บทที่ 1498 อย่ารังแกแม่ของลูก

“โอ๊ย——”

เท้านรมนไม่ปรานีสักนิด เหยียบจนจณัตว์กระโดดขึ้นมาทันที กอดขาทำท่าวิทยายุทธ์ยืนขาเดียว ทำให้ใบหน้ามืดมนของบุริศร์ผ่อนคลายลงในที่สุด ระหว่างคิ้วมีรอยยิ้มและความภูมิใจเพิ่มขึ้นด้วย

ใครใช้ให้แกเอาเปรียบภรรยาฉัน สมน้ำหน้า!

ในใจบุริศร์ดุด่า หยิบถ้วยตรงหน้าขึ้นมาจิบ ท่าทางสบายๆ ราวกับว่าไม่เคยเป็นห่วงจณัตว์มาก่อน บุริศร์ที่ได้ยินว่าจณัตว์เกิดเรื่องแล้วหน้าเปลี่ยนสีนั้นหายไปนานแล้ว

อืม ใช่ ตอนที่นรมนกอดเขา แต่เขาไม่ปล่อยนรมน บุริศร์ที่เป็นห่วงจณัตว์คนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว

จณัตว์เห็นท่าทางสะใจของบุริศร์ ก็โกรธแทบตายอยู่แล้ว จึงพูดด้วยความน้อยใจอย่างช่วยไม่ได้ “นรมน ยังไงฉันก็เป็นพี่เธอนะ เธอทำกับฉันแบบนี้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไม่เจ็บเหรอ?”

“พี่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไหม? ถ้าพี่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีจะทำเรื่องแบบนี้เหรอ? พี่รู้ไหมพี่ทิ้งกางเกงที่ขาดขาที่หักไว้ที่นั่น พี่ทำให้หงส์เกือบพลีชีพเพราะความรักโดยไม่เสียดาย!”

คำพูดนรมนทำให้จณัตว์สีหน้าเปลี่ยนไป

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?”

“เฮอะๆ ตอนนี้นึกเป็นห่วงแล้วเหรอ? ไปทำเรื่องอะไรมาล่ะ? พี่ไม่กลัวเธอคิดไม่ตก เห็นขาที่หักแล้วจะปาดคอตัวเองตายเหรอ? จณัตว์ พี่เป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้วพี่รู้หรือเปล่า? รับผิดชอบชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้ งั้นพี่ก็อย่าแต่งกับเธอ! แต่งกับเธอแล้วต้องรับผิดชอบพี่รู้หรือเปล่า? พี่รู้ไหมฉันมาถึงประเทศFเห็นหงส์อยู่ในสภาพไหน? เธอไม่เหมือนทั้งคนทั้งผี ไม่กินไม่ดื่ม เฝ้าขาที่หักคิดว่าปล่อยไปตามยถากรรมอยู่แบบนั้น พี่เคยคิดถึงความรู้สึกเธอบ้างไหม? จณัตว์ พวกผู้ชายอย่างพวกคุณคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มากสินะ? ละทิ้งทุกอย่างเพื่อประเทศบ้านเกิด เพื่อภารกิจ ถึงขนาดทำให้ภรรยาตัวเองรู้สึกแย่ก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรถูกไหม? ใจคิดว่ายังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องจริง ยังไงก็มีสักวันที่ความจริงปรากฏ ยังไงผู้หญิงก็รักพวกคุณ จะให้อภัยพวกคุณใช่ไหม? พวกคุณมีสิทธิอะไรฮะ? อาศัยที่ผู้หญิงอย่างเรารักพวกคุณใช่ไหม? ถ้าไม่รัก ในสายตาเราพวกคุณไม่มีค่าอะไรเลย!”

นรมนผลักจณัตว์ ดวงตาคู่หนึ่งแดงไปหมด

จู่ๆ บุริศร์ก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ของนรมนก็เหมือนกำลังด่าเขา ดังนั้นกล่าวได้ว่าเรื่องที่เขาเกือบตายคราวก่อนที่ประเทศF นรมนยังไม่ลืมจนถึงตอนนี้ใช่ไหม?

โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย ถ้าไม่รัก ในสายตาเราพวกคุณไม่มีค่าอะไรเลย! คำพูดนี้ฟังอย่างไรก็รู้สึกขวัญหนีดีฝ่อ

บุริศร์รีบยืนขึ้น เดินมาด้านหลังนรมนแล้วกอดเธอไว้ พูดขึ้นเสียงทุ้ม “นรมน คุณอย่าตื่นเต้น ระวังสุขภาพคุณด้วย”

“คุณหุบปากซะ! ถ้าพูดอีกอย่ามานอนห้องเดียวกับฉัน”

นรมนพาลใส่คนอื่นอย่างแท้จริง

แต่เพราะความผิดเดิมของตัวเองคือเรื่องเดียวกัน บุริศร์จึงไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว

เขารู้ นรมนทำได้จริงๆ ในเวลานี้ก็เจอเรื่องที่ไม่พึงประสงค์ตัวเองก็พบกับจุดจบที่ไม่ดี

บุริศร์จ้องจณัตว์ด้วยความไม่พอใจอย่างอดไม่ได้ เพราะไอ้ชายบัดซบนี่ ทำให้ภรรยานึกถึงเรื่องนั้นมาอีกทำไม?

