บทที่ 1515 ลูกของฉัน ฉันไม่รังเกียจหรอก

โพนี่ไม่สนใจแววตาตะลึงของบุริศร์สักนิด เมื่อตัวเองทำการตัดสินใจนี้ก็รู้อยู่แล้วว่าจิตใจบางคนอาจจะรับไม่ไหว แต่เธอจนปัญญาที่จะสนใจความรู้สึกคนอื่นแล้ว ทำได้แค่สนใจนรมนเท่านั้น

ขณะมือโพนี่ยื่นเข้าไปในร่างกายตน นรมนก็เกือบเป็นลม นี่มันยังไม่เสร็จ โพนี่ต้องหาส่วนหัวของเด็กช่วยดึงลงมา ความรู้สึกนั้นทำให้นรมนเจ็บจนกระตุกทันที

บุริศร์มองทุกอย่างนี้ราวกับกลายเป็นหิน รู้สึกจะหยุดหายใจแล้ว

นี่มันการดำเนินการอะไร?

ภรรยาเขาจะทนได้อย่างไร?

ตระหนักถึงตรงนี้ ราวกับบุริศร์เพิ่งตอบสนอง อยากจะหยุดมันทันที

“เธอจะทำอะไร? นรมนคลอดลูกก็เจ็บมากอยู่แล้ว เธอยังเอามือยื่นเข้าไปอีก รีบเอาออกมา!”

บุริศร์เห็นว่าจะเริ่มแล้ว กลับได้ยินโพนี่พูดอย่างเงียบสงบ “ถ้าไม่อยากออกไปก็หุบปากซะ อย่าขยับ ไม่งั้นคุณรับผิดชอบหนึ่งศพสามชีวิตไหวไหม?”

ปกติโพนี่ไม่กล้าพูดแบบนี้กับพี่รองหรอก แต่ในเวลานี้ชีวิตคนสำคัญอย่างยิ่งเธอก็ไม่สนอะไรแล้ว ทำให้บุริศร์ตกใจกลัว

ถึงแม้นรมนจะเจ็บจนไม่มีสติ ได้ยินบุริศร์กำลังกวน ก็ตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธจัด

“บุริศร์ คุณมันชั่ว คุณไม่อยากเห็นฉันสบายดีใช่ไหม? ฉันจะบอกคุณให้ ถ้าคุณพูดอีกคำเดียว ฉันจะเตะคุณแล้วหาผู้ชายคนอื่นเลยคุณเชื่อไหม?”

มุมปากบุริศร์กระตุกทันที

ถ้าไม่ใช่นรมนกำลังคลอดลูก เขาอยากจะถามเธอจริงๆ ว่าอยากไปหาชายเถื่อนคนไหน

โพนี่เห็นบุริศร์ทำตัวดีในที่สุด ก็พูดกับนรมนว่า “ฟังคำสั่งฉันนะ หายใจเข้าลึกๆ หายใจออก ตามจังหวะของฉัน”

นรมนเชื่อใจโพนี่เต็มที่ ทำตามคำสั่งของเธอโดยไม่รู้ตัว จู่ๆ ก็รู้สึกท้องผ่อนคลาย เกิดเสียง “อุแว้” เด็กน้อยคนหนึ่งก็คลอดออกมา

บุริศร์เห็นลูกคลอดสดๆ ทั้งร่างก็อึ้ง เจ้าตัวเล็กเลือดท่วมนั้นลูกของเขาเหรอ?

ฉิบหาย!

น่าเกลียดจริงๆ!

สีขาวหนึ่งชั้นด้านนอกนั่นมันอะไร?

บุริศร์ไม่ชอบจนอยากจะอาเจียน อีกอย่างเจ้าตัวเล็กนี่ทำให้ภรรยาเขาทรมานสินะ?

โพนี่และนรมนไม่ได้สังเกตว่าบุริศร์กำลังคิดอะไร ส่งเด็กไปให้พยาบาลข้างๆ ทำความสะอาดทันที ความเจ็บปวดระลอกสองก็มาอีกครั้ง

นรมนรู้สึกตัวเองจะหมดแรงแล้ว

“โพนี่ ฉันจะไม่มีแรงแล้ว ทำยังไงดี?”

