บทที่ 1467 ไม่มีความรู้สึกต่อเธอไม่ใช่เหรอ?

นภดลอยากจะตักเตือนอะไร แต่ว่าก็ไม่ทันการณ์ซะแล้ว แล้วก็เห็นปาณีพุ่งชนเข้าไปเลย ผู้คนที่อยู่รอบข้างเองก็คิดไม่ถึงว่าจะมีผู้หญิงแบบนี้คนหนึ่งพุ่งชนเข้ามา แล้วพอต้องเลือกระหว่างขวางรถกับชีวิตแล้ว ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขาถอยหลบออกไปแล้ว

แต่ว่าพอปาณีเพิ่งพุ่งชนผ่านไป ก็มีรถหลายคันขับตามปาณีมาแล้ว

ในใจของนภดลนั้นยังไงก็ยังมีความร้อนใจอยู่ แต่ว่าพอดูดร.ฐานทัตทีอยู่ข้าง ๆ ทีหนึ่ง แล้วนภดลก็ลงมือตีเขาจนสลบไปเลย แล้วถึงได้ขับเข้าไปในเขตตัวเมือง

ในเขตตัวเมืองได้มีคนของบุริศร์มารอรับอยู่จริง ๆ

พอนภดลเอาตัวดร.ฐานทัตส่งมอบให้พวกเขาแล้วก็หมุนตัวขับรถออกไปเลย

“เฮ้ หัวหน้านภดล”

ลูกน้องร้องเรียกไปคำหนึ่ง นภดลก็เหมือนกับว่าไม่ได้ยินแล้วก็ขับรถออกไปเลย

รถเยอะขนาดนั้นตามปาณีคนเดียว นภดลกลัวว่าปาณีจะรับมือไม่ไหว

รอจนตอนที่เขาตามปาณีมาถึงนั้นก็พบว่ารถพวกนั้นได้ห้อมล้อมปาณีไว้หมดแล้ว

นภดลเองก็ไม่สนใจอะไร แล้วก็เหยียบคันเร่งเลย และก็ชนเข้ากับรถคันหนึ่งในนั้นอย่างแรง จนดึงดูดความสนใจของคนอื่นมาทันที

เพราะว่าเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้น ปาณีก็เลยมีทางออกทางหนึ่งที่จะสามารถออกไปได้

เธอจ้องมองนภดลทีหนึ่ง ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรแล้วก็เหยียบคันเร่งขับออกไปเลย

สุดท้ายแล้วนภดลก็ยังพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง พอปาณีขับออกไปแล้ว เขาเองก็เร่งเครื่องขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วขับวนไปไม่กี่รอบก็สลัดรถที่อยู่ข้างหลังได้หมดแล้ว

แล้วการปฏิบัติการครั้งนี้ก็กลับมาอย่างมีชัยไร้อันตราย

บาดแผลที่อยู่บนตัวปาณี ถึงแม้ว่าจะไม่ร้ายแรงมาก แต่ว่านรมนก็ให้เธอไปพักก่อนอยู่ดี แถมยังให้หมอมาตรวจดูสักหน่อยด้วย

และคำนึงถึงว่าปาณีเป็นเด็กผู้หญิง นรมนจึงให้มิลินไปดู

นภดลจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จแล้วถึงได้กลับมาที่บ้านใหญ่ตระกูลโตเล็ก และในเวลานี้ก็เป็นเวลากลางดึกแล้ว

ทุกคนต่างก็เข้านอนกันหมดแล้ว

นภดลมาถึงหน้าประตูห้องของปาณี อีกฝ่ายได้ล็อกประตูจากข้างในแล้ว

บุริศร์เหมือนกับว่าจะเดาอะไรออกได้ ก็เลยให้คนเอากุญแจมาโยนไว้ให้นภดลอันหนึ่ง

นภดลมองดูเล็กน้อย จากนั้นก็เสียบเข้าไปในรูกุญแจประตูห้องของปาณี เสียงแคร๊กดังขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วประตูก็เปิดออก

ปาณีนอนอยู่บนเตียงกำลังหลับสนิทอยู่

ช่างเป็นคนขาดความระมัดระวังจริง ๆ

นภดลพูดอยู่ในใจไปประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เดินมาถึงตรงหน้าปาณี

ถ้าจะพูดตามปกติแล้ว ความรู้สึกหวาดระแวงของปาณีนั้นสูงมาก แต่ตอนนี้เขามาอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่ปาณียังไม่รู้ตัวอีก นภดลก็เลยรู้สึกว่าเธอน่าจะกินยาที่มีส่วนผสมของยานอนหลับไป

นภดลนั่งลงตรงหน้าเตียงของปาณี แล้วเปิดผ้าห่มของเธอออก จากนั้นก็แกะเสื้อของปาณีออก จ้องมองรอยแส้ที่น่ากลัวที่อยู่บนหน้าอกของเธอ ดวงตาก็เคร่งขรึมลงมาเล็กน้อย

ยัยคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ที่สมควรตายนี่ ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าดร.ฐานทัตยิงปืนออกมา เขารับรองว่าจะต้องทำให้เธอตายทั้งเป็นแน่

บาดแผลเริ่มอักเสบขึ้นมาหน่อยแล้ว เริ่มบวมแดงเป็นสีชมพูแดงแล้ว

นภดลเอายาขวดเล็ก ๆ ขวดหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วก็ใช้ก้านสำลีทายาให้ปาณีไปทีละนิดทีละนิด และไม่รู้สึกเลยสักนิดว่ากระทำอย่างนี้กับร่างกายที่เปลือยเปล่าของปาณีจะไม่มีอะไรที่ไม่สมควร

