บทที่ 1499 ต่อไปเราจะมีความสุข

ชินทรมองบุริศร์ ยิ้มขณะพูดขึ้น “ถูกต้อง นี่คือแผนซ้อนแผนจริงๆ”

เพราะการยอมรับของเขา สีหน้านรมนจึงไม่ค่อยดี แต่เพราะอีกฝ่ายคือคุณพ่อที่ตนไม่เจอมาหลายปี เธอเลยแค่ทำเสียงฮึดฮัดก่อนจะหันศีรษะหนีเพื่อแสดงความไม่พอใจของตัวเอง

แน่นอนว่าชินทรเห็นแล้ว พูดขึ้นอย่างขำขัน “นรมน ลูกไม่คิดว่านี่คือแผนที่ดีเหรอ?”

“แผนการไม่เลว แต่ไม่ค่อยมีความเป็นมนุษย์”

นรมนพูดสิ่งที่ขัดกับหัวใจอย่างไม่มีทางเลือก อยากล่อคนที่อยู่เบื้องหลังออกมา แผนซ้อนแผนของพวกเขานี้ไม่เลวจริงๆ แต่ไม่คำนึงถึงความรู้สึกของผู้หญิงอย่างเห็นได้ชัด

ก็ได้ เธอไม่ใช่คนที่ยิ่งใหญ่อะไร เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น คิดปัญหามองปัญหาก็สามารถมองแบบองค์รวมได้ แต่รู้สึกอย่างเป็นกลางไม่ได้

บุริศร์มองพ่อตาตรงหน้าด้วยความเคารพ

ชินทรมีวิธีจริงๆ แบบนี้ถึงแม้จะทำให้นรมนโกรธ แต่ก็ไม่โกรธมากนัก เพราะจากมุมมององค์รวมแล้ว แผนการของพวกเขาก็ไม่เลว

นรมนไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่แยกแยะความดีความชั่ว

ชินทรถอนหายใจก่อนพูดขึ้น “เดิมทีแล้วสงครามมันโหดร้าย ถึงแม้ในสายตาลูกมันอาจจะไม่ใช่สงคราม แต่ผู้ที่อยู่เบื้องหลังต้องการนภดลอย่างไม่ยอมแพ้ คนปกติต้องการนภดลทำไมล่ะ? เหตุผลในการวิจัยยีนอันบ้าคลั่งคืออะไร? ถ้าเอาลักษณะทางพันธุกรรมบ้าคลั่งใช้ในทางทหาร จะเป็นภัยพิบัติแบบไหน? ถึงตอนนั้นจะไม่ใช่การต่อสู้ลับๆ แบบในตอนนี้ สงครามที่โจ่งแจ้งจะนำพาภัยพิบัติอะไรมาสู่ผู้คนลูกเคยคิดไหม? เหยื่อจำนวนมากที่สุดของสงครามในสมัยโบราณก็คือประชาชนคนธรรมดา เมื่อเริ่มสงคราม ศพก็จะเกลื่อนไปทุกที่ ตอนนี้มีอาวุธและอุปกรณ์ที่ทันสมัยยิ่งขึ้น กำลังในการฆ่าและทำลายล้างยิ่งใหญ่กว่าเมื่อก่อนมาก”

พูดถึงสงคราม ไม่มีใครสัมผัสถึงความรู้สึกชีวิตความเป็นความตายได้มากกว่าชินทรแล้ว ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากให้ตัวเองเป็นจิตรกร ท่องเขาลำเนาไพร ไปสุดขอบฟ้าตามใจชอบ และไม่อยากเป็นทหาร เลือดเนื้อปลิวว่อนท่ามกลางการต่อสู้อันดุเดือด เปลวไฟแห่งสงครามเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ดวงตาชินทรมีความเจ็บปวดเคลื่อนผ่านไป

