บทที่ 1493 กานต์สุดยอดมากแล้ว

“คุณบุริศร์ระวัง!”

กานต์หันศีรษะกลับไปเห็นเสือตัวหนึ่งพุ่งมาทางพวกเขา แต่ดวงตาของเสือตัวนั้นเป็นสีแดง

เขาก็เคยได้ยินมาว่าป่านี้มีการปนเปื้อน สถาบันวิจัยเดิมถูกระเบิดทำลาย ดังนั้นสัตว์เหล่านี้จึงล้วนติดเชื้อกลายพันธุ์แล้ว?

เสือธรรมดาพวกเขาก็รับมือไม่ได้แล้ว ตอนนี้ไม่คิดว่าจะมีสัตว์กลายพันธุ์มาอีก นี่จะทำอย่างไรดี?

กานต์อยากดึงบุริศร์ด้วยจิตใต้สำนึก แต่บุริศร์กลับหันตัวไปทันที มีดสั้นด้ามหนึ่งพุ่งออกมาจากแขนเสื้อเขา แล้วตรงไปที่ดวงตาเสือทันที

“พาหม่ามี้ลูกไปก่อน!”

บุริศร์พูดจบก็กระโดดไปเผชิญหน้ากับเสือโดยตรง

หัวใจนรมนแทบหยุดเต้น

ถึงจะรู้ว่านี่คือป่าธรรมชาติ และรู้ว่าจะมีสัตว์ป่าเหล่านี้ปรากฏตัว แต่เมื่อเห็นกับตาตัวเองก็ยังรู้สึกค่อนข้างเหลือเชื่อ

“กานต์ ลูกไปก่อน”

นรมนยกมือขึ้น โยนกานต์ออกไปทันที

“ไม่เอา หม่ามี้”

ถึงกานต์จะไม่ยอม แต่ตัวเขาเล็กมีแรงน้อย ถูกนรมนโยนออกมาเป็นรูปโค้ง นึกว่าจะหล่นอย่างปลอดภัย แต่ถูกตาข่ายหนึ่งจับเอาไว้

“หม่ามี้!”

กานต์ดิ้นรน แต่พบว่าบนตาข่ายนี้มีไฟฟ้า ทันใดนั้นเขาก็โดนไฟดูดจนค่อนข้างวิงเวียน

นรมนก็ไม่คิดว่าที่ตัวเองโยนไปแบบนี้จะทำให้ลูกชายตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

ด้านหลังคือสามีกำลังต่อสู้กับเสือ ด้านหน้าลูกชายโดนตาข่ายไฟฟ้าโจมตี หัวใจนรมนฉีกขาดอย่างรุนแรง

เธอไม่เคยเจอทางเลือกแบบนี้มาก่อน อีกไม่นานกานต์ใกล้จะกลอกตาแล้ว นรมนเหลือบมองบุริศร์อีกครั้ง บุริศร์ก็ยากลำบากมากเช่นกัน กลิ่นเลือดสดที่ติดบนตัวทำให้เสือยิ่งตื่นเต้นขึ้นมา

ในเวลานี้บุริศร์ก็แยกสติออกแล้วพูดขึ้น “ช่วยกานต์ก่อน ฉันยังประคองได้อีกสักพัก”

นรมนก็ไม่ลังเลอีก วิ่งไปทางกานต์

ในเวลานี้ ทหารรับจ้างทีมหนึ่งถือปืนเดินออกมา เล็งเป้านรมนโดยตรง

“อย่าขยับ! ไม่งั้นเราจะฆ่าเขา”

คนของอีกฝ่ายส่วนหนึ่งชี้มาที่นรมน ส่วนหนึ่งชี้มาที่กานต์ ทำให้นรมนขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

บุริศร์บอกว่ามีอีกกองกำลังหนึ่งค้นหาที่อยู่นภดลอยู่ ดูแล้วไม่ผิดจริงๆ และการแต่งกายของอีกฝ่ายทำให้เธอเดาได้เล็กน้อย

“พวกนายคือคนของพ่อเทย่าใช่ไหม?”

เธอไม่รู้ว่าพ่อเทย่าคือใคร ทำได้แค่สอบถามแบบนี้

“ไปกับเรา!”

