ตอนที่ 1511
บทที่ 1511 เราทำตามก็พอแล้ว
October 31, 2026
หงส์ชะงักไปสักพัก แล้วพูดเสียงทุ้ม “อาธรณี ไปดูที่ตระกูลโตเล็กก่อนดีกว่า เพราะจณัตว์ถูกส่งไปที่เมืองหลวงกักตัวเพื่อตรวจสอบแล้ว เฮียบุริศร์และนรมนก็ไม่รู้จะกลับมาเมื่อไร ตอนนี้ที่บ้านเหลือเด็กสามคนจะไม่มีใครดูแลไม่ได้”
ธรณีตกตะลึงเล็กน้อย พยักหน้าทันที
รถขับมาถึงคฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็ก ที่นี่เหมือนเมื่อก่อน ทำงานอย่างเป็นระเบียบแบบแผน ชัยยศเห็นพวกธรณีมาถึง ก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็รีบก้าวมาข้างหน้า
“ประธานธรณี ประธานบุริศร์ของเราไม่อยู่ครับ”
“ฉันรู้ แค่มาดู กมลกับกิจจากลับมาหรือยัง?”
ธรณีเข็นรถเข็นเดินเข้าไป กานต์ถูกหงส์จูงมือเล็กเดินอยู่ด้านหลัง
ชัยยศเหลือบมองกานต์ จากนั้นก็พูดขึ้น “ยังไม่กลับครับ ผมส่งคนไปรับพวกเขาแล้ว ก่อนหน้านี้ประธานบุริศร์โทรหาผม ให้ผมดูแลตระกูลโตเล็กให้ดี
ช่วงนี้ตระกูลโตเล็กมีชื่อเสียงก็ยิ่งตกเป็นเป้า ประธานบุริศร์บอกว่าให้คุณหนูกับคุณชายน้อยได้เรียนอนุบาล อย่างเป็นขั้นเป็นตอน เรื่องอื่นๆ อะไรควรทำก็ทำ ส่วนบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัด ประธานบุริศร์บอกว่าคุณชายบุณพจน์จะกลับมารับช่วงต่อสักระยะหนึ่ง รอประธานบุริศร์กลับมาค่อยว่ากัน”
ได้ยินบุริศร์จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ธรณีก็วางใจ
“คุณชายบุณพจน์คือบุณพจน์พี่ชายของบุริศร์?”
“ครับ”
“กลับมาเมื่อไร?”
“น่าจะใกล้แล้วครับ”
ชัยยศตอบทุกคำถาม กานต์ฟังอยู่ข้างๆ ก็วางใจไม่น้อย
ในตอนแรกเขากลัวว่าตัวเองอายุน้อยเกินไป เหตุการณ์ไม่คาดฝันกะทันหันนี้จะทำให้ทรัพย์สินตระกูลโตเล็กตกอยู่ในมือคนอื่น ถึงตอนนั้นถ้ามีคนต้องการทรัพย์สินตระกูลโตเล็ก ลำพังเด็กสองสามคนอย่างพวกเขาก็รักษาไว้ไม่ได้
เขาเคยคิดจะไปขอความช่วยเหลือจากคุณปู่ธรณีด้วยซ้ำ ในตอนนี้ได้ยินแด๊ดดี้เตรียมการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กานต์ก็โล่งใจ ในขณะเดียวกันก็ชื่นชมความคิดของบุริศร์ที่เผชิญอันตรายก็ไม่หวาดกลัวใดๆ และเงียบสงบ
ธรณีได้ยินบุริศร์เตรียมการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ถึงจะรู้สึกแปลกเล็กน้อย แต่ก็ไม่พูดอะไร
หงส์ต้องกลับไปตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับธรณีเพื่อจัดงานศพของจณัตว์ก่อน กานต์ก็อยู่ต่อ
พูดตามตรง ต้องแยกกับกานต์ หงส์ก็เสียดายมาก
เด็กน้อยคนนี้อยู่กับเธอในวันที่ลำบากมากที่สุด เธอเห็นเขาเป็นลูกชายจริงๆ
“กานต์ ช่วงนี้คุณน้าอาจจะยุ่งมาก หนูอยู่ตระกูลโตเล็กคนเดียวได้ใช่ไหม? ถ้าไม่ได้ ก็กลับไปกับคุณน้าได้นะ”
หงส์คาดหวังอย่างเห็นแก่ตัวว่ากานต์จะไปกับตน
แต่กานต์อยากรอกิจจาและกมลกลับมา ถึงจะรู้สึกทนไม่ค่อยได้ แต่ก็ยังส่ายหน้าพูดขึ้น “คุณน้า ผมอยู่บ้านรอพวกเขาดีกว่าครับ คุณคิดถึงผมก็โทรหาผมได้”
“โอเค”
ในใจหงส์เสียดายมาก แต่ก็ยังตามธรณีไป
กานต์ยืนในห้องรับแขกคนเดียว ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
ชัยยศถามเสียงทุ้ม “คุณชายน้อยกานต์ คุณมีอะไรจะสั่งไหม?”
