ตอนที่ 1520
บทที่ 1520 เขาชอบอยู่คนเดียว
October 31, 2026
เมื่อธเนศพลมาถึงโรงพยาบาลทหาร บุริศร์ก็ตะลึงเล็กน้อย แต่ไม่ได้ประหลาดใจ สำหรับความสัมพันธ์ฉันมิตรของเขาและธเนศพล ธเนศพลต้องมาหยุดเขาแน่นอน
บุริศร์กำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินธเนศพลพูดขึ้น “เก็บของแล้วไปกับฉัน ฉันจะไปส่งพวกคุณกลับบ้าน”
“ว่าไงนะ?”
บุริศร์ตกตะลึงเล็กน้อย ก็เห็นดวงตาแดงนิดๆ ของธเนศพล เขาก็เข้าใจอะไรบางอย่างทันที
“คุณทะเลาะกับคุณท่านเหรอ?”
“ก็เป็นแบบนี้มาหลายปีแล้ว คุณไม่ต้องสนใจ พาภรรยาและลูกคุณนั่งเครื่องบินฉันไป ฉันก็ไม่ได้ออกไปจากเมืองหลวงมาหลายปีแล้ว ขอไปอยู่บ้านคุณสักสองสามวัน คุณคงไม่เมินเฉยหรอกนะ?”
ธเนศพลพูดขนาดนี้แล้ว บุริศร์ยังพูดอะไรได้อีกล่ะ?
“ได้ยังไงล่ะ”
“งั้นก็รีบเข้าไปเก็บของสิ”
ธเนศพลให้บุริศร์รีบเข้าไป ตัวเองอยู่ข้างนอกตกตะกอนอารมณ์สักหน่อย
บุริศร์เข้าไปในห้อง นรมนพักสายตาสักพัก แต่สุดท้ายแล้วในใจก็มีความกังวล อย่างไรก็นอนไม่หลับ
เห็นนรมนไม่ได้พักผ่อนสบาย บุริศร์ก็ค่อนข้างสงสาร
“งั้นเรากลับบ้านกันดีกว่า”
นรมนตกตะลึง พยักหน้าทันที
“โอเค อยู่ที่นี่ยังไงก็หลับไม่สนิท”
“งั้นก็กลับบ้าน เดี๋ยวโทรหาคุณตา ดูสิว่าเขาอยู่ไหน? เราจะกลับไปด้วยกัน”
“โอเค”
นรมนพูดจบก็โทรหาคุณท่านตนุวร ได้ยินว่าคุณท่านตนุวรจะถึงแล้ว นรมนก็บอกความต้องการของบุริศร์ คุณท่านตนุวรก็ไม่ได้คัดค้านอะไร
บุริศร์โทรหาหงส์อีกครั้ง ให้เธอและพวกธรณีไปด้วยกัน ไม่ได้บอกเหตุผล แต่น้ำเสียงนั้นทำให้หงส์รู้สึกได้ว่าทางด้านบุริศร์เกิดเรื่องอะไรบางอย่าง
“เฮียบุริศร์ เกิดเรื่องอะไรใช่ไหม? ต้องการให้ฉันช่วยไหม?”
