บทที่ 1462 สิ่งที่เธอต้องการไม่เคยเป็นความรู้สึกผิดของนภดล

ใจของปาณีกระตุกขึ้นมาทันที

ทำไมวันนี้ถึงได้รู้สึกว่านภดลทำตัวแปลก ๆ นะ?

และก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่ามีความลับอยู่ในใจหรือเปล่า ปาณีจึงค่อนข้างเป็นกังวลว่าเมื่อกี้เขาจะได้ยินอะไรหรือเปล่า ชั่วขณะหนึ่งจึงเกิดความหวาดระแวงขึ้นมาเล็กน้อย

นภดลจ้องมองปาณีทีหนึ่ง แล้วก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเธอมีความหวาดระแวงอยู่ ในดวงตาจึงมีแววไม่พอใจพาดผ่านไปเสี้ยวหนึ่ง

หวาดระแวงเหรอ?

ผู้หญิงคนนี้เกิดความหวาดระแวงขึ้นมากับตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

หรือว่าเธอจะเริ่มคบหากับผู้ชายอื่นแล้วจริง ๆ ก็เลยกะว่าจะรักษาระยะห่างกับเขาเหรอ?

พอคิดได้แบบนี้ ใจของนภดลก็รู้สึกไม่ค่อยเป็นสุขขึ้นมาเลย

“นี่เป็นเสื้อผ้าที่มอบให้คุณ จะไปนัดดูตัวไม่ใช่เหรอ? ต้องแต่งตัวให้มันสวย ๆ หน่อยซิ”

พูดจบ นภดลก็เอาชุดกระโปรงที่อยู่ในมือโยนออกไปเลย จนตกมาครอบอยู่บนหัวของปาณีทันที และก็ไม่สนใจว่าทำแบบนี้ต่อหน้าลูกน้องของเธอแล้วจะทำให้ปาณีเสียหน้าหรือเปล่า ในเมื่อตอนนี้ในใจของเขานั้นก็ค่อนข้างไม่เป็นสุขเลย

“อ๊าย!”

ปาณีโดนปาใส่เต็ม ๆ พอตรงหน้ามืดลง ก็กรีดร้องขึ้นมาคำหนึ่ง จากนั้นก็รีบร้อนเอาชุดกระโปรงลงมาจากหัว และมองไปเล็กน้อยทีหนึ่ง แล้วยังจะไปมีเงาของนภดลซะที่ไหน?

ผู้ชายคนนี้นี่เหมือนกับผีจริง ๆ พูดว่าไปก็ไปเลย

ปาณีรู้สึกหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย

พัณณิตาและคนอื่น ๆ อีกสามคนมองสบตากันเล็กน้อย แล้วก็ไม่พูดอะไร แต่ว่าสีหน้าของพัณณิตานั้นกลับดูแย่มาก

นี่เป็นชุดกระโปรงแบบใหม่ล่าสุดของชาเนลเลยนะ ยังไม่พูดถึงราคา ได้ยินมาว่าทำออกมาเพียงแค่สามร้อยตัวเท่านั้น และเพิ่งจะวางขายก็โดนรุมแย่งซื้อไปจนหมดแล้ว ไม่มีทางที่จะสั่งจองได้เลย คิดไม่ถึงว่านภดลจะซื้อมาให้กับปาณีได้ชุดหนึ่ง และยังมอบให้กับปาณีง่าย ๆ แบบนี้ด้วย

ถ้าจะบอกว่านภดลไม่ได้คิดอะไรกับปาณีนั้น ตีให้ตายเธอก็ไม่เชื่อหรอก

ในทางกลับกันปาณีกลับขมวดคิ้วจ้องมองชุดกระโปรงที่อยู่ในมือ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจทีหนึ่ง

ชุดกระโปรงนี้มันก็สวยอยู่ แต่ว่าอีกเดี๋ยวเธอไม่ได้จะไปนัดดูตัวจริง ๆ แต่จะไปพบคุณนายตระกูลจันทรวงศ์เท่านั้น จำเป็นที่จะต้องแต่งตัวดีขนาดนี้ด้วยเหรอ?

