บทที่ 1492 แค่เดา ไม่กล้ายืนยัน

หลังจากหงส์ร้องไห้จนเหนื่อยก็กลับห้องไปนอนหลับในที่สุด

นรมนให้คนเอาขาที่หักข้างนั้นย้ายไปที่ห้องเย็นชั้นใต้ดิน

ปัจจุบันนี้พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ผู้คนไม่กี่คนที่เดินทางระยะไกลก็ล้วนค่อนข้างเหนื่อยล้า บุริศร์สั่งให้ไปพักผ่อนทันที

กานต์ต้องการห้องของตัวเองหนึ่งห้อง เปิดคอมพิวเตอร์ไม่รู้กำลังค้นหาอะไร ป้อนรหัสจำนวนหนึ่งเข้าไป ไม่กี่นาทีต่อมาก็ผลักมันอย่างพ่ายแพ้

หาร่องรอยจณัตว์ไม่เจอทุกที่ หรือเขาเสียชีวิตไปแล้วจริงๆ?

กานต์นึกถึงท่าทางแสร้งทำเป็นเข้มแข็งและสงบนิ่งของหม่ามี้ ก็ค่อนข้างปวดใจอย่างช่วยไม่ได้

จู่ๆ โทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น

กานต์ก้มศีรษะมอง วีแชทมีคนขอเพิ่มเป็นเพื่อน และข้อความยืนยันของผู้นั้นคือไอรา

คิ้วเขาขมวดเล็กน้อย ปฏิเสธโดยตรง

ไม่คิดว่าอีกฝ่ายยังเพิ่มเพื่อนอีกครั้งอย่างไม่ย่อท้อ กานต์โยนโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ทันที การไม่รู้อะไรเลยก็สบายใจดี

ไอราไม่ได้การตอบกลับจากกานต์ ก็โกรธจนกระทืบเท้า รีบให้น้องสาวแฮ็กคอมพิวเตอร์กานต์

ครั้งนี้กานต์โกรธจริงๆ แล้ว

“ไอรา เธอเงียบหน่อยได้ไหม? คนอื่นไม่อยากเพิ่มเพื่อนเธอก็คือไม่อยากเพิ่มเพื่อนเธอ เธอไม่รู้สึกตัวสักนิดหรือไง? ไอคิวเธอโดนหมากินมาหลายปีเหรอ?”

“โดนนายกินไง”

เดิมทีแล้วไอราค่อนข้างดีใจตอนที่กานต์วิดีโอคอลหาตน แต่รอยยิ้มที่มุมปากยังไม่ทันจางลงก็ถูกกานต์ด่า ก็โกรธอย่างช่วยไม่ได้

“ฉันเพิ่มนายเป็นเพื่อนแล้วมันยังไง? นายจะหยิ่งไปเพื่ออะไร? ฉันกินนายไม่ได้สักหน่อย”

“ฉันเกลียดเธอ เข้าใจหรือยัง? ฉันไม่ชอบเธอ เกลียดเธอ! ดังนั้นได้โปรดต่อไปเธออยู่ห่างจากฉันห้าเมตรโดยอัตโนมัติได้ไหม?”

กานต์พูดจบก็วางสายทันที

เป็นครั้งแรกที่เขาหยาบคายแบบนี้กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

ไม่สิ ไอราไม่ถือว่าเป็นเด็กผู้หญิง

อย่างไรแล้วมันมีเด็กผู้หญิงคนไหนกันที่เจอเด็กผู้ชายครั้งแรกแล้วถอดกางเกงเขา?

เรื่องนี้กานต์จำได้ไปตลอดชีวิต

ไอรามองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสาย ไม่รู้เพราะอะไร จู่ๆ ดวงตาก็บวมและแสบร้อน

ไม่คิดว่าไอ้บ้ากานต์นั่นบอกว่าเกลียดเธอจริงๆ

องค์หญิงตัวน้อยน่ารักอย่างเธอถูกเกลียดได้ที่ไหนกันล่ะ?

ไอราไม่รู้สักนิดว่าทางด้านกานต์หงุดหงิดเพราะการหายตัวไปของจณัตว์ เธอเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง โลกของเด็กมันเรียบง่ายมาก ชอบก็คือชอบ เธอชอบกานต์ ก็เลยอยากเล่นกับเขา มันผิดอะไรเหรอ?