พวกเขามากันเยอะมาก แต่อยู่ในป่าดำนี้ก็เสียหายมากแล้ว ตอนนี้มีบุริศร์ช่วยพวกเขายับยั้งเสือ เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่พวกเขาจะเอาตัวคนออกไป นอกจากนี้กานต์ก็อยู่ในมือของพวกเขา พวกเขาไม่กลัวว่านรมนจะไม่เห็นด้วย

เห็นลูกชายกำลังจะถูกไฟช็อตสลบ นรมนก็พูดขึ้นเสียงทุ้ม “วางลูกชายฉันลงแล้วฉันจะไปกับพวกนาย”

“อย่าเล่นตุกติกล่ะ ไม่งั้นเรายิงบุริศร์”

“ยิงเขา พวกนายก็ไม่รอดหรอก”

นรมนก็ไม่ได้โง่ แน่นอนว่าพวกเขาใช้ประโยชน์ที่บุริศร์ยับยั้งเสืออยู่ ไม่งั้นทุกคนแย่หมดแล้ว ถ้ามีแค่เธอกับลูกอยู่ การเสียสละของบุริศร์ก็คุ้มค่า แต่ตอนนี้……

ดวงตานรมนมีความเย็นชาเล็กน้อยเคลื่อนผ่านไป

ทันใดนั้นเธอก็ลงมือ ก็ไม่สนว่าคนพวกนั้นจะทำอะไรกับตนหรือไม่ พุ่งตรงไปที่กานต์ทันที และมีดสั้นในแขนเสื้อก็โยนไปที่ตาข่ายไฟฟ้าที่จับกานต์ไว้

ในขณะเดียวกัน นรมนก็ตะโกนด้วยความโกรธ “บุริศร์ ล่อเสือมา วันนี้ถึงเราสามคนจะตายอยู่ที่นี่ ก็ต้องลากคนพวกนี้ฝังศพไปด้วยกัน!”

เมื่อบุริศร์ได้ยินก็ไม่สู้กับเสือแล้ว หันตัววิ่งมาทางนรมน

ทหารรับจ้างเหล่านั้นก็ไม่คิดว่านรมนจะใช้วิธีฆ่าตัวตายแบบนี้ในการต่อต้านพวกเขา พวกเขาตกใจกลัวจนไม่สนสิ่งรอบข้าง หันตัววิ่งหนีไป

เสือเห็นเหยื่อจำนวนมากขนาดนี้ก็ดูตื่นเต้นมาก คำรามใส่คนเหล่านี้ เสียงนั้นทำให้ทุกคนกลัวจนตัวสั่น

มีทหารรับจ้างเท้าเคล็ด ต่อมาก็ถูกเสือหักคอ เลือดสีแดงสดกระเซ็นไปทั่วพื้น

ฉวยโอกาสนี้ บุริศร์คว้านรมนไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็กลิ้งไป ในขณะที่ปกป้องนรมนก็มาถึงตำแหน่งกานต์

ที่นี่มีตาข่ายไฟฟ้าจริงๆ!

นั่นแสดงว่าที่นี่มีไฟฟ้าอยู่แถวนี้

บุริศร์ปล่อยนรมนอย่างรวดเร็ว

นรมนก็คิดถึงประเด็นนี้เช่นกัน รีบตามหาแหล่งพลังงาน บุริศร์รอไม่ไหวแล้ว หยิบปืนพกออกมายิงเชือกบนตาข่ายไฟฟ้า

ขณะที่ตาข่ายไฟฟ้าหล่นพื้น นรมนก็เจอสวิตช์ ทั้งสองคนรีบไปอุ้มกานต์ออกมาอย่างรวดเร็ว

นรมนเห็นลูกชายหน้าซีดเซียว ก็ปวดใจอย่างมากทันที

เธอโยนตาข่ายไฟฟ้าไปทางทหารรับจ้างเหล่านั้น จากนั้นก็เปิดสวิตช์ตาข่ายไฟฟ้า

“อ๊าก!”

มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น มีทหารรับจ้างสองสามนายโดนกระแทก ขณะที่ไฟฟ้าช็อตก็ล้มลงกับพื้น กลายเป็นอาหารในท้องเสือทันที

นรมนและบุริศร์ฉวยโอกาสจากช่องว่างนี้อุ้มกานต์หันตัววิ่งหนีไป

ป่าดำในตอนนี้มีหมอกขึ้นมาแล้ว มองไม่เห็นทางเลย แยกทิศทางไม่ออกด้วย บุริศร์หยิบโทรศัพท์ออกมาดู โทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณเลย

พวกเขาวิ่งจนสุดทาง พบว่าแมงมุมที่นี่ตัวใหญ่มาก แต่ละตัวนั้นตาแดง มันน่ากลัวเป็นพิเศษ

นรมนค่อนข้างปวดท้อง แต่ไม่กล้าหยุด

บุริศร์ปกป้องพวกเขาสองแม่ลูกไว้ด้านหลัง แล้วพูดเสียงทุ้ม “เราอาจจะเข้ามาในโซนใจกลางป่าดำแล้ว”

นี่คือสิ่งที่นรมนกังวลมากที่สุด

เธอมองกานต์ที่สลบไปแล้วในอ้อมกอด ก็ขมวดคิ้วแน่น

“หาทางออกไม่เจอเหรอ?”

“อาจจะต้องรอหมอกจางลงก่อนถึงจะทำได้ ตอนนี้ที่นี่ใช้เข็มทิศก็ไม่ได้”