พอคิดมาถึงตรงนี้ ปาณีก็เก็บชุดกระโปรงให้เรียบร้อย แล้วก็พูดเสียงต่ำว่า “การปฏิบัติการตอนบ่ายนี้ถือได้ว่าเป็นความลับระดับสูง ตอนเที่ยงก็กินข้าวที่นี่กันให้หมด ลงไปเตรียมตัวกันหน่อยก่อนเถอะ ทางที่ดีก็ใส่ชุดออกกำลังกายที่เคลื่อนไหวได้สะดวกดีกว่า”

พูดจบปาณีก็ถือชุดกระโปรงไว้แล้วก็กลับห้องของตัวเองไป

ดวงตาของพัณณิตามีแววอิจฉากะพริบขึ้น แต่กลับโดนคนอื่นลากไปด้วยเลย

หลังจากที่ปาณีกลับมาถึงห้องแล้ว ก็เอาชุดกระโปรงมาทาบตัวอยู่หน้ากระจกครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกว่าสวยมากจริง ๆ

สำหรับสินค้าแบรนด์หรูหรานั้นเธอไม่ค่อยรู้จักเท่าไหร่ ปกติแล้วก็ใส่แต่ชุดที่สบายตัวเป็นหลัก และที่สำคัญบนตัวเธอก็ไม่ได้มีเงินเยอะเท่าไหร่ ปกติไปซื้อกระโปรงร้อยสองร้อยที่แผงขายข้างทางก็รู้สึกว่าแพงมากแล้ว ตอนนี้คุณภาพชุดกระโปรงนี้จับดูแล้วก็รู้สึกดีมาก ในใจของปาณีนั้นรู้สึกหอมหวานอย่างกับกินน้ำผึ้งเข้าไป มุมปากก็คลี่ยิ้มขึ้น แต่ว่าดีใจอยู่ได้แค่สามวินาที ใบหน้าของปาณีก็แห้งเหี่ยวลงมาแล้ว

เมื่อกี้เธอบอกกับนภดลว่าตัวเองจะไปดูตัวนะ แต่ปรากฏว่านภดลกลับมอบชุดกระโปรงมาให้เธอชุดหนึ่ง นี่หมายความว่าเขาไม่มีความรู้สึกต่อเธอจริง ๆ ใช่ไหม?

ในเมื่อจะมีผู้ชายคนไหนที่ตอนที่ได้ยินว่าผู้หญิงที่ตัวเองชอบจะไปนัดดูตัวแล้วยังมาช่วยแต่งตัวให้อีก? แถมยังมอบชุดกระโปรงให้เธอใส่ไปนัดดูตัวอีก?

พอคิดแบบนี้แล้ว ปาณีก็รู้สึกว่าในใจนั้นไม่สบายใจเอามาก ๆ เลย แม้แต่ชุดกระโปรงที่อยู่ในมือก็ไม่หอมหวานแล้ว และก็ไม่สวยแล้ว

ที่แท้นี่ก็คือความหมายที่นภดลที่อยากจะแสดงออกนั่นเอง?

เธอยังจะคาดหวังอะไรอีก?

ปาณีนั่งอยู่บนเตียงอย่างรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย และในใจก็เป็นทุกข์อย่างมากด้วย

ส่วนนภดลที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็มาถึงห้องชัยยศ และเคาะประตูเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไป

“เอ๊ะ? นภดล? นายมาหาฉันมีธุระอะไรเหรอ?”

ชัยยศกำลังยุ่งกับการจัดการเรื่องราวบางอย่างอยู่ ตอนนี้เขายุ่งแทบตายอยู่แล้ว

ในตอนที่บุริศร์ไม่อยู่นั้น เขาที่เป็นผู้ช่วยคนนี้ก็จะต้องร่วมจัดการงานต่าง ๆ ของบริษัทร่วมกับพวกรองประธาน พอตอนนี้บุริศร์กลับมาแล้ว เขานึกว่าตัวเองจะได้มีเวลาว่างขึ้นมาบ้าง แต่คิดไม่ถึงว่านรมนจะเกิดตั้งท้องขึ้นมา พอมาแบบนี้บุริศร์ก็ยิ่งไม่สนใจงานของบริษัทแล้ว

ชัยยศยุ่งจนแทบจะบินได้แล้ว

นภดลมาถึงตรงหน้าเขา แล้วเคาะโต๊ะเล็กน้อย จนทำให้ชัยยศต้องหยุดทำงานที่อยู่ในมือลงแล้วมามองดูเขา

“ทำอะไรน่ะ?”

“นายมีข้อมูลของผู้ชายคนที่จะมานัดดูตัวกับปาณีตอนบ่ายนี้หรือเปล่า?”

