ตอนที่ 1505
บทที่ 1505 ภรรยา ผมกลับมาแล้ว
October 31, 2026
เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น บุริศร์เพิ่งจะกดเปิดไฟล์ คอมพิวเตอร์ก็ส่งเสียงเตือนออกมา ตามมาด้วยเสียงร้อนรนของกานต์ที่ลอยมาจากด้านนั้น
“คุณบุริศร์ ไฟล์นี้มีระบบทำลายตัวเอง แด๊ดดี้มีเวลาแค่ 25 วินาที หลังจาก 25 วินาทีไฟล์จะทำลายตัวเองโดยอัตโนมัติ ถึงขั้นที่คอมพิวเตอร์ของแด๊ดดี้ก็อาจจะรักษาเอาไว้ไม่ได้”
ได้ยินที่กานต์พูด สีหน้าของบุริศร์จึงเปลี่ยนไป
จณัตว์ใจเต้นตึกตัก
ไฟล์สำคัญอะไรไม่นึกว่าจะติดตั้งระบบทำลายตัวเองเอาไว้ด้วย?
และไฟล์นี้เกี่ยวข้องกับเขา ดังนั้น......
จณัตว์ประหม่าสุดๆ
แต่บุริศร์กลับไม่สนใจอย่างอื่นแล้ว ถือโอกาสในช่วงสิบกว่าวินาทีสุดท้ายนี้คัดลอกไฟล์แล้วย้ายออกมาอย่างรวดเร็ว
ตอนที่1%สุดท้ายเกือบจะเสร็จสมบูรณ์ เสียง “บึ้ม” ก็ดังขึ้น คอมพิวเตอร์ตรงหน้าของบุริศร์ระเบิด
ในช่วงเวลาเสี่ยงตายจณัตว์ได้ปกป้องบุริศร์เอาไว้ ทั้งสองคนพุ่งตัวล้มลงไปที่พื้นด้วยกัน จึงไม่ได้รับบาดเจ็บ
“กานต์ ลูกเป็นไงบ้าง?”
บุริศร์รีบโทรหากานต์
กานต์ตอบในทันที: “ผมไม่เป็นไรครับ”
ใจของบุริศร์จึงคลายกังวลลงได้
เพราะคอมพิวเตอร์ระเบิด ระบบป้องกันจึงเปิดเองอัตโนมัติ ทำให้เสียงเตือนดังขึ้นทั่วทุกที่
จณัตว์ฝืนยิ้มพูดขึ้น: “ซวยแล้ว คุณลุงต้องฆ่าพวกเราแน่ๆ”
“ไม่นะ เขาจะฆ่านาย แต่ไม่ฆ่าฉัน”
บุริศร์พูดจบก็ลุกขึ้นยืน
จณัตว์จึงถามด้วยความสงสัย: “หมายความว่าไง?”
บุริศร์พลางพูดพลางเดินออกไปข้างนอก: “หมายความว่านายจณัตว์อยากรุกล้ำไฟล์ที่เป็นความลับขั้นสูงสุดของประเทศ แต่สุดท้ายกลับทำให้คอมพิวเตอร์ระเบิด ส่วนฉันแค่เดินผ่านมา”
“เล่นบ้าอะไร?”
จณัตว์ตอบโต้กลับไปทันที ก็เห็นบุริศร์เปิดประตูวิ่งออกไป แล้วยังปิดประตูไว้ด้วย
“แม่ง!”
น้อยมากที่จณัตว์จะกลุ้มใจอย่างนี้ บุริศร์เขาจำไว้แล้วนะ
แปลกใจที่เมื่อกี้ตนเองซาบซึ้งขนาดนั้น สุดท้ายผู้ชายคนนี้ก็แค่คนหลอกลวง!
ตอนที่จณัตว์กำลังคิดว่าถ้าตนเองออกไปตอนนี้จะทันไหม ก็ได้ยินเสียงบุริศร์ลอยเข้ามาจากด้านนอก
“พ่อครับ เกิดอะไรขึ้น? อะไรระเบิดเหรอครับ?”
