บทที่ 1474 เธอเชื่อใจนภดลมั้ย

ปาณีตะลึงงัน

เธอรู้ดีตอนนี้สถานการณ์ประเทศFเป็นอย่างไร โดยทั่วไปแล้วไม่มีใครเข้าไป กลัวว่าจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย แต่นภดลกลับบอกว่าจะไปประเทศF เธอเป็นห่วงขณะเดียวกันก็อดสงสัยไม่ได้

“คุณไปได้หรือคะ อีกอย่างคุณไปทำอะไรที่นั่น ฉันได้ยินว่าที่นั่นประกาศกฎอัยการศึก สงครามกลางเมืองรุนแรงมาก คุณจะไปได้ไงคะ”

นภดลมองเห็นความห่วงใยและความกังวลในสายตาของปาณี ก็อดยิ้มไม่ได้ รอยยิ้มสดใสทำให้ปาณีต้านทานไม่ได้

“ฉันพูดเป็นงานเป็นการกับคุณ คุณยิ้มอะไรคะ”

รอยยิ้มที่มุมปากนภดลยิ่งกว้างขึ้น

“คุณเป็นห่วงผมหรือ”

“พูดอะไรคะ”

ปาณีรู้สึกว่าตอนนี้นภดลเหมือนคนปัญญาอ่อน แต่ไม่มีผลกับหน้าตาของเขา ยังใช้ได้

นภดลไม่รู้ในใจปาณีคิดอะไร เขาหุบยิ้ม ขยี้ผมของเธอ พูดขึ้น “ผมสงสัยว่าคนที่สนับสนุนดร.ฐานทัตจะเกี่ยวข้องกับประเทศF”

“คุณสงสัยสมชัยหรือคะ”

“อาจจะเป็นฉัตรพลก็ได้ แต่ไม่ว่าใคร ผมต้องไปถึงจะรู้”

คำพูดนภดลทำให้ปาณีเป็นห่วงกังวล

“แต่พวกเขาต้องการคือคุณ ถ้าคุณไปจะเป็นการเข้าถ้ำเสือหรือคะ”

“ผมจะอยู่ที่นี่รอให้พวกเขามาถึงที่นี่ไม่ได้หรอก คุณก็เห็นแล้ว ตอนนี้คุณนายสุขภาพไม่ดี เรื่องวันนี้ถ้าเกิดขึ้นอีกครั้ง ไม่แน่ว่าเด็กในท้องคุณนายจะรอดหรือไม่ ร่างกายประธานบุริศร์ก็ยังไม่ฟื้นเต็มที่ ถ้าหากยังอยู่ที่เมืองชลธี มีแต่จะทำให้พวกเขาเป็นอันตราย”

คำพูดของนภดลทำให้ปาณีสงสาร

“ฉันเข้าใจคุณค่ะ คุณจะพาอันตรายไปจากที่นี่”

“ครับ คุณนายมีบุญคุณกับผมท่วมหัว ผมไม่อาจตอบแทนด้วยการทำร้ายได้ อีกอย่างจณัตว์ก็อยู่ที่ประเทศF ผมเชื่อว่าถ้าผมไปที่นั่น ผมกับเขาจะช่วยกันดูแลได้ หรือบางทีอาจจะ

ก้ไขความลับในร่างกายผมได้ ผมอยากแก่เฒ่าไปกับคุณ หรือไม่ก็ตายหลังคุณ ไม่อยากให้คุณอยู่โดดเดี่ยวในโลกนี้ นี่คือความปรารถนาของผม”

บางทีความปรารถนานี้อาจไม่ยากสำหรับคนอื่น แต่กับนภดลช่างยากมากเหลือเกิน

ปาณีรู้ดี ร่างกายของเขากำลังเผาผลาญอย่างรวดเร็ว บางทีอาจจะรับไม่ไหวเร็วมาก ความปรารถนานี้ทำให้รู้สึกปวดร้าวเหลือเกิน

“ฉันจะไปกับคุณค่ะ”

“คุณอยู่ที่นี่เถอะ ทางนั้นอันตรายเกินไป”

นภดลปฏิเสธทันที

ปาณียังคงยืนกรานหนักแน่น “เพราะว่าเสี่ยงไงคะ ฉันถึงต้องไปกับคุณ ฉันจะปล่อยคุณไปในสภาพร่างกายตอนนี้ไม่ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะต้องอยู่ข้างคุณ ฉันจะเผชิญหน้ากับทุกอย่างร่วมกับคุณ ที่นี่มีประธานบุริศร์ และยังมีพวกกิมจิกับชัยยศ คุณเรียกกิมจิมาเป็นทางเลือกที่ชาญฉลาด อีกอย่างเรื่องประเทศFไม่ใช่จะจัดการได้ในวันสองวัน มันเป็นอันตรายที่มองไม่เห็นตัว ไม่รู้ว่าจะสร้างอันตรายให้พวกคุณนายเมื่อไหร่ ในเมื่ออย่างนี้ ฉันตามคุณไปดีแล้วค่ะ”

