บทที่ 1461 คุณนี่มีอารมณ์สบายอกสบายใจมากจริง ๆ เลยนะ

“คือว่า คุณนายคะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

ปาณีพูดจบก็จะหนีออกไปเลย แต่กลับโดนนรมนดึงตัวไว้ซะก่อน

“จะหนีทำไม? นภดลไม่ได้กินคนซะหน่อย ไม่ใช่ซิ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าระหว่างพวกเธอสองคนมีเรื่องอะไรที่ฉันไม่รู้อยู่ล่ะ? ตัวอย่างเช่น ซักกางเกงอะไรนะ?”

พอเห็นว่าสีหน้าของปาณีแดงมาก นรมนก็เอ่ยถึงหัวข้อนี้อีกครั้งด้วยจิตใจชั่วร้ายเล็กน้อย

“คุณนาย ทำไมคุณก็……”

ปาณีแทบอยากจะหารูสักแห่งมุดเข้าไปเลย

เรื่องนี้มีแต่ตัวเองกับนภดลที่รู้เรื่องไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงได้ลอยไปถึงหูบุริศร์กับคุณนายแล้วล่ะ?

และอีกอย่างปกติแล้วบุริศร์ก็ไม่ได้ชอบสอดรู้สอดเห็นอะไรนี่ เธอนึกภาพท่าทางตอนที่บุริศร์ดูภาพกล้องวงจรปิดไม่ออกจริง ๆ

ไม่ใช่ซิ

ตอนที่เธอซักผ้านั้นซักอยู่ในห้องตัวเองนี่?

หรือว่าในห้องตัวเองจะมีกล้องวงปิดเหรอ?

ปาณีตกใจจนหน้าขาวซีดขึ้นมาทันที

พอเห็นปฏิกิริยาของปาณี บุริศร์ก็รู้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วก็ยิ้มอ่อน ๆ และพูดขึ้นว่า “วางใจเถอะ ในห้องของคุณไม่มีกล้องวงจรปิดหรอก ที่ผมเห็นนั้นเป็นภาพกล้องวงจรปิดในห้องซักผ้า เห็นใครบางคนเอาเสื้อผ้ามาให้คุณซักเท่านั้น”

แล้วสีหน้าของปาณีก็แดงขึ้นมาอีกครั้งเลย

นภดลอยู่ที่หน้าประตูแล้วได้ยินอย่างชัดเจนทุกอย่าง จากนั้นก็เคาะประตูแล้วก็พูดขึ้นว่า “ประธานบุริศร์ คุณนาย ผู้รู้สึกว่าห้องซักผ้าไม่จำเป็นต้องติดกล้องวงจรปิดแล้วนะครับ”

ในระหว่างที่พูดเขาก็ยกเท้าก้าวเดินเข้ามาเลย

นรมนเองก็แทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่แล้ว

“ทำไมล่ะ? ห้องซักผ้าก็อยู่ในขอบเขตสถานที่เฝ้าสังเกตการณ์ ถ้าเกิดมีโจรอะไรแอบลักลอบเข้ามาซ่อนอยู่ในห้องซักผ้าล่ะ?”

นภดลพูดด้วยท่าทีนิ่งเฉยขึ้นว่า “แอบดูความเป็นส่วนตัวของคนอื่น มันไม่ดีนะครับ”

“ไอ้เรื่องความเป็นส่วนตัวนั้น คือจะต้องไม่อยากให้คนอื่นเห็นถึงจะเรียกว่าความเป็นส่วนตัว แต่นายให้ปาณีเขาช่วยซักผ้าให้อย่างเปิดเผยซะขนาดนี้ ไม่ถือว่าเป็นส่วนตัวหรอกมั้ง?”