คำพูดของนภดลทำให้ชัยยศนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย

“บ่ายวันนี้เหรอ? ไหนว่านัดดูตัวพรุ่งนี้ตอนสายไม่ใช่เหรอ?”

ดวงตาของนภดลหรี่ลงครู่หนึ่ง

ปาณีบอกว่าบ่ายนี้ชัด ๆ หรือว่าเธอรอไม่ไหวแล้ว จึงเปลี่ยนเวลาเหรอ?

พอคิดได้แบบนี้ ดวงตาของนภดลก็ขรึมลงมาหลายส่วนอีกครั้ง

“ตกลงนายมีข้อมูลหรือเปล่า?”

“มีซิ ทำไมจะไม่มีล่ะ? ตอนนี้เรื่องพวกนี้ฉันเป็นคนจัดการทั้งนั้น ถ้าไม่มีข้อมูลฉันจะจัดการกับผีเหรอ”

ชัยยศพูดไปด้วยแล้วก็หาข้อมูลของผู้ชายคนนั้นออกมาด้วยเลย

“นี่ คนนี้แหละ หน้าที่การงานไม่เลวเลยนะ หน้าตาก็โอเคนะ เป็นหมอคนหนึ่ง เมื่อเป็นแบบนี้แล้วก็น่าจะมีเรื่องที่พูดคุยกับปาณีไปได้เลยนะ”

ชัยยศบอกเรื่องราวที่ตัวเองรู้มาออกไปรอบหนึ่ง

ดวงตาของนภดลหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนตัวแล้วเดินจากไป

“นี่ นายจะเอาข้อมูลนี้ไปทำอะไร? ว่าแต่นายกับปาณีนี่ตกลงมันเป็นยังไงกันแน่? ไม่ชอบคนเขาจริง ๆ เหรอ? ฉันจะบอกอะไรนายให้นะ นภดล ถ้าครั้งนี้ปาณีดูตัวสำเร็จนะ ก็คงจะไม่มีอะไรเกี่ยวกับนายแล้วจริง ๆ ผู้หญิงที่ดีแบบนี้นายยังไม่รู้จักรักษาไว้อีก ต่อไปมีเรื่องให้นายได้ร้องไห้แน่”

ชัยยศพูดพร่ำบ่นไปเรื่อย แต่นภดลกลับเหวี่ยงประตูปิดใส่ทันที แล้วก็ปิดกั้นคำพูดของเขาไว้เลย

ปาณีเป็นผู้หญิงที่ดีหรือเปล่านั้น ยังต้องให้เขามาพูดอีกเหรอ?

ตัวเองยังเป็นคนโสดอยู่เลย ยังมีหน้ามาว่าเขาอีก

ในใจนภดลแอบคิดเสริมไป จากนั้นก็ดูข้อมูลที่อยู่ในมือไปเล็กน้อย แล้วก็รู้สึกอัดอั้นขึ้นมาหน่อยทันที

ดูท่าผู้ชายคนนี้จะมีคุณสมบัติไม่เลวเลยจริง ๆ

ไม่เลวจนทำให้เขารู้สึกขัดหูขัดตาเล็กน้อย

นภดลกลับมาที่ฐานที่มั่นของอาณาจักรรัตติกาล จากนั้นก็ตามลูกน้องมาหลายคน แล้วก็เอาข้อมูลของชายหนุ่มโยนออกไป แล้วพูดเรียบ ๆ ขึ้นว่า “ฉันไม่สนว่าพวกนายจะใช้วิธีอะไรหรือกระบวนการอะไร ยังไงวันนี้ตอนบ่ายจะต้องทำให้คนคนนี้อยู่แต่ในโรงพยาบาลเท่านั้น ทางที่ดีก็ให้ยุ่งจนปลีกตัวออกไม่ได้เลย ทำได้หรือเปล่า?”

พวกลูกน้องนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย

“หัวหน้าครับ นี่คือภารกิจเหรอครับ?”

“เป็นการทดสอบครั้งหนึ่งของพวกนาย ถ้าหากว่ามีคุณสมบัติผ่าน พรุ่งนี้ฉันจะเลื่อนให้พวกนายไปอยู่ทีมทางการของอาณาจักรรัตติกาลเลย”

พอคำพูดนี้ของนภดลพูดออกมา อยู่ ๆ พวกลูกน้องก็มีกำลังวังชาขึ้นมาอย่างกับได้ฉีดยากระตุ้นเข้าไปแล้วก็รีบพยักหน้ากันทันที