ตอนที่ 1504
บทที่ 1504 ไม่งั้นก็ช่างมันเถอะ
October 31, 2026
ราวกับรู้สึกได้ถึงการจับจ้องของบุริศร์ จณัตว์จึงวางงานในมือลง แล้วมองบุริศร์พูดขึ้น: “นายมีเรื่องอยากถามฉันใช่ไหม?”
“ฉันอยากถามอะไร นายไม่รู้อยู่แก่ใจหรือไง?”
บุริศร์ถลึงตาใส่จณัตว์อย่างอวดดี
ถ้าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พี่ชายของนรมน เขาคงขี้เกียจจะสนใจความเป็นความตายของเขา อีกอย่างเขายังแต่งงานกับหงส์ด้วย อันที่จริงสำหรับเขาหงส์เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ คงทนเห็นเธอมีแฟนที่ไม่ได้เรื่องไม่ได้
“ฉันรู้สึกว่าฉันจำเป็นต้องคุยกับหงส์ โดยมุ่งประเด็นไปที่เงื่อนไขการแต่งงานของเธอและทำการวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล”
บุริศร์ลูบๆคาง ตั้งใจครุ่นคิดปัญหานี้ เขาให้หงส์เป็นน้องสาวแท้ๆของตนเองไปแล้ว
จณัตว์รู้สึกหายใจได้ไม่สะดวก
“นายยุ่งเรื่องครอบครัวฉันให้น้อยๆหน่อย”
“นายรังแกน้องสาวฉันอย่างนี้แล้ว ยังจะไม่ให้ฉันยุ่งอีกงั้นเหรอ? จณัตว์ นายทำเกินไปหรือเปล่า? ถ้าวันนี้นายกับฉันเปลี่ยนกัน ฉันทำกับนรมนอย่างนี้นายจะทำยังไง?”
“ฉันจะตีนายให้ตาย”
“งั้นฉันคงต้องขยับๆร่างกายหน่อยแล้ว”
บุริศร์หมุนๆข้อมือ เตรียมตัวลงมือจัดการจณัตว์ได้ตลอดเวลา แต่กลับได้ยินจณัตว์พูดอย่างชัดเจน: “ที่ฉันทำอย่างนี้ก็เพื่อตัวเธอเอง”
มือที่กำลังจะตีชะงักเล็กน้อย
บุริศร์ขมวดคิ้วแน่น พูดขึ้น: “นรมนพูดประโยคหนึ่งอยู่บ่อยๆคืออย่าเอาความคิดที่บอกว่าหวังดีต่อพวกเธอมาทำร้ายพวกเธอ นายเป็นอะไรกันแน่? บอกฉันมาให้รู้เรื่อง”
จณัตว์มองไปที่ด้านนอก เห็นไม่มีคนเดินมา จึงปิดประตูห้อง แล้วปิดระบบและอุปกรณ์ทั้งหมด ท่าทางที่ระมัดระวังอย่างนี้ทำให้บุริศร์อดไม่ได้ที่จะเคร่งขรึมขึ้นมา
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“มีเรื่องที่ฉันก็เพิ่งรู้”
จณัตว์นั่งลงข้างๆ แล้วส่งรายงานข้อมูลชุดหนึ่งไปให้บุริศร์
บุริศร์หรี่ตาดูอยู่ชั่วครู่ พูดอย่างกลัดกลุ้ม: “นายให้ฉันดูสัญญาหลายร้อยล้านฉันรับรองว่าไม่มีปัญหา แต่นายให้ฉันดูข้อมูลที่ซับซ้อนขนาดนี้ ฉันรู้จักพวกมันนะ แต่ฉันไม่เข้าใจว่าหมายความว่ายังไง”
จณัตว์มองบุริศร์อย่างเหยียดหยาม พูดขึ้น: “นี่เป็นข้อมูลการตรวจเลือดของฉัน ทั้งโลกมีแค่ฉันคนเดียว”
“นายทะนงตัวเกินไปแล้วนะ ยังจะมาบอกว่าทั้งโลกอีก”
บุริศร์กำลังคิดจะเยาะเย้ยต่อ ก็ได้ยินจณัตว์พูดว่า: “ฉันพูดจริงๆ กรุ๊ปเลือดของฉันไม่เหมือนของพ่อแม่ฉัน เป็นกรุ๊ปเลือดพิเศษ แต่คนมากมายที่ถือว่าเป็นกรุ๊ปเลือดพิเศษ ก็จะมีกลุ่มหนึ่งที่หายากด้วยกัน แต่ฉันในคลังเลือดทั่วโลกไม่เจอคนที่สองที่กรุ๊ปเลือดเหมือนกับฉัน ถึงขั้นที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากรุ๊ปเลือดนี้เรียกว่ากรุ๊ปเลือดอะไร กรุ๊ปเลือดของฉันถูกจัดอยู่ในระบบที่ต้องคุ้มกันความลับขั้นสูงสุด ฉันเข้าไปไม่ได้”
คำพูดนี้ทำให้บุริศร์ตะลึงงันไปเลย
“นายรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ตอนที่คุณลุงบอกว่าเลือดของฉันยับยั้งอาการคลุ้มคลั่งของนภดลได้ ฉันไม่ได้บอกความลับนี้กับใคร แต่ทำการวิเคราะห์เลือดของตนเองเอาไว้”
จณัตว์ขมวดคิ้วแน่น
บุริศร์ก็เคร่งขรึมขึ้นมา
“พูดอย่างนี้แสดงว่าพ่อก็รู้เรื่องที่กรุ๊ปเลือดของนายเป็นกรุ๊ปเลือดพิเศษ แล้วทำไมนายไม่ไปถามเขาล่ะ?”