นภดลรู้ว่าปาณีแม้จะดูเหมือนอ่อนแอบอบบาง แต่มีความคิดเป็นตัวของตัวเอง

เขาพยักหน้า “ก็ได้ งั้นคุณไปเก็บของเถอะ ผมออกไปทำธุระหน่อย”

“คุณไปคนเดียวหรือคะ พาคนไปด้วยจะดีกว่า ตอนนี้คุณเป็นเป้าหมายที่ชัดเจนที่สุด ฉันกลัวพวกนั้นจะทำอะไรคุณ”

ปาณียังคงเป็นห่วง

นภดลพยักหน้า

มองเห็นปาณีเดินไปทางบ้านเก่าตระกูลโตเล็ก แววตาของนภดลก็ฉายความอาลัยอาวรณ์

ผู้หญิงคนนี้คือแสงสว่างของเขา ความอบอุ่นของเขา แต่เขาจะพาเธอไปไม่ได้

เขารู้ว่าถ้าตัวเองไม่พูดอย่างนั้น ปาณีไม่มีทางไป และยิ่งไม่ยอมห่างตัวเขา

บางทีการจากลาครั้งนี้อาจเป็นชั่วนิจนิรันดร์

เขาประมาทเกินไป

หากรู้ว่าร่างกายเขาย่ำแย่ขนาดนี้ เขาจะไม่มีทางแตะต้องปาณี ผู้หญิงดีๆ อย่างนั้น ไม่คู่ควรที่จะเป็นเพื่อนเขาร่วมเดินเข้ามาในชีวิตที่ไม่มีความหวังสักนิด

บางทีเขาไม่คู่ควรที่จะมีความสุขจริงๆ

ได้อยู่กับปาณีช่วงเวลาสั้นๆ เขาก็ขอบคุณสวรรค์แล้วที่คิดถึงเขา

ได้แต่หวังว่าหลังจากนี้เมื่อเขาไม่อยู่แล้ว ปาณีจะได้พบกับคนที่มอบความสุขให้เธอได้จริงๆ

นภดลยิ้มขมขื่นที่มุมปาก จากนั้นก็โทรไปหาบุริศร์

“ประธานบุริศร์ ผมพร้อมแล้วครับ ปาณีกลับไปแล้ว ต่อไปหวังว่าคุณกับ คุณนายจะดูแลเธออย่างดี”

คำพูดของนภดลทำให้บุริศร์ขมวดคิ้วนิดหนึ่ง

“ผู้หญิงของตัวเองก็ดูแลเอง ฉันรับปากแผนของนายไม่ได้ส่งนายไปตาย นภดล นายเป็นลูกผู้ชาย ไม่ว่าสุขภาพจะเป็นยังไง ก็ไม่อาจลบความจริงของลูกผู้ชายได้ ในเมื่อได้ปาณีแล้ว ก็ดูแลเองเถอะ พวกเราช่วยนายดูแลไม่ได้ตลอดชีวิต ครั้งนี้ไปที่นั่นอันตราย นายต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองเป็นสำคัญ ถ้าทำไม่ได้ นายอย่าไป ฉันไปเอง”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นภดลเสียใจ

“คุณไปหรือ ตอนนี้สุขภาพคุณยังไม่ดี อีกอย่างคุณนายจะทำยังไง”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่นายต้องกังวล ฉันรับปากแผนของนาย และให้ความร่วมมือ รวมทั้งแจ้งหงส์กับจณัตว์แล้ว แต่สำคัญที่สุดก็คือตัวนายเอง ถ้าหากนายดูแลตัวเองไม่ได้ งั้นแผนนี้ก็ไม่รอด”

บุริศร์พูดย้ำหนักแน่น

นภดลในใจรู้สึกอบอุ่น

เขารู้ดีบุริศร์เป็นคนอย่างไร เพราะรู้นั่นเอง เขาถึงดีใจที่มีเพื่อนและหัวหน้าเช่นนี้

“ครับ งั้นช่วงนี้ก็ขอฝากประธานบุริศร์ช่วยดูแลเธอด้วย”

“ระวังตัวด้วยล่ะ”

“ครับ”

นภดลวางสาย มองไปทางที่ปาณีจากไปอีกครั้ง จากนั้นก็เดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ในใจเขาอาลัยอาวรณ์ แต่เพราะเช่นนี้ เขาต้องกำจัดอุปสรรคทั้งหมดต่ออนาคตของตัวเองกับปาณี

บางทีเป็นคนปกติเขาอาจทำไม่ได้ แต่เขาจะพยายามทำให้ตัวเองปกติที่สุด ใช้ชีวิตปกติกับปาณีจนหมดลมหายใจ

เวลาชีวิตหนึ่งไม่นาน แต่ก็สั้นมาก สำหรับเขาแล้ว ปาณีคือเป้าหมายที่สำคัญที่สุดในชีวิตที่เหลือของเขา