ตอนที่ 1508
บทที่ 1508 ค่ำคืนนี้เหนื่อยเหลือเกิน
October 31, 2026
หัวหน้าองครักษ์รีบพูดขึ้น: “ประเทศพวกเรามีวงศ์ตระกูลที่ตกต่ำนามสกุลทวีทรัพย์ธาดา หัวหน้าครอบครัวมีลูกสาวแค่คนเดียว ประพฤติตัวค่อนข้างซื่อตรง ตอนนี้ทำธุรกิจเล็กๆ ปีนั้นได้ยินว่าภรรยาของหัวหน้าครอบครัวตั้งครรภ์แฝดชายหญิง แต่น่าเสียดายที่ลูกชายคลอดออกมาแล้วก็ตายตั้งแต่อายุยังน้อย
แต่ทว่าผู้นำทวีทรัพย์ธาดากลัวภรรยาจะเสียใจ ตอนที่แจ้งเกิดจึงรายงานไปสองรายชื่อ แล้วบอกภรรยาว่าลูกชายโดนลักพาตัวไป หลายปีนี้จึงเอาแต่เสียเงินไปอย่างเปล่าประโยชน์เพื่อตามหาลูกชายที่ไม่มีตัวตน ก็เพื่อปลอบใจและให้ความหวังแก่ภรรยา ให้เธอรู้สึกว่ายังสามารถตามหาลูกชายของตนเองกลับมาได้ กระผมจึงคิดว่ายกตัวตนนี้ให้กับนายน้อยจณัตว์คงจะดี แค่คุยกับผู้นำทวีทรัพย์ธาดาให้เข้าใจ พวกเขาต้องให้ความร่วมมืออย่างแน่นอน”
ราเชนไม่ใช่วัยรุ่นที่ไม่เข้าใจอะไรเลยอย่างแต่ก่อนอีกแล้ว เขาได้ยินหัวหน้าองครักษ์พูดอย่างนี้ ดวงตาก็สั่นไหวเล็กน้อย ถามขึ้น: “ครอบครัวนี้เกี่ยวข้องอะไรกับนาย?”
หัวหน้าองครักษ์ตกใจจนเหงื่อเย็นๆผุดออกมา
“พระราชา กระผม……”
“พูดมาตามจริง ไม่แน่ฉันอาจจะไม่ลงโทษนาย”
แววตาของราเชนสาดความเย็นยะเยือกออกมา หัวหน้าองครักษ์ตกใจจนยืนไม่อยู่ คุกเข่ากระแทกลงไปพื้นดังพลั่ก พูดเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว: “พระราชามีพระปรีชาชาญ ครอบครัวนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆของแม่กระผมครับ หลายปีนี้เนื่องจากสมชัยกุมอำนาจอยู่ บ้านเมืองจึงลุกเป็นไฟ ครอบครัวลูกพี่ลูกน้องของแม่กระผมแทบจะอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว ดังนั้นกระผมจึงคิดใช้โอกาสนี้หาผลประโยชน์ให้กับครอบครัวลูกพี่ลูกน้องของแม่กระผม พระราชาโปรดไว้ชีวิตด้วย”
ได้ฟังหัวหน้าองครักษ์พูดอย่างนี้ ราเชนจึงมีแผนการในใจแล้ว
“จะให้ฉันสนับสนุนครอบครัวญาติของนายก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่ฉันแค่ไม่เข้าใจ ทำไมถึงไม่สนับสนุนคุณอาคุณลุงของนายที่ด้านนี้ หรือไม่ก็คนในครอบครัวของนาย?”
สีหน้าของหัวหน้าองครักษ์ปรากฏความเศร้าโศกเล็กน้อย
“พระราชาขอรับ ครอบครัวของกระผมไม่อยู่แล้ว ตอนที่สมชัยมีอำนาจ กลัวว่าหัวหน้าองครักษ์อย่างพวกกระผมจะมีอำนาจมากเกินไป จึงหาสาเหตุมากมายมากักขังคนในครอบครัวของพวกกระผม ภายหลังคนในครอบครัวก็ตายกันหมดโดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนตายพวกกระผมก็ไม่ได้เจอหน้า บางคนบอกว่าโดนส่งไปที่ห้องทดลอง บางคนบอกว่าโดนคนฆ่าตายไปแล้ว กระผมอยู่ตัวคนเดียวแล้วขอรับ ก็มีแค่ครอบครัวลูกพี่ลูกน้องของแม่กระผมนี้ที่ยังอยู่”
ในใจของราเชนหดหู่มาก
“เรื่องนี้ฉันจะสืบหาให้แน่ชัด ถ้าที่นายพูดเป็นความจริง ฉันจะสนับสนุนครอบครัวลูกพี่ลูกน้องของนาย เพียงแค่นายจงรักภักดีต่อฉัน ฉันก็จะปฏิบัติกับนายอย่างยุติธรรม”
หัวหน้าองครักษ์รีบตอบรับ
ราเชนก็ตรวจสอบเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว ทั้งหมดเหมือนกับที่หัวหน้าองครักษ์พูด ดังนั้นเขาจึงส่งสารไปให้ครอบครัวนั้น ไม่นานผู้นำทวีทรัพย์ธาดาก็ตกลง ทั้งยังซาบซึ้งในบุญคุณอีกด้วย ราเชนยังตัดสินใจให้ลูกสาวของผู้นำทวีทรัพย์ธาดาหมั้นกับลูกชายของอัครมหาเสนาบดีคนหนึ่ง ถึงจะเป็นการคบคนที่มีฐานะสูงกว่า แต่คนอื่นๆก็เข้าใจ ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาที่ตกต่ำนี้เริ่มมีชีวิตขึ้นมาแล้ว
ชินทรกับคิมที่ด้านนี้ไล่ตามมาจนถึงบริเวณรอบนอกของป่าดำ ตลอดทางเห็นเศษแขนขาร่างกายที่ขาดออกจากกันมากมาย เลือดสดๆหยดย้อย ทำให้คนที่ได้เห็นตกใจสุดขีด
คิมอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย: “ชินทร คุณว่าจณัตว์จะ……”
“เป็นไปไม่ได้!”
