บทที่ 1495 คุณนี่ไม่ได้เรื่องเลย

พูดถึงตรงนี้ คิมก็ยิ้มอย่างร่าเริง

“แม่ไม่เป็นอะไรแล้ว ตอนแรกก็ไม่ได้ป่วย แต่ถูกวางยาพิษ”

คำพูดของคิมทำให้นรมนตกตะลึงเล็กน้อย สิ่งที่เคยเดาในสมองก็โผล่ออกมาอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เธอเคยเดาว่าคิมไม่ได้เป็นโรคมะเร็ง ในตอนนี้ได้ยินเธอพูดแบบนี้ สีหน้านรมนก็ค่อนข้างมืดมน

ตอนแรกคนที่ตรวจโรคมะเร็งให้คิมก็คือมิลิน ในตอนนี้มิลินไม่อยู่ที่นี่ แต่อยู่ภายในเขตประเทศF ถึงแม้จะคิดว่ามิลินจะไม่หักหลังบุริศร์อีก แต่ในใจเธอก็ยังรู้สึกไม่ดีอย่างมาก

“ใครวางยา?”

“เรื่องนี้ค่อยๆ หา ไม่รีบ เด็กคนนี้ ตอนนี้กลับมาแล้ว มาถึงก็ถามใหญ่เลย อยากกินอะไรหน่อยไหม?”

คิมไม่อยากพูดเรื่องนี้อย่างเห็นได้ชัด

บุริศร์เห็นใบหน้าซีดเซียวของนรมน ก็ค่อนข้างสงสารอย่างช่วยไม่ได้

“แม่ทำอาหารให้หน่อยครับ ในป่าเราใช้พลังงานไปมากเกินไป แล้วก็กานต์ เด็กคนนี้ประคับประคองมาตลอดทาง เดาว่าร่างกายถึงขีดจำกัดแล้ว”

ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ คิมก็มองกานต์อีกครั้ง ถึงแม้เด็กคนนี้จะเหนื่อยล้าไปทั้งร่าง จิตวิญญาณต่อสู้อย่างเต็มเปี่ยมก่อนหน้านี้ก็เพราะไม่รู้ว่าคนที่มาคือใคร จึงต้องระมัดระวังเป็นอย่างสูง ตอนนี้รู้แล้วว่าเป็นคุณยายของตน กานต์ก็ทนไม่ไหวแล้ว

“คุณยาย ผมอยากนอนสักพัก”

เสียงแผ่วเบาของกานต์ดังขึ้นมา ทำให้นรมนสงสารมากทันที ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคิม

“โอเค ยายจะพาหนูไปนอนสักพัก นรมนกับบุริศร์ พวกเธอก็พักผ่อนสักหน่อยนะ พักผ่อนเสร็จแล้วค่อยว่ากัน ที่นี่ปลอดภัยมาก ไม่มีใครเข้ามาที่นี่ได้”

คำพูดของคิมทำให้บุริศร์พยักหน้า

นรมนมองชินทรที่อยู่ไม่ไกล เขาไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แต่สายตารักและเมตตานั้นทำให้นรมนโหยหามาก

เธอมีคำพูดมากมายอยากพูดอยากถาม แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าควรเริ่มเอ่ยปากตรงไหน

บุริศร์จับมือเธอไว้ แล้วพูดเสียงทุ้ม “ไปพักผ่อนก่อน พักผ่อนเสร็จแล้วจะรู้ทุกอย่างแน่นอน”

“โอเค”

นรมนก็เหนื่อยล้ามาก ทำได้แค่เชื่อฟังคำพูดบุริศร์โดยไปพักผ่อนที่ห้องที่คิมเตรียมไว้ให้พวกเขา

หลังจากกลับถึงห้องแล้ว นรมนก็พูดเสียงทุ้ม “บุริศร์ นี่คือเรื่องจริงจริงๆ ใช่ไหม? แม่ฉันยังมีชีวิตอยู่? เธอ……”

“เป็นเรื่องจริง ไม่ใช่แค่คุณแม่ คุณพ่อก็ยังมีชีวิตอยู่ ฉันรู้คุณตื่นเต้น และรู้ว่าคุณมีคำถามมากมาย แต่ตอนนี้ร่างกายคุณบอกคุณแล้วว่าต้องการพักผ่อน ดังนั้นเชื่อฟังนะ หลับสักหน่อย ตื่นแล้วมีเวลามากมายให้ไปถาม”

“คุณอยู่กับฉันนะ”

นรมนมีความรู้สึกว่าไม่เป็นความจริงตั้งแต่แรกจนจบ แค่มีบุริศร์อยู่เคียงข้างเธอถึงรู้สึกสบายใจ ถึงรู้สึกว่าทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน

“โอเค”

บุริศร์นั่งลง

นรมนรักษาบาดแผลให้เขา จากนั้นทั้งคู่ก็ขึ้นเตียง

ทั้งๆ ที่ร่างกายเหนื่อยล้ามาก แต่จิตวิญญาณมันตื่นเต้นมาก อย่างไรก็นอนไม่หลับ

นรมนค่อนข้างหดหู่

“นอนไม่หลับทำยังไงดี?”

