ตอนที่ 1512
บทที่ 1512 คุณทำตัวเองไม่ใช่หรือไง
October 31, 2026
“กานต์ นายกำลังคิดอะไรอยู่?”
กิจจาเห็นกานต์ไม่ตอบอยู่นานมาก จึงถามอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าค่อนข้างกังวล
กานต์ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว “ไม่มีอะไร เหมือนฉันไม่เจอเธอนะ บางทีคุณบุริศร์อาจจะให้เธอทำอะไรบางอย่างก็ได้?”
ถึงจะพูดแบบนี้ แต่นึกถึงการกระทำของมิลินก่อนหน้านี้ กิจจาก็ไม่ค่อยวางใจ
“ฉันโทรหาเธอแต่เธอไม่โทรกลับ ฉันกลัวว่า……”
ถึงแม้กิจจายังพูดไม่จบ แต่กานต์ก็เข้าใจ
เขาจับมือกิจจาแล้วพูดขึ้น “พี่ ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น ตอนนี้อยู่ในสถานการณ์พิเศษ เราเชื่อฟังคำพูดพ่อแม่ดีกว่า ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ฉันเห็นบางคนในพระราชวังของคุณน้า เหมือนกำลังเฝ้าสังเกตคุณน้าอยู่ ระหว่างทางกลับถึงแม้อีกฝ่ายจะพยายามปิดกั้นข้อมูลข่าวสาร
แต่ฉันรู้สึกได้ว่ารอบๆ เรามีแต่ผู้คน ถึงฉันไม่รู้ว่าเรื่องครั้งนี้มันเกี่ยวข้องอะไรกับการเสียชีวิตของคุณลุง แต่เราน่าจะถูกเฝ้าสังเกต ดังนั้นไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นดีกว่า นี่อาจจะเป็นการป้องกันและช่วยเหลือที่ดีที่สุดสำหรับพ่อแม่”
“โอเค”
กิจจาพยักหน้า
ขณะที่กำลังพูด แม่บ้านป้าหวานก็เดินมา
“คุณชายน้อยทั้งสอง คุณชายบุณพจน์มาแล้วค่ะ”
“คุณลุง?”
กานต์รีบลุกจากเตียง กิจจาก็ออกไปก่อนแล้ว
บุณพจน์เห็นรูปแบบคฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็ก ก็รู้สึกไม่ชอบอย่างอดไม่ได้
“ถึงจะโบราณ แต่เฟอร์นิเจอร์และของอื่นๆ พวกนี้ก็ไม่สวยจริงๆ”
พรวลัยรีบดึงแขนเสื้อเขา พูดขึ้นเสียงเบา “คุณแค่มาช่วย ไม่ได้ให้คุณเข้ามาอยู่สักหน่อย จะพูดมากทำไม?”
“ใครบอกฉันจะไม่เข้ามาอยู่? ถ้าฉันไม่อยากไปแล้วล่ะ?”
บุณพจน์พบว่าช่วงนี้ตัวเองชอบแกล้งภรรยาตัวเองเป็นพิเศษ ท่าทางเอาจริงเอาจังของเธอน่ารักจริงๆ
เมื่อก่อนทนระงับอารมณ์ตัวเองในการทำให้เตียงเขาอุ่นสบายได้อย่างไร?
“สุขภาพคุณเป็นยังไงบ้าง?”
บุณพจน์เห็นสีหน้าพรวลัยไม่ค่อยดีนัก จึงถามอย่างช่วยไม่ได้
“ไม่เป็นไร เพิ่งมาถึงที่นี่ รู้สึกอุณหภูมิมันต่างกันมาก อีกสองวันคงดีขึ้น”
พรวลัยกระแอมไอเสียงเบาสองที
“ให้มิลินกลับมาดูอาการคุณไหม”
ถึงแม้เสียงบุณพจน์จะเบา แต่กิจจาที่ลงมาก็ได้ยิน
เขาหยุดฝีเท้าทันที ได้ยินพรวลัยพูดเสียงเบา “ช่างเถอะ มิลินมีคนไข้คนอื่นต้องดูแล คนไข้คนนั้นพิเศษมาก อาการป่วยเล็กน้อยของฉันไม่ต้องเดือดร้อนให้เธอมาหรอก”
“ก็จริง ฉันจะหาหมอประจำครอบครัวเข้ามาในภายหลัง”
“โอเค”
พรวลัยรู้ ถ้าตัวเองไม่ตกลง บุณพจน์อาจจะพาเธอไปโรงพยาบาลโดยตรง
ชายคนนี้หลังจากตัดขาดความสัมพันธ์กับฉัตรพล ก็เปลี่ยนเป็นสบายๆ ขึ้นมาก แต่ยังคงเป็นห่วงสุขภาพเธอเป็นพิเศษ
เธอลูบท้องของตัวเอง ไม่รู้ว่าจะมีลูกให้เขาได้เมื่อไร ถึงแม้บุณพจน์ไม่พูด แต่ในใจเธอก็อยากมีลูกให้เขา แค่ไม่รู้ว่าร่างกายของตัวเองนี้จะทำได้หรือไม่
บุณพจน์เห็นเธอตกลง ก็ยกมุมปากยิ้ม หางตาเห็นร่างเล็กเดินลงมา
“คุณลุง คุณป้า”
กิจจาทักทายอย่างสุภาพ
หลังจากเห็นว่าเป็นกิจจา บุณพจน์ก็แสดงสีหน้าอ่อนโยนขึ้นมาก
“กิจจา คิดถึงลุงไหม? หืม?”