จณัตว์ถูกนรมนด่าหนึ่งยก ในใจรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที ราวกับว่าเขาเห็นหงส์ยืนตรงหน้าตนชี้จมูกเขาแล้วด่าอย่างรุนแรง

ไม่ใช่สิ

ผู้หญิงคนนั้นจะไม่ด่าอย่างรุนแรง เธออาจจะหันตัวเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ จากนั้นก็เมินเฉยเขาไปตลอดชีวิต

จู่ๆ จณัตว์ก็กระวนกระวายแล้ว

“นรมน เธอไม่อยากเห็นพี่ชายเธอโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิตหรอกใช่ไหม?”

จณัตว์ดึงแขนเสื้อนรมน พูดขึ้นอย่างน่าสงสาร

นรมนสะบัดเขาออกไป แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชา “แสร้งทำเป็นน้อยใจและน่าเห็นอกเห็นใจกับฉันให้น้อยๆ หน่อย ฉันจะบอกพี่ให้นะว่าเรื่องนี้ฉันไม่อยู่ข้างพี่ ถ้าหงส์อยากหย่ากับพี่ ฉันจะต้องยกสองมือสองเท้าสนับสนุน! พี่ออกไปเถอะ อย่ามาขวางสายตาฉัน”

ก่อนหน้านี้นรมนเป็นห่วงความเป็นความตายของจณัตว์จริงๆ เสียใจแทบตายด้วยซ้ำไป แต่ตอนนี้เห็นท่าทางกระโดดโลดเต้นของเขา ยิ่งหลังจากที่รู้ว่าทุกอย่างนี้เป็นเพียงแผนการที่วางเอาไว้ ความโกรธเธอก็เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

เธอที่เป็นน้องสาวยังโกรธแบบนี้ ลองคิดถึงหงส์ดู ถูกผู้ชายที่ตัวเองรักปั่นหัว จะทนความรู้สึกนั้นได้อย่างไร?

นรมนเคยประสบมาก่อน แน่นอนว่ารู้รสชาตินั้น จึงอดไม่ได้ที่จะกัดฟันใส่ผู้ชายบัดซบเหล่านั้น แต่ตอนนี้เธอท้องอยู่ เธอโกรธไม่ได้ ดังนั้นให้จณัตว์หายไปจากตรงหน้าดีกว่า

จณัตว์ค่อนข้างเสียใจอย่างเห็นได้ชัด

“นรมน เธอทำแบบนี้กับฉัน ฉันจะเสียใจนะ”

“ยังไม่ไปอีกคือตั้งใจจะทะเลาะกับฉันใช่ไหม?”

บุริศร์เอ่ยปากทันที พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม มีความใจร้อนอยากต่อยจณัตว์สักหมัดด้วยซ้ำ

เรื่องแย่ๆ ของตัวเองในอดีตกว่าจะดีขึ้นได้ วันนี้ถูกลากออกมาอีกครั้งเพราะผู้ชายบัดซบอย่างจณัตว์ แถมถูกภรรยารังเกียจ ความเกลียดชังนี้ไม่สามารถจบสิ้นได้

จณัตว์เห็นนรมนโกรธจริงๆ แล้ว ทำได้แค่ถอยก่อน แต่ใบหน้าหล่อนั้นทรุดลงทันทีที่หันตัวไป ดวงตาดูดีคู่นั้นก็เต็มไปด้วยความปวดใจ

หงส์เกือบพลีชีพเพราะความรักเพื่อเขาจริงๆ เหรอ?

ข้อมูลนี้ส่งผลกระทบต่อจณัตว์มากเกินไป

เขาคิดว่าคนที่สำคัญที่สุดในใจหงส์คือบุริศร์ แต่งงานกับหงส์ได้เป็นเพราะเขาเอาแต่ใจและระราน ถึงแม้หงส์จะยอมรับเขาแล้ว เมื่อสมชัยโจมตีตระกูลแหลมวิไลก็เดินทางจากแดนไกลมาถึงที่นี่เพื่ออยู่เคียงข้างเขา เขาก็คิดว่าเป็นเพราะเหตุผลที่ว่าหงส์เป็นคุณนายอรุณ

จณัตว์รู้ว่าหงส์มีความรู้สึกกับตน แต่ไม่คิดว่าจะลึกซึ้งขนาดนี้ เขานึกว่าการตายปลอมๆ ของตัวเองอย่างมากที่สุดก็ทำให้หงส์โกรธจัด ทำให้เธอตามหานภดลอย่างมุทะลุ แต่คิดไม่ถึงแน่ๆ ว่าเธอจะพลีชีพเพราะความรักเพื่อเขา

ขาที่หักข้างนั้นเขาหยิบขึ้นมามั่วๆ สวมขากางเกงข้างนั้นก็เพราะเขาพบรอยเย็บของหงส์ เขาอยากให้หงส์แพร่ข่าวว่าเขาเสียชีวิตออกไป แบบนี้คนที่อยู่เบื้องหลังจะได้เชื่อ และจะได้มีการเคลื่อนไหวขั้นต่อไป

แต่ในตอนนี้จู่ๆ เขาก็รู้สึกตัวเองทำผิดไปแล้ว

ถ้าหงส์มีความรู้สึกกับเขาลึกซึ้งแบบนี้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นถ้ารู้ว่าเขาแกล้งตาย อย่าว่าแต่หย่าเลย เดาว่าชาตินี้ผู้หญิงคนนั้นคงไม่อยากเจอหน้าตนอีก ถึงเธอจะรักเขามากแค่ไหนก็ตาม