เขาพูดเสียงทุ้ม “ฉันรู้ แผนการของเรานี้จะทำให้ผู้หญิงที่รักจณัตว์และนภดลอย่างสุดซึ้งเศร้าเสียใจมาก ถึงขนาดอาจจะทำร้ายตัวเองเลยก็ได้ แต่เมื่อเทียบกับโลก เทียบกับความร้ายแรงของผลที่ตามมาของนภดล เราทำได้แค่ดูว่าสิ่งไหนเบากว่า จณัตว์คือทหาร เขามีภารกิจที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้นภดลจะไม่ใช่ทหาร แต่เพราะมีความผิดติดตัวเขาจึงเลี่ยงไม่ได้ ถ้าเราไม่แผนซ้อนแผน รอถึงวันนั้นที่นภดลบ้าคลั่งขึ้นมาจริงๆ ผู้ที่เป็นทุกข์มากที่สุดก็คือผู้หญิงที่พวกเขารักอย่างสุดซึ้งไม่ใช่เหรอ? เราทำแบบนี้ แค่ทำให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นล่วงหน้า แต่ยับยั้งความเสียหายได้มากยิ่งขึ้น ประเด็นนี้ไม่ว่าลูกจะเข้าใจหรือไม่มันก็จะเกิดขึ้น นรมน เราก็หวังว่าลูกและผู้หญิงคนอื่นๆ จะได้อยู่ในยุคสมัยแห่งสันติภาพ ใช้ชีวิตตามอำเภอใจในสังคมที่มั่งคั่งและมั่นคง แต่นี่มันจำเป็นต้องมีคนไปรักษาความสงบ ลูกเข้าใจไหม?”

นรมนได้ยินคำพูดนี้ของชินทร ไม่รู้ว่าควรปฏิเสธอย่างไร เธอปฏิเสธไม่ออกสักประโยคเดียวด้วยซ้ำ

เธอรู้ จากมุมมองของภรรยาทหารและครอบครัวทหาร เธอต้องสนับสนุนทุกการตัดสินใจของทหารอย่างไม่มีเงื่อนไข นี่มันอาจจะไม่ยุติธรรม จะเสียใจ จะถูกคนอื่นไม่เข้าใจ แต่เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องแบกรับ

ในขณะนี้ นรมนรู้สึกถึงความไม่ง่ายของทหารอย่างลึกซึ้งแล้ว

ความโกรธเคืองในใจเธอก็หายไปมากในพริบตาเดียว

“พ่อ แล้วคุณล่ะ? ตั้งหลายปีแล้ว คุณก็เป็นทหาร คุณกำลังปกป้องอะไร? ยืนหยัดอะไร? แล้วเรื่องในตอนนั้นด้วย คุณถูกเชษฐ์เอาตัวไป ถูกทำให้เป็นเป้าหมายในการวิจัย ถูกเผยแพร่ออกมาว่าตายไปแล้ว แล้วรอดพ้นจากความตายได้ยังไงคะ?”

นรมนมองชินทร เธออยากรู้มากจริงๆ

ชินทรเห็นนรมนยิ้มแล้ว แต่ในรอยยิ้มมีความขมขื่นเล็กน้อย

“ถ้าพ่อบอกลูกว่าคนนั้นที่โดนผ่าไม่ใช่พ่อ ลูกจะเชื่อไหม?”

คำพูดนี้ทำให้นรมนตกตะลึงทันที ไม่ใช่แค่เธอ บุริศร์ก็ตกตะลึงเช่นกัน

บุริศร์ไม่เชื่อว่าเชษฐ์โง่ขนาดนี้ แต่……

ชินทรเห็นดวงตาที่เหลือเชื่อของพวกเขา ก็หายใจลึกๆ ก่อนพูดขึ้น “ตอนแรกที่เชษฐ์เอาตัวฉันกลับไป เพราะฉันโดนระเบิดจากกระสุนปืนใหญ่ทำให้ใบหน้าเสียหาย เลือดเนื้อพร่ามัวยากที่จะเห็นชัด ตอนนั้นไม่มีใครคิดว่าทหารสื่อสารของฉันจะตามหลังเรามา ตามไปถึงเกาะร้างนั่น”

นึกย้อนถึงเรื่องราวในอดีต ดวงตาชินทรก็ค่อนข้างพร่ามัว

เขายังจำลักษณะของทหารสื่อสารผู้นั้นได้ ในตอนนั้นเพราะเขามีร่างและส่วนสูงพอๆ กับตน เขาก็เลยเลือกเขา เมื่อคิดว่ามีภารกิจเร่งด่วนอะไรก็ให้ทหารสื่อสารทำแทนเขาเพื่อให้จิตใจทหารมั่นคง ก็คือสุภาษิตที่ว่าเป็นแพะรับบาป