บทที่ 1500 คนคนนี้หายากมาก

“มี”

คำพูดชินทรทำให้นรมนและบุริศร์ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“ใครอ่า? เรารู้จักไหม?”

นรมนคิดว่าเรื่องราวที่ตนและบุริศร์มีส่วนร่วมนั้นก็ไม่น้อย เรื่องราวปัญหาในอดีตที่เกี่ยวข้องก็เยอะมาก บางทีคนชราเหล่านั้นไม่รู้ว่าตนกับบุริศร์อาจจะรู้อะไรบางอย่างจริงๆ จึงถามออกไป

ชินทรมองนรมนแล้วพูดขึ้น “ลูกอาจจะไม่รู้จัก คนคนนี้ไม่ค่อยปรากฏตัวอยู่ข้างหน้านัก ทำงานเบื้องหลังอยู่ตลอด เขาเป็นผู้ช่วยของคุณอดิศร ฉันจำได้ว่าเป็นคนที่ไม่ค่อยมีตัวตน ตอนนั้นสิ่งที่ทำให้ฉันจำได้ลึกซึ้งมากที่สุดคือเขาสวมแว่น ไม่เคยมองตรงๆ ก้มศีรษะตลอดเวลา ทำอะไรอ่อนน้อมถ่อมตน แต่คุณอดิศรสอนอะไรเขาก็เรียนรู้ได้ไวมาก และคุณอดิศรตั้งใจฝึกเขาให้เป็นผู้สืบทอด ตอนนั้นเชษฐ์จับตัวคุณอดิศรไปทำวิจัยยีน เขาก็เข้าร่วมในนั้นด้วย ต่อมาเพื่อปกป้องเขา คุณอดิศรเสี่ยงชีวิตทุกอย่างส่งเขาออกไป ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาคนคนนี้ก็ไม่มีข่าวคราวใดๆ อีก”

“ตอนแรกเรื่องชุดข้อมูลยีนในการวิจัยของเชษฐ์และตระกูลโตเล็กมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ คนหลักๆ ที่รู้ก็ถูกเชษฐ์จับไปบนเกาะหมดแล้ว ไม่สามารถออกมาได้ตลอดชีวิต บางคนก็ตายที่นั่น ดังนั้นนอกจากตัวของเชษฐ์เอง คนที่รู้ความลับนี้มีไม่มาก แต่เห็นได้ชัดว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังก็คือมาเพื่อสิ่งนี้ และช่วงเวลาก็บังเอิญมากเช่นกัน หลังจากเขาออกไปได้ไม่นาน ดร.ฐานทัตก็เริ่มวิจัยพันธุศาสตร์ ถึงขนาดสร้างการมีอยู่ของนภดลขึ้นมา ช่วงเวลานี้ฉันตรวจสอบดร.ฐานทัตตลอดเวลา ว่ากันว่ายี่สิบกว่าปีก่อนเขาวิจัยพันธุศาสตร์ร่างกายมนุษย์ล้มเหลวมาหลายครั้ง จับตัวสามีภรรยาที่ตั้งท้องหลายคู่มาทำการวิจัย นภดลคือหนึ่งเดียวที่รอดมาได้ และมีชีวิตรอดมาหลายปีโดยที่ไม่มีปฏิกิริยาปฏิเสธใดๆ เราเลยเดาว่าบางทีนภดลอาจจะเป็นตัวอย่างที่พวกมันวิจัยตั้งแต่แรก”

ได้ยินชินทรพูดว่านภดลคือตัวอย่าง นรมนก็ค่อนข้างอึดอัดไม่มากก็น้อย

คนดีๆ คนหนึ่งถูกเรียกว่าเป็นตัวอย่าง ก็คงไม่มีใครดีใจหรอก นึกถึงทุกอย่างที่นภดลแบกรับมาหลายปี นรมนก็รู้สึกค่อนข้างเจ็บปวด

“ตอนนี้นภดลเขาอยู่ที่ไหน?”

“ห้องปฏิบัติการ”

การแสดงออกของคิมค่อนข้างจริงจัง เธอพูดเสียงทุ้ม “ถึงแม้นภดลจะไม่ได้บ้าคลั่ง แต่เซลล์ในร่างกายมีการแบ่งตัวเร็วเกินไป ตอนที่เรายังไม่เจอวิธีการยับยั้ง ยังไม่อยากให้เขาออกมา นี่ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการเหมือนกัน ระบบป้องกันของห้องปฏิบัติการนั้นแข็งแกร่งมาก ถึงเขาบ้าคลั่งจริงๆ เขาก็ออกมาทำร้ายคนไม่ได้ อีกอย่างการนองเลือดครั้งนี้เหมือนกระตุ้นลักษณะทางพันธุกรรมอันบ้าคลั่งในร่างกายเขา เขาเก็บกดอารมณ์ไม่ค่อยได้ ขังตัวเองไว้ในห้องปฏิบัติการ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง มีคนเอาอาหารให้เขากินสามมื้อต่อวัน เขาจะไม่เป็นอะไร”

ได้ยินว่านภดลมีสภาพแบบนี้ ในใจบุริศร์ก็รู้สึกไม่ดีอย่างมาก

“พี่ฉันก็เข้าร่วมการวิจัยด้วยเหมือนกันเหรอ?”

