ตอนที่ 1507
บทที่ 1507 กำหนดให้เป็นค่ำคืนที่ไม่ธรรมดา
October 31, 2026
นรมนกับบุริศร์กำลังมองจณัตว์ด้วยความประหม่า
ช่วงหน้าผากของเขาแสดงความเย็นชา มุมปากอมยิ้มเล็กน้อย นั่นเหมือนรอยยิ้มยุ่งเหยิงที่ปนกับความเจ็บปวด
“งั้นจณัตว์จะพลีชีพเพื่อชาติก็แล้วกัน”
แค่พูดออกมา นรมนก็คลายกังวลลงในทันที
โชคดีที่เขากับตนเองคิดเหมือนกัน
“แต่ถ้าเช่นนี้ หงส์จะใจสลายนะ”
บุริศร์รู้ดีว่านี่เป็นวิธีปกป้องจณัตว์ที่ดีที่สุด แต่ในเวลาเดียวกันก็ต้องปิดบังข่าวที่เขายังมีชีวิตอยู่ให้แน่นหนา เพราะถ้าหลังจากข่าวนี้เล็ดลอดออกไป สายตาของทุกคนจะพากันจับจ้องไปที่หงส์ แค่เธอมีการเคลื่อนไหวใดๆ ความพยายามของจณัตว์ที่ทุ่มเทลงไปก็จะสูญเปล่า
นึกถึงผู้หญิงคนนั้นที่ไม่กินไม่ดื่มเพราะตนเอง จณัตว์ก็เจ็บปวดหัวใจราวกับโดนมีดเฉือน
“เพื่ออยู่กับเธออย่างยาวนาน ฉันทำได้เพียงทำร้ายเธอชั่วคราว แต่ฉันสาบาน ชีวิตที่เหลืออยู่ในวันข้างหน้าฉันจะใช้มันเพื่อรักเธอเอาอกเอาใจเธอ”
ถึงจณัตว์จะพูดอย่างนี้ แต่เขารู้ว่าความเจ็บปวดที่สูญเสียสามีไม่ใช่ใครๆที่จะยอมรับได้
นรมนเองก็รู้สึกเสียใจไปกับหงส์ด้วย
บุริศร์พูดขึ้น: “นายเคยคิดหรือเปล่า พ่อรู้ว่านายยังมีชีวิตอยู่นะ นี่นายจะบอกเรื่องนี้กับพ่อเหรอ?”
“ไม่หรอก”
จณัตว์ส่ายหัวทันที
“คุณลุงได้รับความลำบากมาหลายปีขนาดนี้แต่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงความตั้งใจ ฉันรู้ว่าเขาจะออกจากเขตทหารที่ตนเองชอบที่สุดเพื่อฉัน ถึงกับทำบางเรื่องเพื่อปกป้องฉันด้วยซ้ำ แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากเห็น
ชีวิตนี้ของคุณลุงกับคุณป้าไม่ง่ายเลย พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน ได้เพลิดเพลินกับความหวานชื่นหลังจากผ่านความลำบากหลายปีมานี้อย่างถูกเวลาแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างเพื่อฉัน เดิมทีไฟล์นี้ก็เป็นความลับขั้นสูงสุด ในเมื่อก่อนหน้านี้คุณลุงไม่เคยเห็น ต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องเห็น ฉันจณัตว์ไม่ใช่คนที่จะทำให้ทั้งครอบครัวเดือดร้อนเพื่อความสงบสุขของตนเองคนเดียวหรอกนะ”
“แต่พ่อแม่ฉันรู้ว่าพี่ยังมีชีวิตอยู่ ถ้าบอกว่าพี่ตายแล้ว คงจะไม่ดีเท่าไหร่นะ”
คำพูดของนรมนทำให้จณัตว์ยิ้มเล็กน้อย พูดขึ้น: “นี่ยังไม่ได้ออกเดินทางไม่ใช่เหรอ? คุณลุงหวังให้พวกเรากลับเมืองหลวงด้วยกัน ถ้าก่อนหน้านี้พี่ไม่รู้อะไรเลย ให้ไปก็คงไปนั่นแหละ แต่ตอนนี้ชีวิตของพี่ไม่ใช่ของตนเองแล้ว พี่ยังต้องชำระล้างพิษในร่างกายให้พ่อของพี่อีก พี่ยังมีภรรยาที่ต้องดูแล
ดังนั้นพี่ทำได้เพียงเป็นวีรบุรุษผู้สละชีพเพื่อชาติ แค่จณัตว์ยังมีชีวิตอยู่ ถึงจะเป็นการมีตัวตนที่ต่างออกไป ก็จะโดนคนมากมายจับจ้อง ต่อให้เป็นครอบครัวและภรรยาของพี่ก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสายตาที่จับจ้อง นี่มันไม่ยุติธรรมกับพวกเขาเลย”
“แล้วมันยุติธรรมกับพี่เหรอ?”
นรมนอดไม่ได้ที่จะสงสารจณัตว์
จณัตว์ยิ้มบางๆ พูดอย่างเมินเฉย: “ไม่ยุติธรรมหรอก แต่หลายปีที่ผ่านมานี้การอุปถัมภ์ค้ำชูที่เบื้องบนมีต่อพี่ก็พยายามอย่างดีที่สุดแล้วจริงๆ ถือซะว่าไม่มีอะไรติดค้างกันก็ได้”
“พี่”
นรมนอดไม่ได้ที่จะกอดเอวของจณัตว์เอาไว้
บุริศร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย อยากจะเตะจณัตว์ออกไปจริงๆ แต่ทว่าเห็นแก่หน้าของนรมนเขาจึงต้องอดกลั้นเอาไว้
“นายวางแผนจะตายยังไง?”