คำพูดนี้แทบทำให้จณัตว์กระอักเลือด
อะไรระเบิดเขาไม่รู้เหรอ?
มองไม่ออกเลยนะ ไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะมีความสามารถในการใส่ร้ายอย่างยอดเยี่ยม ช่างเหมือนคนถ่อยจริงๆ
ชินทรกับคิมรีบตามมา เห็นบุริศร์อยู่ด้านนอก ส่วนที่ระเบิดน่ะอยู่ในห้องของจณัตว์ เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว สีหน้าสับสน
“ให้ทุกคนปิดระบบรักษาความปลอดภัย ไม่ต้องมารวมตัวอยู่กันตรงนี้แล้ว ส่วนบุริศร์ แกเข้ามา”
ชินทรรีบออกคำสั่ง และเข้ามาในห้องพร้อมคิมกับบุริศร์
จณัตว์ยิ้มเหยเก แต่กลับถลึงตาใส่บุริศร์อย่างดุดัน
ชินทรพูดขึ้นเบาๆ: “บุริศร์ ปิดประตูด้วย”
“ครับ”
บุริศร์รีบล็อกประตูห้อง
หลังจากทุกคนนั่งลงแล้ว ชินทรจึงมองไปที่จณัตว์ แววตาที่สับสนทำให้จณัตว์ค่อนข้างรู้สึกผิด
“คุณลุง ผม......”
“รู้เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ชินทรถามออกไปตรงๆ
จณัตว์ตะลึงเล็กน้อย รู้ว่าตนเองปิดไม่อยู่แล้ว จึงพูดขึ้น: “ตอนที่ให้เลือดนภดลครับ”
ชินทรถอนหายใจพูดขึ้น: “ก็ถือว่าแกรู้สึกตัวได้ไวนะ ลุงสิกลับไม่รู้เรื่องเลยไม่นึกว่าแกจะทำเรื่องมากมายอยู่ใกล้ๆลุงขนาดนี้ ดูแล้วที่เบื้องบนให้ความสนใจแกคงมีเหตุผลจริงๆ”
คำพูดนี้ทำให้ร่างกายของจณัตว์แข็งทื่อขึ้นมาทันที
ตอนนี้เขาอ่อนไหวกับคำพูดนี้เป็นพิเศษ
ชินทรมองเขา พูดขึ้น: “อย่าเพิ่งตื่นเต้น เรื่องราวไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิด ประเทศก็ไม่ได้วางแผนจะเลี้ยงดูแกให้กลายเป็นเครื่องมือฆ่าคน
แกเป็นลูกของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาของพวกลุง แกเกิดเรื่องอย่างนี้ เบื้องบนต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องแก แต่ก็กำลังวิจัยส่วนประกอบเลือดของแกอยู่จริงๆ ในสถานการณ์ที่ไม่ทำร้ายร่างกายของแกแต่เลี้ยงดูแกให้กลายเป็นคนที่มีประโยชน์ต่อประเทศ แน่นอนว่านี่ต้องเป็นความสมัครใจของแกเอง เบื้องบนจะไม่บีบบังคับแก
เดิมทีเรื่องนี้ไม่คิดจะให้แกรู้ แต่ตอนนี้ในเมื่อพวกแกทำให้ข้อมูลความลับทำลายตัวเองไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่ไม่ควรพูดอีกแล้ว อันที่จริงตั้งแต่วินาทีที่ระเบิดขึ้นมา บนโลกนี้ก็ไม่มีร่องรอยใดๆที่เป็นข้อมูลเกี่ยวกับเลือดของแกอีกต่อไป”
พูดจบ ชินทรก็มองบุริศร์ สายตานั้นทำให้บุริศร์ทำตัวไม่ถูก
เมื่อกี้ท่านพ่อตาพูดว่าพวกแก ไม่ใช่จณัตว์คนเดียว นั่นแสดงว่าในใจของชินทรชัดเจนดี เรื่องนี้เขาก็มีส่วนร่วมด้วย