ตอนที่ 1517
บทที่ 1517 ความรู้สึกที่มีพี่ชายมันไม่เลวจริงๆ
October 31, 2026
อารมณ์ของนรมนไม่ได้ผ่อนคลายมาก แต่เห็นท่าทางน่ารักซุกซนของลูกชายคนเล็ก ในใจเธอก็มีความคิดพิจารณา
ลูกคนเล็กกินนมเสร็จก็หลับไป โพนี่อุ้มเด็กไปตรวจเลือด ทำทุกอย่างเสร็จ ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว
เพราะถูกยกเลิกการกักตัวตรวจสอบแล้ว ข่าวการคลอดลูกของนรมนก็แพร่กระจายมายังเมืองชลธีอย่างรวดเร็ว ในชั่วขณะหนึ่งพวกธรณีและธรรศพาหงส์วางแผนมาเยี่ยมนรมนที่นี่ และจากการวิงวอนของพวกกานต์บุณพจน์ก็ตัดสินใจขับเครื่องบินส่วนตัวมาที่เมืองหลวง
พรวลัยประคองเอวตัวเอง พูดขึ้นด้วยความเสียใจเล็กน้อย “อยากไปดูพวกเด็กน้อยจริงๆ นะ น่าเสียดายร่างกายฉันไม่ได้รับอนุญาต”
บุณพจน์มองท้องพรวลัยที่ปูดขึ้นมา ก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ไม่เป็นไร พอคุณอยู่เดือน นรมนก็กลับมาแล้ว”
พรวลัยท้องห้าเดือนแล้ว เดิมทีนึกว่าตัวเองจะท้องยากมาก แต่ไม่คิดว่าห้าเดือนก่อนจู่ๆ พรวลัยก็ท้องขึ้นมา
นี่สร้างความเซอร์ไพรส์ให้กับบุณพจน์ที่อายุสามสิบกว่าปี และเขากลัวว่าพิษกู่ของตัวเองจะมีผลกระทบอะไรกับลูก จึงระมัดระวังมาตลอด
ในตอนแรกบุณพจน์กลัวว่าพรวลัยจะคลอดลูกที่มีพิษออกมาแล้วจะร้องไห้เสียใจไปตลอดชีวิต ยืนกรานไม่เห็นด้วยที่จะเก็บเด็กคนนี้ไว้ แต่พรวลัยเอาความตายมาขู่ และบอกว่าถึงจะพิการก็เป็นลูกชายของเธอ สุดท้ายบุณพจน์ก็ประนีประนอม
ต่อมาหลังจากป้องรู้แล้วก็ทำการตรวจร่างกายพรวลัย และคอยใส่ใจเด็กคนนี้ตลอดเวลา ในตอนนี้ห้าเดือนแล้ว เด็กแข็งแรงมาก ปัจจุบันนี้ดูแล้วไม่มีความพิเศษอะไร ก็ทำให้บุณพจน์และพรวลัยหวงแหนเด็กคนนี้มากเป็นพิเศษอย่างช่วยไม่ได้
พวกเขาก็คิดในแง่บวก ด้วยอิทธิพลของพวกเขาในตอนนี้ ถึงแม้จะคลอดลูกที่พิการออกมาพวกเขาก็ยอมรับได้ อย่างเลวร้ายที่สุดถึงตอนนั้นก็ใช้ความมั่งคั่งในครอบครัวทั้งหมดแลกสุขภาพที่แข็งแรงของลูก
คิดแบบนี้ อารมณ์ของทั้งสองก็ผ่อนคลายมาก ช่วงตั้งครรภ์ของพรวลัยก็ผ่อนคลายไม่น้อย
กานต์ก็ดีใจมาก นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอแด๊ดดี้กับหม่ามี้ นอกจากนี้ยังมีน้องชายตัวน้อยสองคนอีก มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้
ถึงเขาจะมีความสุขก็จะไม่เปิดเผยมากเกินไป
แต่กมลตะโกนเรียกเสียงดังด้วยความดีใจตรงๆ ถึงขนาดกอดกานต์แล้วหมุนเป็นวงกลม
“พี่ พี่ได้ยินแล้วใช่ไหม? หม่ามี้คลอดน้องชายตัวน้อยสองคน เราเป็นพี่ชายพี่สาวแล้ว”
กานต์ก็ติดเชื้อกมลมุมปากก็วาดโค้งกว้างขึ้นเรื่อยๆ
กิจจาก็ดีใจมากเช่นกัน
“น้องชายตัวน้อยสองคนก็ไม่รู้ว่าหน้าตาจะเหมือนใคร”
“ต้องเหมือนหม่ามี้แน่นอน”
คำพูดของกมลทำให้กานต์และกิจจาตกตะลึง ถามขึ้นพร้อมกัน “ทำไมล่ะ?”