บุริศร์หลุดขำอย่างช่วยไม่ได้

“คุณรู้สึกว่าท้องเป็นยังไงบ้าง? อยากให้คุณแม่หาหมอมาดูคุณหน่อยไหม?”

“ไม่ต้อง เด็กสบายดีมาก ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการดูแลอย่างพิถีพิถันในช่วงก่อนหน้านี้หรือเปล่า ตอนนี้ทรมาน ฉันกลับรู้สึกว่าเด็กแข็งแกร่งขึ้นมาก บางทีนี่อาจจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่พระเจ้ามอบให้เรา”

มือนรมนวางบนท้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสบายใจ

ถึงแม้มาเพราะเรื่องนภดลและจณัตว์ แต่เธอก็ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคุณพ่อคุณแม่ที่ตายไปแล้วที่นี่ สำหรับนรมนนี่มันช่างน่าเหลือเชื่อเกินไป

“บุริศร์ คุณว่าบนโลกใบนี้พรหมลิขิตมีเส้นล่อเรามาที่นี่หรือเปล่า?”

“อาจจะนะ”

บุริศร์ก็รู้สึกอัศจรรย์มาก เห็นนรมนตื่นเต้นมากเหมือนเด็กๆ ในใจเขาก็ล้นไปด้วยความสุข

คนในตระกูลโตเล็กและตระกูลทวีทรัพย์ธาดานั้นน้อยมาก เขากลายเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบ ในตอนนี้มีผู้ใหญ่บางท่านเพิ่มเข้ามา บุริศร์ก็รู้สึกดีมาก

นรมนก็พูดอย่างค่อนข้างตื่นเต้น “แล้วพ่อของฉัน ในตอนนั้นคนพวกนั้นเอาอวัยวะพ่อฉันออกมาวิจัยด้วยไม่ใช่เหรอ? จะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง? หรือเย็บอวัยวะกลับเข้าไป?”

บุริศร์หัวเราะคิกคัก จากนั้นก็ยื่นนิ้วมาเคาะหน้าผากเธอ ยิ้มขณะพูดขึ้น “นี่คุณท้องทีหนึ่งแล้วโง่ไปสามปีเหรอ? ตอนนี้เริ่มแล้ว? ถ้าคนเราโดนเอาอวัยวะออกไปจริงๆ ยังมีชีวิตอยู่ได้เหรอ? คุณดูหนังไซไฟเยอะไปใช่ไหม?”

“แต่ตอนนี้พ่อฉันอยู่ตรงหน้าฉันจริงๆ นะ คุณคงไม่บอกฉันว่านั่นคือหุ่นยนต์หรอกใช่ไหม?”

“ก็เป็นไปได้นะ”

บุริศร์อยากแหย่นรมน

นรมนเบิกตากว้างทันที

“หุ่นยนต์? ไม่ใช่หรอกมั้ง? มิน่าเขายิ้มให้ฉันอย่างเดียว ไม่เห็นพูดอะไรเลย”

เห็นนรมนเชื่อจริงๆ บุริศร์ก็หมดคำจะพูดทันที

“ไอคิวคุณตอนนี้โดนหมากินไปแล้วใช่ไหม?”

“โดนคุณกิน”

พอแล้ว บุริศร์พบว่าแกล้งไปแกล้งมา ตัวเองโดนด่าซะงั้น ภรรยาขุ่นเคืองไม่ได้อย่างที่คิดไว้

“โอเคๆๆ โดนฉันกินแล้ว รีบวางคำถามพวกนั้น นอนหลับก่อนค่อยว่ากัน OK?”

“ก็ได้”

ถึงแม้นรมนจะตื่นเต้น แต่ทนการประท้วงของร่างกายไม่ไหว หลับตานอนหลับลึก และบุริศร์ก็วางใจขึ้นมาก ไม่นานก็หลับไปเช่นกัน

พวกเขานอนหลับจนถึงตอนกลางคืน เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ด้านนอกก็มืดหมดแล้ว

นรมนบิดขี้เกียจ พบว่าบุริศร์ไม่อยู่ข้างกายแล้ว

เธอเปิดโคมไฟหัวเตียง มองห้องที่สะดวกสบาย ไม่ตอบสนองชั่วขณะหนึ่งว่าตัวเองอยู่ที่ไหน นั่งบนเตียงสักพักหนึ่ง ความคิดทั้งหมดก็กลับมา

“แม่!”

นรมนนึกถึงคิมทันที

เธอกลัวว่ามันคือความฝัน รีบลงจากเตียง สวมสลิปเปอร์ออกจากห้องไป

ภายในห้องรับแขก บุริศร์กำลังเล่นหมากรุกกับชินทร กานต์ถือโทรศัพท์กำลังเล่นเกม คิมกำลังทำอาหารในห้องครัว ฉากนี้มองอย่างไรก็อบอุ่นมาก