บุริศร์เม้มปากไว้แล้วจ้องมองดูนภดล เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีมาก

นภดลจ้องมองบุริศร์ทีหนึ่ง แล้วก็มองนรมนที่มีท่าทางอยากรู้อยากเห็นอยู่เต็มหน้า จากนั้นก็มองเห็นปาณีที่มีท่าทางแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว เขาจึงรีบเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง แล้วก็ดึงตัวปาณีมา จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “พัณณิตามีธุระมาหาคุณ”

“อ่อ ได้ค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย”

ปาณีจากไปอย่างกับว่าหนี

“จุ ๆ”

นรมนกระดกลิ้นจนเกิดเสียงขึ้นมาสองที และจ้องมองนภดลด้วยแววตาแฝงไว้ด้วยความขบขัน

นภดลพูดอย่างเรียบเฉยขึ้นว่า “ไหนคุณอยากจะเป็นแม่สื่อไม่ใช่เหรอ? ความสัมพันธ์นี้ก็คุณยังเป็นคนดึงมาเชื่อมด้วย เพราะฉะนั้นคุณนายครับ การดูตัวที่ไม่มีประโยชน์นั่นควรหยุดลงได้แล้ว”

นรมนลืมตาโตขึ้นมาทันที

“โธ่เอ๊ย ไหนนายไม่มีความรู้สึกต่อปาณีเขาไม่ใช่เหรอ? แล้วอีกอย่าง ไอ้เรื่องนัดดูตัวนี่ปาณีก็ยินยอมแล้วด้วย ฉันเองก็พูดกับอีกฝ่ายไว้แล้ว จู่ ๆ นายมาพูดว่าไม่ไปก็ไม่ต้องไปแล้วเหรอ?”

นภดลแค่มองนรมนไปทีหนึ่ง แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก แต่นรมนกลับรู้สึกว่าดวงตาของนภดลนี้มันมีความหมายอะไรอยู่หน่อยหนึ่งแล้ว

บุริศร์กระแอมไอขึ้นมาสองทีแล้วพูดขึ้นว่า “เรื่องปัญหาความรู้สึกของนายจะจัดการยังไงก็ได้ แต่ว่าอย่าให้กระทบกับงานก็พอ”

“ไม่มีทางหรอกครับ”

“พอดีเลยที่นายมา มีเรื่องอะไรอยากจะคุยกับนายหน่อย”

บุริศร์จ้องมองนภดล แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “สภาพร่างกายของนรมนนายก็รู้ดี มาตอนนี้ก็มาตั้งท้องอย่างไม่คาดฝันขึ้นอีก แต่ว่าร่างกายของเธอน่าจะไม่สามารถแบกรับไหว ฉันก็เลยอยากจะถามนายสักหน่อย เลือดของนายมีประโยชน์ต่อลูกในท้องของเธออยู่นิดหน่อย เพราะฉะนั้น……”

“จะเอาเท่าไหร่ครับ?”

นภดลเข้าใจขึ้นมาทันที แล้วก็ไม่รอให้บุริศร์พูดจบก็เปิดปากพูดขึ้นมาทันที

มุมปากของนรมนกระตุกขึ้นมาครู่หนึ่ง

นี่มันคือเลือดที่อยู่ในร่างกายคนเลยนะ แต่เขาเปิดปากพูดมาก็ถามว่าจะเอาเท่าไหร่เลยเหรอ? เจ้าเด็กคนนี้นี่ช่างบ้าคลั่งเกินไปแล้วมั้ง?

“นภดล นายรู้หรือเปล่าว่าเลือดของนายมันพิเศษ?”

นรมนลองเปิดปากพูดขึ้น

“รู้ครับ”

พอพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของนภดลก็ขรึมลงมาหลายส่วน

ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะว่าเลือดที่พิเศษนี้ของเขา ตั้งแต่เล็กจนโตตัวเองก็ไม่ต้องมาโดนลักพาตัวและโดนวิจัยอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่เพื่อนรมนแล้ว เขากลับรู้สึกว่าไม่เป็นอะไรเลย

ก็แค่เลือด ดูดออกไปส่วนหนึ่งแล้วก็ยังสามารถผลิตขึ้นมาใหม่ได้

และที่สำคัญนรมนก็มีบุญคุณต่อเขา แค่ด้วยจุดนี้ เขาก็ได้ติดค้างชีวิตหนึ่งกับนรมนแล้ว แค่เลือดจะไปนับประสาอะไรได้ล่ะ?

