บทที่ 1506 งั้นก็ฝากสามีด้วยนะ

นรมนเงยหน้าขึ้น เห็นบุริศร์เดินย้อนแสงเข้ามา ร่างสูงใหญ่ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น

“ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น? ฉันได้ยินทั้งเสียงเตือนทั้งเสียงตะโกน ฉันจึงไม่กล้าออกไป กลัวคนเยอะแล้วจะมาชนฉัน”

นรมนวางหนังสือในมือลง จับมือของบุริศร์เอาไว้ รู้สึกได้ว่ามือของเขาไม่มีความเย็นเลย ก็แสดงว่าเขาอยู่ในห้องตลอด

นึกถึงตรงนี้ นรมนจึงคลายกังวลอย่างไม่มีสาเหตุ

บุริศร์เห็นท่าทีเป็นห่วงของนรมน จึงครุ่นคิดว่าจะพูดกับเธอยังไงดี แต่นึกถึงคำพูดพวกนั้นที่ นรมนเคยบอกเอาไว้ อย่าคิดว่าหวังดีกับเธอแล้วจะตัดสินใจโดยพลการได้ บุริศร์จึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง

ถึงพ่อตาจะกำชับเอาไว้ แต่ทุกเรื่องภรรยาสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอ?

นรมนฟังบุริศร์เล่าเรื่องพวกนี้จนจบ จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“เลือดของพี่ชายฉันไม่มีปัญหาจริงๆใช่ไหม?”

“ไฟล์เอกสารติดตั้งระบบทำลายตัวเองเอาไว้ จริงๆเป็นอย่างนี้ก็ดี ถ้าไฟล์นั้นยังอยู่ ถึงยังไงก็เป็นภัยกับจณัตว์อยู่ดี ผู้รับผิดชอบตอนนี้คงไม่ทำอะไรจณัตว์หรอก ถึงคุณชายธเนศพลเข้ารับตำแหน่งแล้วก็คงไม่ทำอะไร แต่ใครจะรับประกันได้ว่าคนต่อไปจะไม่ทำ?

เก็บไฟล์นี้ไว้สุดท้ายก็จะไม่ปลอดภัยอยู่ดี ตอนนี้ทำลายตัวเองไปก็ไม่แย่ เพียงแค่ต่อไปกลัวว่าจณัตว์คงเป็นกังวลมาก เลือดของเขาไม่ควรให้ใครสะเปะสะปะ”

บุริศร์ครุ่นคิดถึงปัญหามากมาย

เขาเชื่อในผู้รับผิดชอบตอนนี้ แล้วก็เชื่อธเนศพล แต่ใครก็คงไม่กล้ารับประกันว่าวันหน้าอาจจะเกิดเรื่องที่ไม่ได้คาดคิด ถ้ามีช่องโหว่เพียงเล็กน้อย สำหรับจณัตว์กับตระกูลทวีทรัพย์ธาดาแล้วก็คือความหายนะที่ถึงแก่ชีวิต

ตอนนี้ทำลายของสิ่งนี้ไป คนที่รู้เรื่องเลือดของจณัตว์มีไม่กี่คน ต่อให้พวกเขาคิดจะทำอะไร ก็ต้องดูว่าจณัตว์ให้ความร่วมมือหรือเปล่า อันที่จริงตอนนี้จณัตว์ไม่ใช่เขาในวัยเด็กอีกแล้ว

นรมนแค่ได้ฟังก็สบายใจลงไม่น้อยเลย

“คุณว่าสมชัยทำลายคนอื่นไปตั้งเท่าไหร่ เขาตายง่ายดายขนาดนั้นไม่สมกับความแค้นเลยจริงๆ”

นรมนนึกถึงครอบครัวของตนเองที่ต้องอดทนต่อทุกอย่างก็ยิ่งเกลียดชังสองพี่น้องสมชัยกับฉัตรพลเหลือเกิน

บุริศร์ยื่นมือไปโอบเธอเข้ามาในอ้อมกอด พูดขึ้น: “ทุกอย่างจะผ่านไป แกะดำอย่างนี้ ถึงจะเจริญรุ่งเรือง แต่คงหนีไม่พ้นขอบข่ายกฎหมายหรอก”

“แต่คนบริสุทธิ์มากมายที่ได้รับผลกระทบไปด้วย”

“แต่ไหนแต่ไรบนโลกนี้ก็ไม่ได้เรียกว่ายุติธรรมขนาดนั้นอยู่แล้ว คนอ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของคนที่แข็งแกร่งถือเป็นกฎของการดำรงชีวิตเสมอมา เราควรจะยินดีที่พวกเราได้ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่สงบสุขและในประเทศที่มีเมตตา ถ้าอยู่ต่างประเทศ ใครจะสนใจความเป็นความตายของคนพวกนั้นล่ะ?”