ชินทรกระวนกระวายใจมาก แต่กลับรีบปฏิเสธ ราวกับพูดอย่างนี้ก็จะทำให้ตนเองเชื่อแบบนั้น
ยิ่งเดินไปข้างหน้าเท่าไหร่ยิ่งเห็นศพมากมายขึ้นเท่านั้น ต่อให้ช่วงหลายวันนี้จะได้กลิ่นคาวเลือดจนชินแล้ว แต่วินาทีนี้ชินทรยังแทบทนไม่ไหว
จนกระทั่งถึงบริเวณรอบนอก ชินทรกับคิมเจอศพของจณัตว์แล้ว ใบหน้าของศพแตกต่างไปจากเดิม ทั่วใบหน้าโดนเหยียบจนเละไปหมด แต่เสื้อผ้าบนร่างกายเขาเป็นของจณัตว์ ถึงขั้นที่ศพอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์
ชินทรโงนเงนเกือบจะล้มลง
“นี่ไม่ใช่เรื่องจริง!”
เขารีบวิ่งเข้าไป เห็นเลือดสดๆสาดกระจายไปทั่วทุกที่ ข้างกายยังมีเข็มฉีดยากับน้ำยาทดลองที่จณัตว์พกเอาไว้ก่อนออกมาด้วย
ชินทรพยายามทำให้ตนเองใจเย็น เขารีบเก็บตัวอย่างเลือดพวกนั้นกลับไปตรวจสอบ ตอนที่ผลทดสอบออกมา เหมือนเขาแก่ขึ้นสิบปีทันที ผมที่ข้างขมับขาวโพลนไปหมดแล้ว
รายงานผลเลือดที่เป็นเอกลักษณ์ ถึงจะอยากปลอมแปลงก็คงทำไม่ได้
คิมปวดใจมากที่เห็นเขาเป็นเช่นนี้
“ชินทร คุณอย่าเป็นอย่างนี้”
“ผมจะอธิบายกับน้องรองยังไง? เป็นอย่างนี้ได้ยังไง?”
ชินทรน้ำตาร่วงลงมาเป็นสาย
บรรยากาศที่เศร้าโศกครอบคลุมไปทั่วทุกด้าน นรมนกับกานต์วิ่งโซเซเข้ามา
“พ่อแม่คะ สามีของหนูล่ะคะ? พี่ของหนูล่ะ? เมื่อไหร่พวกเขาจะกลับมา? เจอนภดลหรือยังคะ?”
แค่ถามก็ทำให้ชินทรตะลึงงันไปเลย
ใช่สิ ยังมีบุริศร์อีกคน
คนที่ตามออกไปส่วนใหญ่ตายหมดแล้ว แต่กลับไม่เจอศพของบุริศร์ ไม่นึกว่าเขาจะลืมบุริศร์ไปเลย
เห็นท่าทีร้อนรนของลูกสาวตอนนี้ ใจของชินทรเจ็บเหมือนโดนเข็มแทงเข้ามา
“พ่อจะส่งคนไปตามหา”
“หนูไปด้วย!”
นรมนออกตัวก่อน แต่กลับโดนคิมห้ามไว้
“สภาพร่างกายของลูกตอนนี้ออกไปไม่ได้ อีกอย่างตอนนี้นภดลจะระเบิดออกมาเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะโผล่มาจากตรงไหน เรื่องนี้พ่อกับแม่คำนวณพลาดเอง ไม่คิดว่าอาการคลุ้มคลั่งของนภดลจะควบคุมไม่ได้เช่นนี้ นรมน ฟังแม่นะ อย่าออกไป เชื่อแม่”
“แต่สามีกับพี่ชายหนูอยู่ข้างนอกกันทั้งคู่นะคะ แม่จะให้หนูนั่งรอได้ยังไง?”
ดวงตาของนรมนเต็มไปด้วยน้ำตา
ชินทรอดกลั้นความเจ็บปวดพูดขึ้น: “จณัตว์ไม่อยู่แล้ว”
“อะไรคือไม่อยู่แล้วคะ?”
นรมนมองชินทร สีหน้าแปลกใจทำให้ชินทรหมดหนทางจะสบตา
“เขาตายแล้ว”
“พ่อคะ เลิกเล่นได้ไหม?”
นรมนมองชินทร พูดประโยคนี้ออกไป แต่กลับทำให้ชินทรรู้สึกเจ็บปวดกว่าโดนมีดแทงซะอีก