“เด็กผู้ชายเหมือนหม่ามี้ เด็กผู้หญิงเหมือนแด๊ดดี้ไง พวกเขาพูดกันแบบนี้”
คำพูดของกมลทำให้กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“พวกเขา? พวกเขาคือใคร? ยังไงแล้วคำพูดพวกนี้ก็ไม่ควรเป็นหัวข้อระหว่างเด็กๆ ไหม? กมล นี่เธอไปเล่นกับคนที่ไม่ได้เรื่องอีกแล้วเหรอ?”
เมื่อกมลได้ยินเสียงเข้มงวดของกานต์ ร่างกายก็หดทันที
“พี่ พี่พูดอะไรน่ะ? จะไม่ได้เรื่องได้ยังไง? พี่เคารพเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”
“เพื่อน? เพื่อนอะไร? บ้านอยู่ไหน? อายุเท่าไร?”
คำถามเป็นชุดของกานต์ทำให้กมลค่อนข้างปวดศีรษะทันที
“โอ๊ย ปวดท้อง ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ”
กมลจะวิ่งหนีไปพร้อมกับฉี่ ก็ได้ยินกานต์พูดด้วยความเย็นชา “เธอจะไม่ไปเจอน้องชายตัวน้องแล้วเหรอ? งั้นเราไปกันเถอะ”
“พี่!”
กมลหดหู่แล้ว
ใครสามารถไล่พี่ชายเอาแต่ใจและเผด็จการคนนี้ของเธอไปได้?
กิจจาก้มศีรษะเม้มปากขำ ปีนี้กานต์ดูแลกมลอย่างเข้มงวดมากขึ้น
“พี่ใหญ่ พี่ควบคุมน้องชายพี่หน่อยได้ไหม?”
กมลมองกิจจาที่แอบขำทันที กระทืบเท้าอย่างช่วยไม่ได้
ในปีนี้ กมลและกานต์เหมือนปรึกษากันเรียบร้อยแล้วว่าเริ่มเรียกกิจจาว่าพี่ใหญ่
กิจจากระแอมไอก่อนพูดขึ้น “ฉันควบคุมไม่ได้หรอก เธอก็รู้ แต่ก่อนฉันก็เรียกเขาว่าเฮีย”
คำพูดนี้ทำให้กมลหดหู่แทบตาย ยังไม่ทันพูดก็ได้ยินกิจจาพูดต่อ “กมล กานต์ก็หวังดีกับเธอ เธอเป็นเด็กผู้หญิง อย่าไปเล่นกับคนหลากหลายมากเกินไปจริงๆ นั่นแหละ”
กมลพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง
“พอแล้วๆๆ ฉันผิดไปแล้ว โอเคไหม? พี่ใหญ่ทั้งสองคน เราไปกันเถอะ ฉันอยากเห็นพวกน้องชายตัวน้อย”
ในใจเธอพูดอย่างขุ่นเคือง “รังแกพวกพี่สองคนไม่ได้ ตอนนี้ฉันก็เป็นพี่สาวคนแล้ว หรือว่ายังรังแกซาลาเปาน้อยสองคนไม่ได้อีก?”
แต่คำพูดนี้เธอไม่ได้พูดออกไป
คนกลุ่มหนึ่งมายังเมืองหลวงอย่างอึกทึก และคุณท่านตนุวรที่อยู่เมืองหลวงตลอดก็รีบมาที่โรงพยาบาลทันที
“นรมน บุริศร์ ฉันได้ยินว่าฉันมีเหลนน้อยสองคนแล้วเหรอ? ให้ฉันดูหน่อย”
คุณท่านตนุวรดีใจอย่างมาก
นรมนเห็นคุณท่านตนุวรมา ก็ลุกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
“คุณตา คุณไม่ได้กลับเมืองชลธีเหรอคะ?”