เขาอุ้มกิจจาขึ้นมา ทำให้กิจจาอายนิดหน่อย
“คิดถึงครับ คุณลุง แต่คุณวางผมลงก่อน”
“ตัวเล็กแค่นี้ รู้จักสงบใจเย็นแบบผู้ใหญ่ทั้งวันแล้วเหรอ? เธอเหนื่อยแย่เลย! ฉันจะบอกเธอให้นะ เด็กวัยเธอควรเล่นปืนฉีดน้ำ เล่นปาหิมะอะไรพวกนี้ อย่าแสร้งทำขรึมทั้งวันรู้ไหม?”
บุณพจน์ยังจำได้ว่านิสัยตรินท์ก็ไม่เป็นแบบนี้ ว่ากันว่านิสัยเมื่อก่อนของกิจจาก็ไม่ใช่แบบนี้เหมือนกัน เห็นได้ชัดว่าเรื่องแย่ๆ ของผู้ใหญ่ ส่งผลกระทบต่อเด็กมากจริงๆ
ถ้าเป็นไปได้ บุณพจน์หวังว่ากิจจาจะเหมือนเมื่อก่อน คือสุขใจ มีความสุข ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ไม่โดดเด่นเหนือใครก็ไม่เป็นอะไร
กิจจาค่อนข้างอาย
“คุณลุง คุณวางผมลงก่อนค่อยคุยกันเถอะครับ”
“ไม่วาง”
บุณพจน์แหย่เขาอย่างจริงใจ จู่ๆ ก็วางกิจจาไว้บนไหล่ตัวเอง ทำให้กิจจาตกใจอุทานออกมา ยังไม่ทันพูดอะไร ก็เห็นบุณพจน์วิ่งออกไปข้างนอกทันที
กิจจาค่อนข้างกลัว รีบกอดคอบุณพจน์เอาไว้
“คุณลุง!”
เสียงเขาค่อนข้างสั่น แต่บุณพจน์แบกเขาไปข้างนอกตรงๆ แล้วโยนไปที่กองหิมะที่อยู่ไม่ไกล
“อ๊าก!”
เมื่อกิจจาอยู่ในสภาพไร้น้ำหนักก็กรีดร้องออกมา น้ำแข็งหิมะหนาวเจาะกระดูกกระเซ็นเข้าไปในคอเสื้อกิจจา ทำให้เขาหนาวจนตัวสั่น
บุณพจน์กำก้อนหิมะในมือ แล้วโยนไปที่กิจจา
“หนาวไหม? ไม่พอใจเหรอ? ก็มาตีฉันสิ!”
ท่าทางแย่ๆ ของบุณพจน์ทำให้พรวลัยดูไม่ลงแล้วจริงๆ
ตอนนี้ชายคนนี้ทำตัวเป็นเด็กเกินไปแล้วจริงๆ
ไม่คิดว่าจะรังแกเด็กน้อยคนหนึ่ง
“บุณพจน์ คุณอย่าทำให้กิจจาหนาวแย่สิ”
พรวลัยห้ามได้ทันเวลา
บุณพจน์หันศีรษะไปพูด “คุณไม่ต้องยุ่ง เด็กคนนี้บังคับให้ตัวเองเติบโต ดูสิปีนี้กลายเป็นยังไงแล้ว วันๆ นอกจากอ่านหนังสือทางการแพทย์ วิจัยความรู้ทางการแพทย์ เขายังมีลักษณะเหมือนเด็กอายุห้าขวบอยู่ไหม?”
ขณะที่กำลังพูด กิจจาก็ฉวยโอกาสจากช่องว่างนี้โจมตีกลับทันที ก้อนหิมะในสองมือกระแทกลงบนหน้าบุณพจน์ทั้งหมด
ความเย็นยะเยือกที่เจาะกระดูกทำให้เขาตัวสั่นทันที
“ได้เลย เจ้ากระต่ายน้อยตัวแสบ เธอกล้าลอบโจมตีฉันเหรอ?”