คำถามนรมนทำให้ชินทรพยักหน้า

“ยังไงแล้วฉันอยู่บนเกาะในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ถึงแม้จะไม่ได้ออกไปเข้าร่วม แต่สิ่งที่พวกมันพูดทุกวันฉันได้ยิน ข้อมูลบางส่วนที่พวกมันวิจัยในปีนั้นฉันจดบันทึกแล้วส่งให้จณัตว์ไปแล้ว เขาคงจะหาวิธีการที่สมดุลได้อย่างรวดเร็ว สำหรับเรื่องอื่นๆ เราก็ช่วยไม่ได้ ฉันกับแม่ของลูกก็จ้างศาสตราจารย์ด้านการแพทย์สองสามคนมาวิจัยปัญหานี้ด้วย น่าเสียดายที่ไม่มีความคืบหน้าใดๆ เดิมทีแล้วตั้งใจจะจับตัวดร.ฐานทัตกลับมา แต่ไม่คิดว่าระหว่างทางจะถูกคนคนนั้นสกัดกั้นแล้วฆ่าทิ้ง”

ชินทรถอนหายใจ นึกถึงการตายของดร.ฐานทัตแล้วรู้สึกเสียดายจริงๆ

นรมนถามด้วยความประหลาดใจ “ดร.ฐานทัตถูกผู้อยู่เบื้องหลังฆ่าตายเหรอคะ?”

“ใช่ เราเผชิญหน้ากันสั้นๆ หนึ่งครั้ง แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตั้งจะฆ่าดร.ฐานทัต เราเลยไม่ทัน”

“ผู้ช่วยคนนั้นชื่ออะไรกันแน่?”

“เหมือนจะชื่อนิวัฒน์ แต่ชื่อนี้มันธรรมดาเกินไป เปิดคอมพิวเตอร์สืบค้นดู มีหลายคนมากที่ชื่อนี้ จึงไม่ง่ายนักที่จะตรวจสอบ”

ชินทรและคิมกลัดกลุ้มมาก

กานต์ชะงักไปก่อนพูดขึ้น “คุณตาครับ นิวัฒน์คนนี้มีประวัติพิเศษอะไรไหม? เช่นเคยทำงานที่ไหนก่อนอยู่บนเกาะ บางทีผมอาจจะช่วยสืบค้นได้”

ได้ยินกานต์พูดแบบนี้ ชินทรก็พยักหน้าอย่างพอใจแล้วพูดขึ้น “นิวัฒน์คนนี้ไม่ค่อยมีตัวตนมาตลอด ว่ากันว่าเป็นนักเรียนที่คุณอดิศรพาออกมาจากในมหาวิทยาลัย เรียนรู้อยู่ข้างๆ คุณอดิศรตลอดเวลา ตอนที่ถูกเชษฐ์จับตัวไปบนเกาะเขาก็อายุสี่สิบกว่าแล้ว ประพฤติตัวค่อนข้างซื่อบื้อ ปกติพูดก็ไม่เยอะ แค่รู้ว่าต้องทำอะไร ตอนที่ออกมาจากเกาะเดาว่าจะห้าสิบแล้วมั้ง ในตอนนั้นฉันเพิ่งถูกจับตัวไปบนเกาะได้ไม่นานเขาก็ออกมาแล้ว ดังนั้นรายละเอียดหน้าตาเป็นอย่างไรฉันก็ไม่แน่ใจ คนที่เคยเจอตอนนี้ก็ไม่อยู่แล้ว”

“พูดแบบนี้แสดงว่าคนคนนี้ตามหายากมากสินะ”

ทุกคนรู้สึกกดดันสักพักหนึ่ง

ตอนที่นรมนได้ยินนิวัฒน์ชื่อนี้ก็ไม่รู้เป็นอะไร จู่ๆ ก็นึกถึงเทย่าแม่ของเจตต์

“แม่ แม่ยังจำคุณน้าเทย่าได้ไหม?”

ดวงตาคิมค่อนข้างมืดมน

เทย่าคือน้องสาวของเธอ แน่นอนว่าเธอรู้ แต่เธอไม่เข้าใจว่านรมนจะถามถึงหล่อนทำไม

“จำได้ เกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอ? มีปัญหาอะไร?”

นรมนก็พูดไม่ถูก แค่รู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

หัวสมองบุริศร์ตกตะลึงเล็กน้อย พูดขึ้นทันที “แม่ เราพบปัญหาในบ้านพักคนชราที่เทย่าอาศัยอยู่ยี่สิบกว่าปี ตอนแรกดร.ฐานทัตหนีออกไปก็ซ่อนตัวอยู่ที่นั่น และห้องวิจัยในนั้นสมบูรณ์แบบมาก ไม่เหมือนสร้างขึ้นชั่วคราว เกรงว่ายี่สิบกว่าปีมานี้เทย่าทำงานเพื่อใครบางคนมาตลอด ผมเดาว่าคนคนนั้นจะใช่พ่อแท้ๆ ของเทย่าหรือเปล่า”

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าคิมเปลี่ยนไปทันที