บทที่ 1522 ฉันกลัวคุณทนทุกข์ยากไม่ไหว

สีหน้าของนรมนหม่นลง แต่ไม่นานก็ปรับให้กลับมาดังเดิม

“คุณไปอยู่เป็นเพื่อนคุณชายธเนศพลเถอะค่ะ เรื่องในนี้ปล่อยให้ฉันจัดการเอง”

บุริศร์รู้ว่าตอนนี้พวกเขาต้องการอยู่ในแนวรบเดียวกัน แต่ว่าตอนนี้ร่างกายของนรมนทำให้เขาเป็นกังวล

“พักผ่อนเถอะ ทุกอย่างให้ผมจัดการ โอเคไหม?”

“โอเคค่ะ”

นรมนรู้ว่าเขาไม่วางใจในเธอ เธอรีบพยักหน้าทันที

บุริศร์เดินออกไปอย่างกังวลใจ

เมื่อพี่เลี้ยงนำเด็กน้อยทั้งสองคนเข้ามา ธเนศพลกลับลุกขึ้นยืน

“ให้ฉันดูเจ้าหนูน้อยหน่อยสิ”

ความใกล้ชิดของธเนศพล ทำให้กานต์ กิจจาและกมลกังวลเล็กน้อย

“คุณคือใคร? มาอยู่บ้านของพวกเราได้ยังไง?”

กมลชี้ไปที่จมูกของธเนศพลและถามอย่างไม่เกรงใจ กานต์และกิจจาก็ไม่ปล่อยไปเช่นกัน

คุณท่านตนุวรรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยตลอดการโดยสารผ่านเครื่องบินมานี่ เมื่อเขาเห็นเหลนตัวน้อยของเขาคุยกับธเนศพลแบบนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ธเนศพลไม่ถูกคนถามด้วยท่าทางแบบนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปยังกมล

อืม ลูกสาวตัวน้อยของบุริศร์นี่ช่างกล้าหาญเสียจริง

“ฉันเป็นพี่น้องที่ดีของแด๊ดดี้หนู หนูสามารถเรียกฉันว่าคุณอาธเนศพล”

กานต์ขมวดคิ้ว

จู่ๆ ก็มีบางอย่างแวบเข้ามาในสมอง ดูเหมือนเขาจะเห็นรูปของคนคนนี้เมื่อตอนเข้าสู่ระบบ ฐานะของเขาไม่ได้ต่ำต้อย

แต่กานต์ไม่ได้เตือนกมล คนไม่รู้ก็คือคนไม่ผิดไม่ใช่เหรอ? อีกอย่างนะ แม้จะเป็นลูกของพระราชาแล้วมันยังไง? ที่นี่คือตระกูลโตเล็ก! เป็นที่ของพวกเขา!

มังกรที่แข็งแกร่ง ไม่สามารถเอาชนะงูท้องถิ่นได้

นี่เป็นความคิดของกานต์ในขณะนี้

กมลไม่ได้ประจบธเนศพล เธอพูดอย่างไม่พอใจ “หนูสนที่ไหนว่าคุณคือใคร ถอยไป หนูไม่อนุญาตให้มาแตะพวกน้องชายของเรา”

“โอ้ แค่ดูก็ไม่ได้เหรอ?”

นี่เป็นครั้งแรกที่ธเนศพลถูกเมินเฉย แถมยังเป็นเด็กเสียน้อย

ไม่ว่าจะทำอะไรเขาก็เหมือนไผ่ลู่ลม รูปหล่องดงาม ทำไมเด็กน้อยถึงไม่ชอบละ?

กมลพ่นลมอย่างเย็นชา “น้องชายของหนูยังเล็กมาก หากคุณมองดูแล้วพวกเขาตากลมกัน เป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง?”

“ตายแล้ว แค่มองก็เป็นหวัด?”

นี่เป็นครั้งแรกที่ธเนศพลได้ยินเรื่องนี้ แต่กมลไม่สนใจที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับเขา

“รีบหลีกไปเดี๋ยวนี้!”

เท้าเล็กๆของเธอเตะไปยังหน้าแข็งของธเนศพล

“โอ๊ย!”

เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้มีพละกำลังมาก ทำให้ธเนศพลร้องตะโกนขึ้นมาในทันใด และหลีกทางอย่างช่วยไม่ได้

“ขวางทางเสียจริง”

กมลพึมพำ แต่เสียงของเธอไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ธเนศพลใจคอเหี่ยวแห้งลงทันที

นี่เขาถูกด่า!

เด็กคนนี้นี่!