บุริศร์กัดฟันพูดขึ้น สายตาเฉียบขาดคู่นั้นจ้องมองมือของนรมนที่กำลังกอดจณัตว์อยู่ ทำให้จณัตว์ชะงักเล็กน้อย แล้วเข้าใจในทันที อดหัวเราะไม่ได้จริงๆ
ผู้ชายคนนี้ยังขี้หึงสุดๆเลย แต่ถ้าตอนนี้หงส์กำลังกอดบุริศร์อยู่ คาดว่าเขาก็คงรู้สึกเหมือนบุริศร์แน่ๆ
“พอแล้วหน่า เป็นสาวเป็นนางขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักอายอีก หลังเจ็ดขวบผู้หญิงกับผู้ชายก็ไม่ควรอยู่ด้วยกันแล้วนะ ถึงยังไงเธอก็ควรนึกถึงความรู้สึกของสามีเธอบ้างไม่ใช่เหรอ?”
คำพูดของจณัตว์ทำให้นรมนชะงักเล็กน้อย แล้วเข้าใจอะไรทันที แค่มองไปก็เห็นท่าทีอึดอัดของบุริศร์ จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
“ทำตัวเป็นเด็กๆ นี่พี่ชายฉันนะ!”
“ถ้าไม่ใช่พี่ชายคุณ เขาคงกลายเป็นปุ๋ยไปแล้ว”
บุริศร์บ่นพึมพำ
“โอ้โห งั้นฉันต้องขอบคุณนายแล้วสิ”
จณัตว์ชำเลืองมองเขาอย่างเหยียดหยาม แล้วพูดต่อ: “แค่ไม่ได้ออกไปจากที่นี่ ทุกอย่างเป็นไปได้ทั้งนั้น บางทีฉันอาจจะต้องปรึกษากับนภดลหน่อย”
“นภดล?”
บุริศร์กับนรมนประหม่าขึ้นมาทันที
“ตอนนี้นภดลคลุ้มคลั่งอยู่ไม่ใช่เหรอ? นายวางแผนจะทำอะไร?”
จณัตว์พูดขึ้น: “ในเมื่อเลือดของฉันทำให้นภดลหลับได้ชั่วคราว งั้นอาจจะเพิ่มปริมาณมากหน่อย ไม่แน่เขาอาจจะมีสติกลับมาก็ได้!”
“ไม่ได้!”
นรมนกับบุริศร์พูดเป็นเสียงเดียวกัน
“นายเสียสติหรือไง? สถานการณ์ของตนเองเป็นยังไงไม่รู้ใช่ไหม? เลือดของนายมีค่าขนาดไหน? บนโลกนี้ไม่มีใครสักคนที่ให้เลือดนายได้! ถ้านายขาดเลือด ชีวิตก็จะได้รับอันตราย ตอนนั้นคงไม่ใช่การแกล้งตาย แต่เป็นการตายจริงๆแล้วนะ!”
บุริศร์อยากจะงัดสมองของจณัตว์จริงๆ ดูสิว่ามีความบ้าระห่ำมากขนาดไหน
แต่จณัตว์กลับพูดอย่างสงบ: “ถ้าไม่ทำอย่างนี้ พวกนายคิดวิธีที่ดีกว่าการหลอกล่อศัตรูไม่ให้เกิดความสงสัยออกหรือเปล่า? นอกจากฉันจะโดนนภดลฉีกเป็นชิ้นๆ ไม่เหลือศพเอาไว้ ไม่อย่างงั้น พวกเราจะไปหาศพที่เหมือนฉันเป๊ะๆมาจากไหน ที่สำคัญที่สุดก็คือส่วนประกอบของเลือดยังต้องเหมือนกันด้วย!”
พูดออกไปอย่างนี้ นรมนกับบุริศร์ก็เงียบกันทั้งคู่
จริงสิ บนโลกนี้ไม่มีคนที่เลือดกรุ๊ปเดียวกับจณัตว์อีกแล้ว
“แต่ว่า......”
“ไม่มีแต่แล้ว ถ้าไม่ทำอย่างนี้ งั้นฉันต้องโดนเป็นหนูทดลองตลอดไป ถึงขั้นที่ต่อไปลูกหลานของฉันก็จะไม่สงบสุข ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ลองสักตั้งจะเป็นยังไงล่ะ? ถึงตอนนั้นยังต้องให้พวกนายร่วมมือกับฉันด้วย”
คำพูดนี้ของจณัตว์ทำให้บุริศร์กดดันมาก
“เรื่องดีๆนายไม่เคยจำฉันได้เลย”
“เรื่องดีๆต้องเก็บไว้ให้ภรรยาฉันสิ จำนายทำไม? นายไม่ใช่ภรรยาฉันซะหน่อย”
คำพูดของจณัตว์ที่ตอบโต้กลับมาทำให้บุริศร์พูดไม่ออกอย่างฉับพลัน
ก็ได้ เขาพูดไม่คิดเอง
นรมนยังค่อนข้างเป็นกังวล