“ไม่เป็นไรนะ พูดให้น้อยลง หายใจเข้าลึกๆ เธอทำได้”

เสียงโพนี่มีความอ่อนโยนเล็กน้อย ทำให้นรมนผ่อนคลายตามเสียงของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

“นรมน ฟังคำสั่งฉัน ค่อยๆ นะ ไม่เป็นไร เชื่อฉัน”

นรมนพยักหน้า เวลานี้ลืมบุริศร์ที่อยู่ข้างๆ อย่างสิ้นเชิง

กลิ่นคาวเลือดเข้ามาในโพรงจมูก จู่ๆ ท้องไส้บุริศร์ก็ปั่นป่วน แต่เห็นสภาพนรมนแล้ว เขาก็ทำได้แค่อดทน

ที่แท้ผู้หญิงคลอดลูกนี่เฉียดประตูแห่งความตายจริงๆ

เห็นการคลอดลูกกับตา บุริศร์ไม่มีความดีใจสักนิด แต่หัวใจกลับถูกบีบจนเจ็บปวด

ลูกคนที่สองของนรมนคลอดออกมาในเวลาสิบนาทีต่อมา หลังจากคลอดเสร็จแล้วก็หมดเรี่ยวแรงอย่างแท้จริง ทั้งร่างเป็นลมไปเลย

บุริศร์ไม่มองลูกสักนิด หลังจากเห็นนรมนเป็นลมไป ก็ตกใจอยากลุกขึ้นตะโกน แต่ไม่คิดว่าพอยืนขึ้นมา ภาพตรงหน้าก็ดำมืด ทั้งร่างสลบไปดังโครม

เหล่าพยาบาลก็หดหู่ทันที

“ผอ.โพนี่ ทำยังไงดีคะ? ชายหญิงสลบกันหมดแล้ว”

โพนี่เดาได้ตั้งนานแล้วว่าบุริศร์จะสลบไป

ผู้ชายคนนี้รักนรมนแค่ไหนเธอรู้ดี ยิ่งรักลึกซึ้งมากเท่าไรก็ยิ่งทนไม่ได้ที่จะเห็นภาพภรรยาคลอดลูก แต่หวังว่ามันจะไม่ทิ้งปมในใจให้เขานะ

“ไม่เป็นไร ส่งไปห้องไอซียูก็พอ คนท้องต้องทำความสะอาดมดลูก เร็วเข้า”

“ค่ะ”

บุริศร์ถูกเข็นออกไป นรมนถูกทำความสะอาด

จนกระทั่งนรมนถูกทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ก็ถูกเข็นออกไปเช่นกัน

บุริศร์สลบไม่นาน เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนอยู่ในห้องผู้ป่วย รีบยืนขึ้นมา รีบวิ่งไปที่ห้องคลอด ก็เห็นนรมนถูกเข็นออกมาแล้ว

“ภรรยาฉันเป็นยังไงบ้าง?”

โพนี่เห็นใบหน้าตื่นตระหนกของเขา ก็ยิ้มเรียบๆ พูดขึ้น “ไม่เป็นอะไรแล้ว ยินดีด้วยพี่รอง พี่สะใภ้รองคลอดลูก……”

“ทำไมภรรยาฉันหน้าซีดแบบนี้ล่ะ? ต้องการอาหารเสริมไหม? ต้องฉีดยาบำรุงไหม?”

บุริศร์ขัดคำพูดโพนี่โดยตรง

ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ฟังแล้วว่าเด็กเป็นอย่างไรบ้าง เด็กนั่นร้องไห้อย่างมั่นใจเต็มร้อยจะเป็นอะไรได้

โพนี่โดนขัดคำพูด ก็หัวเราะขมขื่นอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็พูดขึ้น “การคลอดลูกนั้นใช้แรงกายมาก ให้เธอพักผ่อนให้เต็มที่ก็พอ ไม่เป็นอะไรแล้ว เด็ก……”

“นี่เรียกว่าอยู่เดือนใช่ไหม? ที่นี่ทางเดิน มีลมเย็นพัดมา อย่าให้นรมนโดนลม รีบเอาเข้าไปในห้องผู้ป่วยดีกว่า”

บุริศร์ขัดคำพูดโพนี่อีกครั้ง จากนั้นก็ไม่สนว่าโพนี่จะพูดอะไรอีก เข็นนรมนเข้าไปในห้องไอซียู ไม่สนใจความเป็นความตายของลูกสองคนเลย

โพนี่มองเด็กสองคนที่พยาบาลอุ้มอยู่ในมือ ก็ยิ้มส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้

พยาบาลสองคนพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ “ผอ.โพนี่ ฉันเพิ่งเคยเห็นผู้ชายที่ไม่มองลูก ถึงขนาดเสียลูกไปก็ไม่เป็นอะไรเป็นครั้งแรกเลยล่ะ”

“เข้าใจ เอาเด็กไปส่งที่ห้องผู้ป่วยเถอะ”