“ไม่มี คุณไปทำธุระเถอะ ผมขออยู่คนเดียวสักครู่”
กานต์พูดจบก็นั่งโซฟา
ชัยยศรีบให้คนไปเอาอาหารและเครื่องดื่มเล็กน้อยมาให้เขา จากนั้นก็ไปทำงาน
บุริศร์ไม่อยู่ งานในบริษัทก็เยอะเกินไป ตอนนี้คุณชายบุณพจน์ยังไม่กลับมารับช่วงต่อ งานที่เขาต้องทำก็มีเยอะมากๆ
หงส์กลับไปตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับธรณี เห็นสถานที่คุ้นเคย ตอนนี้สิ่งต่างๆ ยังเหมือนเดิมแต่ผู้คนเปลี่ยนไป ในใจหงส์ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์
ธรณีกลัวเธอรู้สึกเศร้า ให้เธอกลับห้องไปพักผ่อนให้เต็มที่ เขาจะจัดการทุกอย่างคนเดียว
นรมนและบุริศร์ถูกพาไปเมืองหลวงโดยตรง เพราะสภาพร่างกายนรมนพิเศษ พวกเขาสองคนจึงถูกจัดให้อยู่ด้วยกัน ถึงจะบอกว่าตรวจสอบ แต่ก็ยังเชิญแพทย์ที่ดีที่สุดมา
นรมนนึกว่าจะได้เจอป้อง แต่เมื่อเธอเห็นแพทย์แปลกหน้าก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้
บุริศร์พูดเรียบๆ “ทุกคนรู้ความสัมพันธ์ของเรากับป้องกันหมด อีกอย่างตอนนี้ป้องเกษียณแล้ว ไม่สามารถมาได้ นี่คือขั้นตอน”
“อ๋อ”
นรมนไม่ได้ถามอะไรอีก เพราะความล้าและง่วงนอนของการเดินทาง เธอค่อนข้างเหนื่อย
“นอนเถอะ”
บุริศร์ไม่ได้สนใจเรื่องตรวจสอบมากนัก เตรียมให้นรมนนอนหลับทันที
เมื่อนรมนหลับอยู่ บุริศร์ก็ถูกซักถาม เขาตอบอย่างมีความรับผิดชอบและละเอียดรอบคอบมาตลอด ไม่พบความผิดพลาดใดๆ อีกฝ่ายก็ไม่สามารถพูดอะไรได้
เมื่อนรมนตื่นขึ้นมาก็เห็นคนคุ้นเคยนั่งข้างเตียงตน ก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้
“คุณน้าชัญญา?”
“ตื่นแล้วเหรอ?”
ชัญญาเห็นสีหน้านรมนดีขึ้นบ้างแล้ว ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น “ไม่รู้เหรอว่าตัวเองสุขภาพเป็นยังไง? ยังกล้าดิ้นรนแบบนี้อีก เป็นยังไงบ้าง? รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?”
“ยังโอเคค่ะ ได้เห็นคุณน้าชัญญา ทุกอย่างก็สบายดี”
ความปากหวานของนรมนทำให้ชัญญาดีใจทันที
“อย่าคิดว่าเธอพูดแบบนี้แล้วฉันจะไม่ถามเธอนะ”
“คุณน้าชัญญาอยากถามอะไรฉันเหรอคะ?”
ในใจนรมนเข้าใจดี แค่ไม่คิดว่าคนที่มาถามตัวเองคือชัญญา แต่เรื่องที่เกี่ยวกับจณัตว์ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เปิดเผยข้อมูลไม่ได้
ชัญญามองดวงตาสดใสของนรมน ไม่อยากถามแบบนี้เลย แต่เธอก็ยังเอ่ยปาก
“นรมน อีกไม่กี่วันฉันจะแต่งงานแล้ว”