ตอนที่ 1518
บทที่ 1518 ดวงตาน้องชายสวยมาก
October 31, 2026
“ออกไป! อายุเท่าไรแล้วยังพูดเลี่ยนๆ อีก”
บุณพจน์พูดอย่างดูถูกทันที แต่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
บุริศร์ก็ไม่พูดเรื่องอื่น ยิ้มขณะตบบ่าเขาแล้วพูดขึ้น “อย่าเพิ่งทำอะไร รอผลสรุปออกมาดูสถานการณ์ด้านในก่อนค่อยว่ากัน”
“นายยังมีความหวังบางอย่างกับพวกเขาสินะ”
บุณพจน์ก็ฟังเข้าใจความหมายของบุริศร์แล้ว
บุริศร์ยิ้มอย่างไม่แยแส
“พี่ ฉันกับพี่โตมาในสภาพแวดล้อมต่างกัน ฉันเชื่อว่าเบื้องบนจะเมตตากับฉัน”
“หวังว่านายจะคิดถูก”
บุณพจน์ก็ไม่โต้เถียง แต่ก็ยังเรียกคนของตัวเองมาที่เมืองหลวง เผื่อเอาไว้
สำหรับเรื่องนี้บุริศร์ก็ไม่ได้ห้าม
เมื่อนรมนตื่นขึ้นมาเห็นมีคนเต็มห้อง ก็ยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“อาธรณี พี่สะใภ้ พวกคุณมากันแล้วเหรอ?”
หงส์เดินมาตรงหน้านรมน พูดขึ้นอย่างค่อนข้างอิจฉา “เธอนี่สุดยอดจริงๆ เป็นหม่ามี้มีลูกห้าคนแล้ว น่าอิจฉาจะตายอยู่แล้ว”
“คุณเลี้ยงกับฉันก็ได้นะ ฉันคนเดียวดูเจ้าเด็กแสบสองคนไม่ไหวหรอก”
นรมนมองหงส์ พบว่าตอนนี้เธออารมณ์ดีมาก ก็ไม่รู้ว่าได้ก้าวข้ามผ่านจากความตายของจณัตว์หรือยัง และไม่รู้ว่าเธอแสร้งหัวเราะมีความสุขต่อหน้าตนหรือไม่
หงส์รีบพูดขึ้น “นี่เธอพูดเองนะ ฉันอยากอยู่กับเธอ เลี้ยงลูกกับเธอ เฮียบุริศร์ คุณมีปัญหาไหม?”
บุริศร์เดินกลับมาจากข้างนอกได้ยินหงส์พูดแบบนี้ ก็ยิ้มขึ้นทันทีแล้วพูดขึ้น “เดิมทีแล้วตระกูลโตเล็กก็เป็นครอบครัวเธอ เธอจะอยู่นานแค่ไหนก็ไม่เป็นอะไร”
“ดีจัง งั้นก็ตกลงตามนี้ ฉันอยากมีลูกฉลาดน่ารักเหมือนกานต์ตั้งนานแล้ว น่าเสียดายที่ฉันมีเองไม่ได้ ตอนนี้พวกคุณมีเด็กน้อยน่ารักสองคน ฉันก็ขอติดอยู่บ้านพวกคุณแล้วกัน”
เห็นอารมณ์ของหงส์ค่อนข้างดี นรมนกับบุริศร์ก็วางใจ
“พอดีเลย คุณดูลูกให้พวกเรา เราจะได้มีโลกของเราสองคน”
คำพูดบุริศร์ทำให้คนในห้องตกตะลึง นรมนก็อายจนหน้าแดงไปหมด
ผู้ชายคนนี้ตอนนี้ยิ่งไม่มีขอบเขตขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
เธอจ้องบุริศร์ด้วยความเกลียดชัง จากนั้นก็พบว่าพวกลูกๆ ของตัวเองยังไม่มา
“กานต์ กมลและกิจจาล่ะ? พวกเขายังไม่มาเหรอ?”
นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอพวกลูกๆ นรมนคิดถึงพวกเขามากจริงๆ
บุณพจน์อยู่ด้านนอกดับควัน ก่อนจะเดินเข้ามาพูดขึ้น “เด็กสามคนมาพร้อมกับฉัน อยากไปซื้อของขวัญให้น้องชาย ฉันให้ชัยยศพาพวกเขาไปแล้ว เดี๋ยวก็กลับมา”
“เด็กๆ พวกนี้มีความเป็นพี่ชายกับพี่สาวคนโตแล้ว รู้จักซื้อของขวัญให้น้องๆ ด้วย”
ในใจนรมนก็สบายใจจริงๆ
กานต์ กมลและกิจจามาถึงร้านทอง กานต์ซื้อสร้อยข้อมือทองให้พวกน้องชาย กิจจาซื้อกำไลข้อเท้าทองให้ กมลซื้อจี้ทองสองชุดให้ จากนั้นทั้งสามคนก็กลับมาที่โรงพยาบาล
เพราะกลัวรบกวนการพักผ่อนของนรมนและเด็กๆ พวกธรณีและบุณพจน์เยี่ยมเสร็จก็ออกไปแล้ว เหลือแค่หงส์
นรมนเห็นหงส์มีท่าทางชอบเด็ก ในใจก็รู้สึกแย่
“หงส์ ตอนนี้เธอก้าวข้ามผ่านมันหรือยัง?”
นรมนไม่ตั้งใจจะถาม แต่มันอดไม่ได้
หงส์ชะงักไป จากนั้นก็ยิ้มขณะพูดขึ้น “อืม ก้าวข้ามผ่านมันแล้ว จณัตว์หวังว่าฉันจะมีความสุขได้ ถ้าฉันเอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวดทั้งวัน เดาว่าเขาอยู่ด้านล่างคงไม่สงบ ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ ฉันก็จะใช้ชีวิตอยู่กับความสุขส่วนนั้นของเขาต่อไป”
ได้ยินหงส์พูดแบบนี้ ก้นบึ้งหัวใจของนรมนก็ประทับใจมาก คำพูดที่อยู่มุมปากก็กลืนลงไปอีกครั้ง
อย่างไรแล้วก็เพิ่งยกเลิกการตรวจสอบ ด้านนอกกับรอบๆ มีคนหรือไม่ก็ยังไม่แน่ใจ เธอกับบุริศร์ก็ยืนหยัดกันมานานมาก จะล้มเหลวจากการขาดความพยายามในเวลานี้ได้อย่างไรกัน
“ในอนาคตคุณมีแผนอะไร?”
“ไม่รู้ เขียนหนังสือ เล่นเน็ตมั้ง ใช้ชีวิตแบบนี้ก็เท่ดีเหมือนกัน”
คำพูดของหงส์ทำให้นรมนตกตะลึงเล็กน้อย
“คุณไม่คิดจะหาแฟนใหม่เหรอ?”
“ไม่หาแล้ว ความรักมันน่าเสียใจเกินไป หัวใจฉันเล็กนิดเดียว ให้ผู้ชายได้แค่คนเดียว ถึงพวกคุณจะบอกว่าเวลาคือยารักษาที่ดีที่สุด บางทีอาจจะค่อยๆ ลืมความเจ็บปวดพวกนั้น หาความสุขของตัวเองเจออีกครั้ง แต่ฉันรู้ ชีวิตนี้หัวใจฉันล็อกไว้แล้ว นอกจากผู้ชายคนนั้น ใครก็เปิดไม่ได้ อีกอย่างตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวมันก็ดีมากเหมือนกัน จริงๆ นะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอเลี้ยงลูกชาย ลูกชายของเธอยังไงก็ต้องเรียกฉันว่าคุณน้าไม่ใช่เหรอ? คุณน้าก็คือแม่ ฉันมีความสุขนะ”
ดูออกว่าหงส์มีความสุขจริงๆ
ในใจนรมนถือว่าสบายใจขึ้นบ้าง โชคดีที่หงส์คิดในแง่บวก ถ้าสักวันหนึ่งได้เจอจณัตว์อีกครั้ง เดาว่าคงเซอร์ไพรส์
ทั้งสองคุยกันอีกไม่กี่ประโยค กานต์ก็พากิจจาและกมลเข้ามา
“หม่ามี้!”
กมลวิ่งพุ่งเข้ามาหานรมนเหมือนรถไฟขบวนเล็ก ขณะที่โผเข้าหาอ้อมกอดนรมน เธอรู้สึกว่าปลอกคอตัวเองถูกใครบางคนดึงไว้
“ทำอะไร?”
เธอหันศีรษะกลับไปทันที เห็นกานต์ดึงปลอกคอเธอเอาไว้ แล้วพูดเรียบๆ “หม่ามี้เพิ่งคลอดพวกน้องชาย ร่างกายยังอ่อนแอมาก เธอพุ่งเข้าไปเต็มที่แบบนี้แล้วทำให้หม่ามี้บาดเจ็บจะทำยังไง?”