รอจนเขาทายาจนเสร็จแล้ว ถึงได้ดูอย่างอื่นทีหนึ่ง จากนั้นดวงตาก็เคร่งขรึมลงหลายส่วน ข้างในนั้นมีแววลมฝนกระหน่ำกะพริบอยู่

ผู้หญิงคนนี้นี่นมใหญ่จริง ๆ เลย

นภดลรีบเบือนสายตาหนีไป จากนั้นก็ติดกระดุมบนเสื้อของปาณีให้เรียบร้อย แล้วก็ห่มผ้าให้เรียบร้อยอีกครั้งหนึ่ง

ตอนแรกกะว่าจะลุกออกไปแล้ว แต่ทำยังไงได้จู่ ๆ ปาณีก็ยื่นมือมาจับแขนของนภดลเอาไว้ จากนั้นก็พลิกตัวมาทีหนึ่งแล้วเอาแขนของเขามากอดไว้ในอกอย่างกับว่าเอามาเป็นหมอนข้างแทน

ความรู้สึกอบอุ่นและแฝงไว้ด้วยความเด้งดึ๋งทำให้ร่างกายของนภดลแข็งทื่อไปทั้งตัว จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามีของเหลวที่อุ่นร้อนอย่างหนึ่งไหลออกมาตามจมูก

เขารีบแหงนหน้าขึ้นทันที แต่กลับขยับเขยื้อนไม่ได้ เพราะกลัวว่าจะทำให้ปาณีตื่นขึ้นมา

กลิ่นหอมหวานของหญิงสาวกระตุ้นประสาทรับรู้ของนภดลอยู่ตลอด

เขาถอนหายใจทีหนึ่ง จากนั้นก็ถอดรองเท้าออกแล้วก็ขึ้นไปบนเตียงเลย แล้วก็เอวตัวปาณีมากอดไว้ในอก

หญิงสาวหาท่วงท่าที่สบายมาได้ในอ้อมกอดของนภดลแล้วก็ซุกตัวเข้าไปเล็กน้อย เหมือนกับลูกแมวยังไงอย่างงั้น สุดท้ายทุกอย่างก็กลับสู่ความสงบ

นภดลเองก็ง่วงแล้ว แล้วหาวขึ้นมาทีหนึ่ง และสุดท้ายก็นอนหลับไป

นอนหลับสบายทั้งคืน

เช้าวันที่สองแสงแดดทะลุผ่านหน้าต่างส่องเข้ามา อบอุ่นเป็นอย่างมาก

ปาณีลืมตาสะลึมสะลือขึ้น แต่กลับรู้สึกมีอะไรแปลก ๆ นิดหน่อย

หมอนข้างที่อยู่ในอกของเธอทำไมถึงรู้สึกอุ่นร้อนล่ะ?

และที่สำคัญการสัมผัสก็ดูเหมือนจะแข็ง ๆ ด้วย?

ปาณียื่นมือออกไปลูบคลำทีหนึ่ง แล้วหน้าผากก็โดนดีดขึ้นมาทีหนึ่งทันที

“อย่าขยับ”

น้ำเสียงแหบแห้งลอยมาจากบนหัว จนทำให้ปาณีตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปเลย

เธอเพิ่งจะอยากจะร้องตะโกนออกมา ก็โดนมือใหญ่ข้างหนึ่งมาอุดปากไว้ซะก่อน

“เลิกขยับก่อนได้ไหม ขยับไปมาไม่หยุดทั้งคืน จนผมไม่ได้นอนดี ๆ เลย”

นภดลหาวไปไม่หยุด น้ำเสียงก็ดูไม่พอใจเล็กน้อย

ตัวปาณีอึ้งไปทั้งตัวเลย

เกิดเรื่องอะไรขึ้น?

ทำไมนภดลถึงได้มาอยู่บนเตียงของเธอล่ะ?

และอีกอย่างเมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ?

อะไรคือเธอขยับไปมาไม่หยุดทั้งคืน? หรือว่าเธอกับนภดลจะทำเรื่องไม่ดีอะไรไปเหรอ?

ปาณีแอบลืมตาขึ้นมาดูตรงหน้าเล็กน้อย แล้วก็พบว่าตัวเองนอนคว่ำอยู่บนหน้าอกของนภดล และเสื้อชุดนอนของเขาก็โดนแกะออกจนหมดแล้ว ใบหน้าของเธอได้ใกล้ชิดอย่างลึกซึ้งต่อร่างกายช่วงบนของนภดลตรง ๆ เลย

แม่งเอ๊ย!

ปาณีตกใจไปหมดทั้งตัวเลย

เธอเด้งตัวทีหนึ่งกระโดดออกมาจากแผลงอกของนภดล แล้วก็รีบตรวจสอบเสื้อผ้าของตัวเองดู แล้วตอนที่พบว่าเสื้อผ้าของตัวเองยังคงอยู่ดีไม่เสียหายนั้นถึงได้โล่งอกไปทีหนึ่ง

ไม่ใช่ซิ!

จากนั้นปาณีก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง แล้วก็เตะไปที่น่องของนภดลทีหนึ่ง

“ทำไมคุณถึงมาอยู่บนเตียงฉัน?”