“ถ้าคุณลุงพูดได้คงบอกฉันตั้งนานแล้ว ไม่รอจนถึงตอนนี้หรอก อีกอย่างฉันพบว่าในส่วนประกอบของเลือดฉันมีข้อมูลบางส่วนที่คล้ายกับของนภดลสุดๆเลย ฉันจึงสงสัยว่ามันมีเป็นไปได้ที่ฉันจะโดนเป็นหนูทดลองของการวิจัย แค่ไม่รู้ว่าคนที่วิจัยฉันคือใคร”
จณัตว์ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้ ความรู้สึกนี้แย่มากๆ ถ้าเหมือนนภดลที่รู้ชะตาชีวิตของตนเองแต่แรกแล้วคงช่างมัน แต่เขาใช้ชีวิตมาเกือบจะสามสิบปีแล้ว สงบสุขและแข็งแรงดี น้อยมากที่จะเป็นหวัด ในวันนี้กลับพบว่าตนเองอาจจะโดนนักวิจัยทางวิทยาศาสตร์วิจัยซะแล้ว นี่ทำให้เขายอมรับไม่ได้จริงๆ
สีหน้าของบุริศร์ค่อนข้างหม่นหมอง
“อาจจะเป็นแค่การคาดเดาของนายเองก็ได้ นายเป็นลูกชายของคุณอารอง ไม่ว่ายังไงพ่อคงไม่ทำร้ายนายหรอก”
“ประเด็นนี้ฉันรู้ ฉันก็เคยศึกษามาแล้ว ถึงภายในร่างกายฉันจะมีข้อมูลบางอย่างที่คล้ายกับนภดลมาก แต่ที่ไม่เหมือนเขา ข้อมูลของฉันค่อนข้างเป็นกลาง
ฉันกำลังคาดการณ์ว่า ถ้าฉันก็เป็นคนทดลอง บางทียีนภายในร่างกายของฉันคงเป็นแค่จุดเริ่มต้นการวิจัย ไม่มีอันตรายมากขนาดนั้น ส่วนนภดลเป็นการเปลี่ยนแปลงในภายหลัง ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อการวิจัย
ถ้าการคาดเดาของฉันถูกต้อง งั้นความลับของฉันก็จะโดนคนรู้เข้า สิ่งที่รอคอยฉันอยู่ก็คือการทำลายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ถึงตอนนั้นไม่ต้องพูดถึงการให้ชีวิตที่สงบสุขปลอดภัยแก่หงส์หรอก ต่อให้เธออยากออกไปชอปปิ้งเหมือนคนทั่วๆไปมันยังเป็นไปไม่ได้เลย
แทนที่จะทำอย่างนี้ ให้เธอคิดว่าตอนนี้ฉันตายไปแล้วดีกว่า ความเจ็บปวดจะผ่านพ้นไปได้ มีพวกนายอยู่ข้างๆเธอ เธอจะค่อยๆเดินออกมาได้ ไม่มีฉันอยู่ข้างกาย ชีวิตของเธอจะได้เริ่มต้นใหม่ บางทีผ่านไปไม่กี่ปีเธอคงลืมฉันแล้วแหละ หาคนธรรมดาสักคนเพื่อใช้ชีวิตที่สงบสุขด้วยกัน”
พูดถึงตรงนี้ ใจของจณัตว์ก็เจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆ
แค่คิดว่าหงส์จะใช้ชีวิตกับผู้ชายคนอื่น เขาก็ทนไม่ไหวแล้ว
เห็นใบหน้าซีดเผือดของจณัตว์ บุริศร์จึงตบๆไหล่เขาพูดขึ้น: “แค่พูดนายก็ทนไม่ไหวแล้ว นายคิดว่านายจะยอมให้เธอรักผู้ชายคนอื่นได้จริงๆเหรอ? จณัตว์ เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว นายปล่อยหงส์ไปไม่ได้หรอก หงส์เองก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะรักคนอื่นไปเรื่อยเปื่อย อีกอย่างทั้งหมดเป็นแค่การคาดเดาของนาย ต่อให้นายเดาถูก ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดก็แค่เป็นเหมือนนภดล นายคิดว่าตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับตระกูลโตเล็ก ตอนนี้ยังมีตระกูลพรโสภณที่รวมกำลังกันเพื่อปกป้องอีก จะยอมให้นายเกิดเรื่องได้ยังไง?”
“แต่ถ้าอีกฝ่ายเป็นคนของเบื้องบนล่ะ? เป็นคนๆนั้นที่เมืองหลวง?”
คำพูดของจณัตว์ทำให้บุริศร์ชะงักเล็กน้อย “นายพูดอะไรน่ะ?”
“นายก็ได้ยินแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่ใช่เบื้องบนสั่งลงมา นายคิดว่าใครจะมีอำนาจปกปิดข้อมูลทั้งหมดของฉัน? แล้วยังเป็นความลับขั้นสูงสุดอีก”
สีหน้าของบุริศร์เปลี่ยนไปทันที
“เป็นไปไม่ได้”