หัวข้อสนทนาของทั้งสองคนจริงจังขึ้นเรื่อยๆ บุริศร์จึงรีบเบี่ยงประเด็น

“แต่ว่าก่อนที่ข้อมูลเลือดของจณัตว์จะทำลายตัวเองผมดาวน์โหลดเอาไว้แล้ว ผมอยากรู้จริงๆที่เบื้องบนทำกับจณัตว์หมายความว่ายังไงกันแน่ ถ้ามีความหมายของการบีบบังคับแค่เล็กน้อย ผมจะให้พ่อแม่กับพวกคุณอาเตรียมตัวล่วงหน้า”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนชะงักงัน

เธอเข้าใจความหมายของบุริศร์ในทันที

ถ้าเกี่ยวพันไปถึงความปลอดภัยของจณัตว์จริงๆ บุริศร์ก็ไม่ลังเลที่จะยืนเคียงข้างจณัตว์

มีสามีที่ดีขนาดนี้ จะต้องการอะไรอีก!

ในใจของนรมนอัดแน่นไปด้วยความอบอุ่น

“สามี คุณแสนดีจริงๆ”

นรมนเข้าไปในอ้อมอกของบุริศร์ กลิ่นหอมอ่อนๆนั้นกำลังยั่วเย้าบุริศร์อยู่ ทำให้ร่างกายของเขาร้อนขึ้น แต่นึกถึงสถานการณ์ของนรมนในตอนนี้ เขาทำได้เพียงควบคุมคลื่นความร้อนนั้นเอาไว้

“ภรรยา ผมค่อนข้างเสียใจแล้วนะที่เก็บลูกคนนี้ไว้”

“ห๊ะ?”

นรมนมองบุริศร์ด้วยความแปลกใจ จู่ๆก็รู้สึกได้ถึงการตอบสนองทางร่างกายของบุริศร์อย่างรวดเร็ว จึงอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงด้วยความเคอะเขิน

“ทั้งวันคุณคิดอะไรอยู่เนี่ย”

“ผมคิดถึงภรรยาน่ะสิ อายุของผมไม่ควรจะเป็นช่วงวัยที่กำลังดุเดือดหรอกเหรอ? ถ้าคุณยังยั่วผมอย่างนี้ ผม......”

“หุบปาก!”

นรมนยิ่งหน้าแดงมากขึ้น

ผู้ชายคนนี้อัดอั้นจะแย่แล้วมั้ง?

จู่ๆเธอก็รู้สึกว่าความคิดของตนเองเปลี่ยนไปไม่ดีซะแล้ว

บุริศร์ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เสียงแหบพร่าพูดขึ้น: “อยากดูไฟล์นั้นของจณัตว์ไหม?”

“อื้ม”

นรมนนั่งตัวตรง ตอนนี้ทรมานตัวเองให้น้อยลงคงจะดีกว่า ร่างกายของเธอทนทรมานไม่ไหวแล้วจริงๆ

ทั้งสองคนเปิดคอมพิวเตอร์

บุริศร์รีบนำไฟล์เข้ามา

ด้านบนบันทึกข้อมูลเลือดของจณัตว์ตอนที่โดนพิษเอาไว้ชัดเจนรวมไปถึงข้อมูลเลือดหลังจากที่ใช้น้ำยาทดลอง ถึงกับยังมีส่วนเล็กๆน้อยๆของชีวิตตั้งแต่เล็กจนโตของจณัตว์กับบันทึกการตรวจสุขภาพหลายๆครั้ง ก็บอกได้ว่าจณัตว์ถูกจับตามองตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้

ประเด็นนี้ทำให้นรมนกับบุริศร์ไม่สบายใจมากๆ

บางทีในโลกนี้คงไม่มีใครชอบถูกจับตามองหรอก

ถึงขั้นที่การเจอกันของจณัตว์กับหงส์ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นการวางแผนในแต่ละครั้ง เพื่อให้เกิดความรู้สึกระหว่างจณัตว์กับหงส์ ดังนั้นจึงสร้างความกดดันต่อประเทศFสำรองเอาไว้เมื่อมีผลกระทบ

อ่านถึงตรงนี้ สีหน้าของนรมนกับบุริศร์ก็แย่มาก

“ไฟล์นี้ทำลายไปน่ะดีแล้ว ไม่งั้นถ้าหงส์มาเจอเข้า ฉันกลัวว่าจะเข้าใจผิด”

นรมนเข้าใจผู้หญิงด้วยกันที่สุด ถึงเธอจะเชื่อว่าจณัตว์ไม่รู้รายละเอียดล่วงหน้า แต่ไม่มีใครที่ชอบให้ความรู้สึกของตนเองถูกวางแผนเอาไว้หรอก อีกอย่างหลังจากที่หงส์สูญเสียความทรงจำจณัตว์จึงโดนจัดเข้าไปทำงานในสถาบันวิจัย แค่เห็นก็รู้แล้วว่าใช้ความรู้สึกไม่สำเร็จ ถึงได้วางแผนใช้หนทางอื่น

“ไฟล์นี้พ่อฉันเห็นหรือยัง?”