฝึกกับเด็กฝึกหญิงเหล่านั้นจากที่ไกลๆ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย

เมื่อชัยยศเข้ามาก็เห็นนภดลกระตุกมุมปากพอดี มองตามสายตาเขาไปก็เห็นปาณี ก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้

“พยาบาลปาณีมาได้ไง?”

“ฉันเชิญมา ทำไมเหรอ?”

นภดลพูดเรียบๆ แต่ชัยยศกลับรู้สึกถึงความเป็นศัตรูพุ่งเข้ามา

เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเสียหน่อย

“อ่อ คุณนายนั่นให้ฉันเอารูปคนที่จะนัดบอดกับพยาบาลปาณีพรุ่งนี้มาให้ดู ถามความเห็นพยาบาลปาณี ถ้าตกลงคุณนายก็จะไปเตรียมการ”

ชัยยศพูดอย่างไม่คิดอะไรมาก

ดวงตานภดลมืดมนลง

นัดบอด?

ปาณีอยากไปนัดบอดจริงๆ เหรอ?

“เอาให้ฉันดีกว่า ตอนนี้เธอกำลังฝึกเด็กฝึกหญิงอยู่”

นภดลยื่นมือไปหาชัยยศ

ชัยยศตกตะลึงเล็กน้อย

“พวกนายสองคนสนิทกันดีตั้งแต่เมื่อไร? อีกอย่างทำไมปาณีมาฝึกเด็กฝึกหญิง? นี่ไม่ใช่หน้าที่นายเหรอ?”

“นายพูดมากจัง”

นภดลดึงรูปภาพจากมือชัยยศมา จากนั้นก็ดู

คนในภาพหน้าตาสุภาพมาก ใส่แว่นกรอบทอง ดูแล้วมีมารยาท

“ทำงานอะไร?”

“ว่ากันว่าเป็นผู้จัดการ เงินเดือนประจำปีก็ไม่เลว ไม่มีข่าวอื้อฉาวอะไรด้วย ปีนี้ยี่สิบแปดแล้ว ไม่เคยมีแฟนมาก่อน”

ชัยยศพูดข้อมูลที่ถามจากนรมนอีกหนึ่งรอบ

นภดลพูดทันที “ยี่สิบแปดแล้วยังไม่เคยเดต น่าจะมีปัญหาล่ะมั้ง”

“เขาทำงานยุ่ง เรียนจบมหาวิทยาลัยก็ทำงานเลย ทุ่มเทให้กับงานอาชีพ ตอนนี้งานก็ประสบความสำเร็จแล้ว อยากหาผู้หญิงมาใช้ชีวิตด้วย เป็นผู้ชายที่ดีนะ”

“ใครจะไปรู้ว่าไม่ใช่เกย์”

คำพูดนภดลทำให้ชัยยศสำลักทันที

“เชี่ย นายรู้จักคนคนนี้ไหม? เคยทำให้นายไม่พอใจเหรอ? นายปากร้ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร? เขาอายุยี่สิบแปดปีไม่เคยมีแฟนก็เป็นเกย์แล้วเหรอ? นายเอามานี่ ฉันจะเอาให้ปาณีเอง”

ชัยยศพูดขณะที่จะไปแย่ง ก็เห็นนภดลเอายัดใส่กระเป๋าตัวเอง พูดขึ้นเรียบๆ “รอแป๊บฉันจะเอาให้เธอ นายรีบไปเถอะ ฐานฝึกอาณาจักรรัตติกาลไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามา”

“คนนอก? งั้นปาณีก็คนนอกไม่ใช่เหรอ? เธอเข้ามาได้ทำไมฉันจะเข้าไม่ได้?”

“เธอมีลูกได้ นายมีได้ไหม? ถ้านายมีได้ก็อยู่ต่อ”

คำพูดนี้ของนภดลทำให้ชัยยศเงียบปากทันที

ก็ได้ เรื่องมีลูกเธอทำได้จริงๆ

หลังจากไล่ชัยยศไปได้แล้ว นภดลก็หยิบรูปออกมาดูอีกครั้ง หน้าตาเหมือนสุนัข ยังต้องหาคนนัดบอด ปอดแหกจริงๆ

ขณะที่คิดในใจก็ไม่มีความสุขอย่างช่วยไม่ได้

“ทุกคน แบกของวิ่งห้ากิโลเมตร วิ่งไม่จบไม่ให้กินข้าว!”

เมื่อสั่งแล้ว เด็กฝึกชายก็คร่ำครวญทันที

แน่นอนว่าปาณีและเด็กฝึกหญิงได้ยินแล้ว แต่พวกเธอไม่คิดว่าคำสั่งนี้รวมพวกเธอด้วย ดังนั้นขณะปาณีอธิบายอยู่ ก็ได้ยินนภดลตะโกนขึ้น “ปาณี พาเด็กฝึกหญิงของเธอแบกของวิ่งห้ากิโลเมตร รวมเธอด้วย”

เมื่อพูดคำนี้จบ ทุกคนก็ตกตะลึง สีหน้าเด็กฝึกหญิงก็ยิ่งขาวซีด

ปาณีรู้สึกว่าตัวเองโดนปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม

เธอเพิ่งฝึกพิเศษกลับมาจากเกาะร้าง ยังไม่ได้พักผ่อนเลยนะ ก็ถูกนภดลลากมา พูดเสียดิบดีว่าให้ช่วยชี้แนะการฝึก ตอนนี้ทำไมกลายเป็นแบกของวิ่งห้ากิโลเมตร?

“ฉันไม่ใช่คนในอาณาจักรรัตติกาล”

“เมื่อกี้เธอเพิ่งแข่งแพ้ พวกเธอแบกของวิ่งห้ากิโลเมตร ส่วนเธอสิบกิโลเมตร”

คำพูดนี้ของนภดลไม่คลุมเครือสักนิด ปาณีก็หมดหนทางทันที

แบกของวิ่งสิบกิโลเมตร?

เขาตั้งใจจะทำให้ตัวเองทรุดลงกับพื้นใช่ไหม?

ในที่สุดปาณีก็เข้าใจ “ถ้าเธอแพ้คืนนี้อย่าคิดจะขึ้นเตียง” ประโยคนั้นที่นภดลพูดแล้วว่ามันหมายความว่าอย่างไร

แบกของวิ่งสิบกิโลเมตร ขาเธอต้องขึ้นเตียงไม่ไหวจริงๆ

ที่แท้เขาก็กำลังรอตนอยู่ที่นี่

“ฉันไม่วิ่ง ฉันไม่ใช่ทหารของคุณ”

“เธอว่าไงนะ?”