“ไม่ต้อง กลับไปกับเพื่อนคนหนึ่ง เขาไม่สะดวกที่จะเจอพวกเธอ”
คำพูดนี้ของบุริศร์ไม่ถือเป็นการพูดปด
สองสามปีมานี้ธเนศพลไม่ชอบติดต่อกับบุคคลแปลกหน้าจริงๆ
หงส์ได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็วางใจ
ธเนศพลรู้สึกว่าสองสามีภรรยาคุยกันสักพักแล้ว จึงเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย
“สวัสดีครับพี่สะใภ้ ฉันเป็นพี่น้องของบุริศร์ เรียกฉันว่าธเนศพลก็ได้”
ธเนศพลยิ้มเรียบๆ เป็นมิตรและน่าคบมาก
นรมนแค่รู้ว่าบุริศร์เคยพูดถึงคุณชายธเนศพล ส่วนชื่ออะไรนั้นไม่ได้สนใจนัก ในตอนนี้ได้ยินธเนศพลออกตัวแนะนำตัวเอง ก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้แล้วพูดขึ้น “สวัสดีเช่นกันค่ะ ธเนศพล”
ธเนศพลพยักหน้า มอบซองแดงหนึ่งให้นรมนทันที
“ซื้อของอร่อยๆ ให้พวกหลานชายนะครับ”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ”
นรมนอยากปฏิเสธ แต่ได้ยินบุริศร์พูดขึ้น “เป็นพี่เป็นน้องกัน ไม่รับไว้ก็เหมือนไม่ไว้หน้า รับไว้เถอะ เดี๋ยวเขาแต่งงานมีลูกในภายหลัง เราก็ซื้อของขวัญคืน ทำเป็นว่าเขาฝากไว้กับเราที่นี่”
คำพูดนี้ตรงไปตรงมาแบบนี้ ทำให้นรมนสงสัยเกี่ยวกับไอคิวบุริศร์แล้ว
“บุริศร์พูดจาไม่เป็น ธเนศพลคุณอย่าถือสาเลยนะคะ”
“ไม่เป็นไรครับ ฉันชินแล้ว”
ธเนศพลพูดด้วยความอารมณ์ดีมาก
บุริศร์ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “เขาจะกลับไปอยู่กับเราที่เมืองชลธีสองสามวัน ฉันรู้ว่าคุณอยู่เดือนแล้วมีคนอยู่ในบ้านจะไม่สะดวก งั้นให้เขาอยู่ข้างนอก ไม่อยู่ในคฤหาสน์หลังเก่า”
คำพูดนี้ทำให้ธเนศพลค่อนข้างหดหู่
เขารู้สึกแจ่มแจ้งแล้วว่าตัวเองโดนบุริศร์รังเกียจ
ก็ได้ พี่สะใภ้อยู่เดือน เขาไปบ้านเขามันก็ไม่ค่อยดีจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็ไม่ต้องพูดตรงขนาดนี้โอเคไหม?
เขาอยากเสียหน้าเหรอ?
ธเนศพลจ้องมองบุริศร์ บุริศร์ทำเป็นมองไม่เห็น
นรมนรู้สึกค่อนข้างกระอักกระอ่วนแล้ว
“อยู่คฤหาสน์หลังเก่าก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ห้องมีตั้งเยอะ”
“ไม่เป็นไร เขาชอบอยู่คนเดียว”
บุริศร์พูดแบบนี้แล้ว ธเนศพลจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?
เขารีบมาคุ้มครองความปลอดภัยของพวกเขา แต่ถูกเขารังเกียจ มันช่างน่าเสียใจจริงๆ
แต่ธเนศพลก็ไม่พูดอะไร
ผู้คนเก็บของสักพัก คุณท่านตนุวรก็มาถึง เมื่อเขาเห็นธเนศพลก็ตกตะลึงเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่างก็ได้ยินธเนศพลยิ้มแล้วพูดขึ้น “คุณท่านครับ สุขภาพยังโอเคไหม? ไม่เจอตั้งหลายปี คิดถึงตอนที่คุณฝึกผมจัง”
“ถ้าคิดถึงเดี๋ยวฉันจะฝึกนายอีกรอบ”
คุณท่านตนุวรก็ยิ้มทันที
สำหรับธเนศพลนั้นเขาชื่นชม ตอนนั้นไม่รู้สถานะของเขา แค่รู้ว่าเจ้าเด็กนี่มีเย่อหยิ่งของทหารที่ดื้อรั้น แต่ก็แฝงไปด้วยความยืนหยัดอดทน จึงฝึกเขาตามลำพังอยู่เสมอ ไม่คิดว่าจะฝึกธเนศพลจนกลายเป็นมีดแหลม
ต่อมารู้สถานะเขาแล้ว ธเนศพลก็กลับไป คุณท่านตนุวรรู้สึกเสียดายเป็นเวลานานมาก หลายปีมานี้ได้ยินเกี่ยวกับผลงานของเขา คุณท่านตนุวรก็พอใจมาก ในขณะนี้เห็นเขายังเป็นเหมือนแต่ก่อน ก็อารมณ์ดีมากอย่างอดไม่ได้
“นายยุ่งขนาดนั้นมีเวลามาได้ยังไง?”