หลังจากกานต์ซ่อมไฟร์วอลล์ในคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว ค้นหาที่อยู่ของนภดลอย่างไม่ยอมแพ้อีกครั้ง น่าเสียดายที่ยังคงหาไม่เจอ

นี่มันไม่ปกติแล้วล่ะ

ไม่ว่าใครก็ตาม ตราบใดที่มีการเคลื่อนไหวก็ต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้ และร่างกายนภดลยังมีชิปภายในที่คุณบุริศร์ติดตั้ง ถึงแม้เครื่องมือติดตามจะหายไป ชิปภายในก็จะยืนยัน2ตำแหน่งของเขา แต่ตอนนี้ไม่คิดว่าจะหาชิปและร่องรอยใดๆ ไม่เจอจริงๆ

กานต์คิดถึงตรงนี้ ก็รีบไปที่ห้องบุริศร์

“คุณบุริศร์!”

“ชู่——”

บุริศร์รีบให้กานต์เงียบเสียง

กานต์ถึงพบว่าหม่ามี้หลับอยู่ ถึงจะหลับไม่สนิทอย่างมาก แต่ในที่สุดก็ได้พักผ่อนแล้ว

“ออกไปคุย”

บุริศร์พากานต์มาที่ในลานบ้าน

“พบอะไรเหรอ?”

เขารู้มาตลอดว่าลูกชายมีทักษะที่ชำนาญ เลยวางใจมาดูแลภรรยา ในขณะนี้เห็นสีหน้ากานต์เป็นแบบนี้ในเวลานี้ ก็ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

กานต์รีบพูดขึ้น “ใช่ ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกว่า ร่างกายนภดลฝังชิปไว้”

“ถูก ฝังในเนื้อเยื่อใต้ผิวหนัง คนปกติหาไม่เจอ”

บุริศร์รีบตอบ

กานต์ขมวดคิ้วพูดขึ้น “ผมหาแล้ว หาไม่เจอร่องรอยใดๆ ของคุณอาจณัตว์เลย ผมเลยไปค้นหาร่องรอยคุณอานภดลอีกครั้ง ก็ยังไม่มีการค้นพบใดๆ เหมือนชิปนั้นจู่ๆ ก็สูญเสียประสิทธิภาพทั้งหมด คุณบุริศร์ นี่มันผิดปกติ”

บุริศร์นึกอะไรออกทันที

“มีคนขัดขวางนภดลในการติดต่อโลกภายนอก”

“ผมก็เดาแบบนี้เหมือนกัน แต่คนคนนั้นจะเป็นใครล่ะ? คนที่อยู่เบื้องหลังใช่ไหม? หรืออยู่ในป่าดำ?”

สองพ่อลูกเดาไม่ออก

และในเวลานี้ ชัยยศก็เดินเข้ามา

“ประธานบุริศร์ คนของเราพบว่ามีอีกกองกำลังหนึ่งกำลังค้นหาอยู่แถวๆ ป่าดำ เป้าหมายอาจจะเป็นนภดล”

“ใคร?”

คำพูดของบุริศร์ทำให้ชัยยศส่ายหน้า

“ไม่แน่ใจครับ อีกฝ่ายเจ้าเล่ห์มาก แต่ดูแล้วไม่เหมือนคนประเทศF เหมือนทหารรับจ้าง”

คิ้วบุริศร์ขมวดขึ้นมา

“คุณบุริศร์ ใช่คนที่อยู่เบื้องหลังหรือเปล่า?”

การคาดเดาของกานต์ บุริศร์ก็คิดเช่นเดียวกัน

แต่ถ้าอีกกองกำลังที่ตามหานภดลคือผู้ที่อยู่เบื้องหลัง แล้วคนที่ขัดขวางไม่ให้นภดลติดต่อพวกเขาคือใคร?

เรื่องราวดูเหมือนยิ่งซับซ้อนและยากที่จะแยกแยะขึ้นเรื่อยๆ

“ตรวจสอบต่อไป ถ้าเป็นไปได้ ให้คนของเราติดตามกองกำลังนั้น ดูสิว่าฐานของพวกมันอยู่ที่ไหน”

“ครับ”

ชัยยศรีบถอยออกไป

เรื่องที่สมจิตมาบุริศร์ไม่ได้บอกชัยยศ ถ้าชัยยศรู้ว่าสมจิตก็หายตัวไป หรือว่าตายไปแล้ว ไม่รู้ว่าเขาสามารถทนได้ไหม