นึกไม่ถึงว่าเจ้าชายผู้สง่างามอย่างเขาจะถูกเด็กฟันน้ำนมด่าให้เป็นหมา! จุดสำคัญคือเจ้าเด็กนี่ไม่พูดคำนั้นออกมาตรงๆ มันทำให้เขาทำอะไรไม่ได้

เด็กคนนี้เป็นลูกของบุริศร์จริงๆ?

ทำไมถึงไม่น่ารักเลยนะ?

ธเนศพละกำลังหดหู่ แต่กานต์กลับเหยียดริมฝีปากขึ้นน้อยๆ

ในช่วงเวลาสำคัญ กำลังการต่อสู้ของกมลยังคงสุดยอด

แม้ว่ากิจจาจะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างธเนศพลกับบุริศร์จะลึกซึ้งแค่ไหน แต่เพียงแค่เป็นคนที่น้องสาวเขาเกลียด เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่ชอบขี้หน้าไปด้วย

เขาเหลือบมองไปยังธเนศพลที่จ้องมองไปที่แผ่นหลังของกมลด้วยสีหน้าที่หดหู่ กิจจากลัวเหลือเกินว่าเขาแก้แค้นกมลกลับ

ชายคนนี้ดูเหมือนเพิ่งจะมาบ้านนี้เป็นวันแรก เขาน่าจะมาจากทางใต้ของเมืองหลวง ในเมื่อถ้าเป็นอย่างนี้… …

ริมฝีปากของกิจจายกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ไม่พูดอะไร

เมื่อพวกเขาได้พบกับคุณท่านตนุวรแล้วก็รีบวิ่งไปยังห้องนอนของนรมนทันที

เมื่อตอนรู้ว่านรมนจะกลับมา บุณพจน์ก็ได้โทรหาชัยยศ ขอให้เขาเปลี่ยนห้องรับแขกถัดจากห้องของนรมนเป็นห้องเด็กแทน กระทั่งทำให้สองห้องนี้ผ่านกันได้ โดยมีประตูกั้นเอาไว้ ตอนนี้พี่เลี้ยงอุ้มเด็กน้อยมายังห้องของนรมน เพื่อให้นรมนป้อนน้ำนม ก่อนจะให้พี่เลี้ยงนำลูกของเธอไปที่ห้องข้างๆ

กมลและกานต์กลัวว่ารบกวนการพักผ่อนของนรมน หลังจากพูดคุยกับนรมนได้สักสองสามประโยคแล้ว พวกเขาก็พากันไปที่ห้องเด็กอ่อน

ตอนนี้น้องชายทั้งสองเป็นจุดสนใจของพวกเขาทั้งหมด

น่ารักเหลือเกิน!

ครั้งนี้กิจจาไม่ได้ตามเข้าไป แต่กลับหันไปพูดกับกานต์ด้วยเสียงต่ำว่า “ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องก่อนนะ”

“โอเค”

กานต์พยักหน้า

เมื่อกิจจากลับมาถึงห้อง เขาก็เปลี่ยนชุด แต่เขาเอาบางอย่างที่คล้ายกับชาจากตู้ยาของเด็กทารก ก่อนจะนำมันออกไปจากห้อง

เขาไปหาชาเขียวที่ดีที่สุดของบุริศร์มา ต้มมัน จากนั้นจึงเอาของที่อยู่ในมือผสมเข้าไปด้วย คนให้เข้ากันจนมองไม่ชัดเจนอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็ยกชาออกไป ก่อนจะตรงไปหาธเนศพล

“คุณอาธเนศพล เมื่อครู่น้องสาวของผมเธออารมณ์ไม่ดี อย่าได้ถือสาเธอเลยครับ ผมมาขอโทษแทนเธอด้วย นี่เป็นชาเขียวที่ดีที่สุดของแด๊ดดี้ ลองชิมสิครับ”

ธเนศพลมองดูหนุ่มน้อยน่ารักที่อยู่ข้างหน้าเขาด้วยความรู้สึกดีอย่างช่วยไม่ได้

ดูท่าว่าลูกของบุริศร์ก็ยังมีคนที่รู้มารยาทอยู่บ้างแหละนะ

“ขอบใจนะ หนูคือ… …”

“ผมกิจจาครับ เป็นเฮียของบ้าน”

กิจจาแนะนำตัวโดยตรง

ธเนศพลพยักหน้า

“อืม แน่นอนว่าพี่คนโตจะรู้ความเป็นเด็กดีจริงๆ”

เขาลูบหัวกิจจา

กานต์รีบก้มศีรษะลง ดวงตามีความอดกลั้นพาดผ่าน