แววตาของนภดลดูเปิดเผยจริงใจ ในใจของนรมนรู้สึกซับซ้อนเล็กน้อย

บุริศร์กลัวว่านรมนจะใจอ่อนแล้วพูดอะไรออกมา จึงรีบพูดขึ้นว่า “ไม่ใช่แค่เอาครั้งเดียวจบ แต่ต้องเอา400CCทุกอาทิตย์ นายดูซิว่าจะได้ไหม? สภาพร่างกายของนายจำเป็นจะต้องฝึกฝนให้มากขึ้น ต้องเพิ่มภูมิคุ้มกันให้ดีขึ้น แล้วพวกยาบำรุงเลือดและอาหารที่มีประโยชน์ ฉันจะให้ปาณีเตรียมไว้ให้เรียบร้อย”

“ไม่มีปัญหาครับ”

นภดลนึกถึงเมื่อก่อนตอนที่ดร.ฐานทัตวิจัยองค์ประกอบของเลือดของเขานั้นทุกวันต้องดูดไปเยอะมาก และมีอยู่ครั้งหนึ่งโดนดูดจนเขาเกือบจะเป็นลมไป มาตอนนี้นรมนจะเอาแค่อาทิตย์ละ400CC สำหรับเขาแล้วนี่ก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเอง

“งั้นนายก็ลงไปเตรียมตัวสักหน่อย เดี๋ยววันนี้จะดูดสักหน่อยก่อน”

“ได้ครับ”

นภดลหมุนตัวแล้วก็ออกไป

นรมนจ้องมองแผ่นหลังของเขา แล้วอยู่ ๆ ก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

“บุริศร์คะ เขามาห้องฉันทำไมกันคะ?”

“มาหาปาณีไง”

มุมปากของบุริศร์คลี่ออกเล็กน้อย

เจ้านภดลที่ซื่อบื้อนี่ยังรู้จักฉลาดแล้ว ความสุขก็น่าจะอยู่ไม่ไกลแล้วมั้ง? ได้แต่หวังว่าสวรรค์คงจะดีกับคู่รักคู่นี้หน่อย

นรมนอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เพิ่งรู้สึกตัวขึ้นมา

“นี่ที่เขาเคาะประตูเข้ามาก็เพื่อมาหาปาณีเหรอคะ? ไม่ได้มารายงานเรื่องงานกับฉันเหรอ?”

“ตอนนี้คุณมีงานอะไรที่จะต้องให้เขามารายงานเหรอ? ระบบรักษาความปลอดภัยของบ้านใหญ่ตระกูลเล็กทั้งหมดได้มอบให้เขาไปคุมแล้ว นี่ถ้าเขาจะมารายงานจริง ๆ ก็คงต้องเกิดเรื่องขึ้นแล้ว”

บุริศร์ยื่นมือไปแตะปลายจมูกของนรมนเล็กน้อย จนทำให้นรมนขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

“คนอย่างคุณนี่ยังไงกันคะ? ไม่ดีดหน้าผากฉัน ก็ต้องมาแตะจมูกฉัน คุณอย่ามาคิดว่าฉันตั้งท้องอยู่ก็มารังแกฉันนะ ฉันจะบอกอะไรคุณให้นะ ถ้าคุณยังมารังแกฉันอีก คุณเชื่อหรือเปล่าว่าฉันจะกัดคุณกัดคุณให้เลยนะ?”

“กัดเลย ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนคุณจะไม่เคยกัดสักหน่อย ผมว่าคุณเปลี่ยนไปเกิดปีจอไปเลยดีกว่า”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนรู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อยทันที